Πληρώστεεε.

Το "πράγμα" φάνηκε από τα μούτρα του Άνθιμου στην ομιλία του Παπανδρέου στη Δ.Ε.Θ, όταν και είπε δημοσία πως θα φορολογήσει την εκκλησιαστική περιουσία.

Ο Αρχιεπίσκοπος ωστόσο, ών πιο χαμηλών τόνων ιεράρχης δήλωσε  πως η εκκλησία είναι έτοιμη για να συνεισφέρει για το κοινό καλό, αρκεί αυτή η εισφορά να μη γίνει μόνιμη. Αμήηηην.

Ένα από τα μεγάλα λάθη της προηγούμενης κυβέρνησης είναι πως δεν υπολόγισε το γεγονός, πως μέσα στην οικονομική δυσπραγία,  ούτε η εκκλησία δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο στα μάτια (αλλά και πλέον στην καρδιά) του σκεπτόμενου πολίτη και έτσι, εξαιρουμένων των σκανδάλων του Βατοπεδίου που ήλθαν ως κερασάκι στην τούρτα, ψήφισε και δύο νόμους (2004/5) που απάλλαξαν την εκκλησία από τους φόρους που μέχρι τότε πλήρωνε. Φυσικά, όπως έχει επισημανθεί από τον γράφοντα παλαιότερα, πέτρα του σκανδάλου για την ευνοϊκή μεταχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας είναι οι παλαιοκομματικοί κάθε παράταξης, που εισπράττουν την ψήφο των κληρικών και των απροσδιορίστου επιπέδου ευφυίας συμπαθούντων αυτών. Ακόμα δε, κάποιοι πολιτικοί συνεχίζουν να πιστεύουν πως η εκκλησία δεν είναι κάποια μορφή επιχείρησης για να φορολογηθεί, ενώ ξέρουν πως το κράτος συνεχίζει να πληρώνει τους κληρικούς με περίπου 320 εκατομμύρια € το χρόνο. Η εκκλησία δε παραμένει ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης ακινήτων στη χώρα.

Η σημαντική διαπίστωση είναι όμως η εξής: πως η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών απαιτεί να πληρώσει η εκκλησία αυτά που της αναλογούν μια και, εντέλει, μπορεί να μην είναι, αλλά λειτουργεί σαν επιχείριση και μάλιστα πολύ επικερδής, από γεννήσεώς της εκμεταλλευόμενη άριστα διαχρονικά πολιτικές, πολιτικούς, πολίτες, συγκυρίες και άλλες γκρίζες καταστάσεις. Ακόμα και το αν τελικά προσέφερε ουσιαστικά (ιστορικά ή μη)  είναι ερευνητέο, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. 

Απομένει μόνον να δούμε αν πραγματικά η αφορολόγητη γυάλα που ζουν  οι εκλεκτοί του θεού στη γή  θα σπάσει για τα καλά.

(Σ)καταλήψεις.

Ξαναβλέπουμε το ίδιο έργο, την ίδια μάλιστα εποχή. Κάθε χρόνο, οι "ανήσυχοι" μαθητές (ή "ήσυχα" εξωσχολικά ρεμάλια), αποφασίζουν να κάνουν κατάληψη στο σχολείο τους με σοβαρά αιτήματα, τα οποία συνήθως έρχονται με φαξ από τα γραφεία των αριστερών εργατοπατέρων, μια και τα παιδιά χρειάζονται βοήθεια στην εξεύρεση και διατύπωση αιτημάτων, αντιθέτως με τους φοιτητές, οι οποίοι έχουν κάνει αρκετή εξάσκηση και τώρα πιά τους έρχονται αυθόρμητα.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τη γελοιότητα του όλου σκηνικού, ιδίως άμα έχει ζήσει στο παρελθόν τις καταλήψεις αυτού του τύπου: άλλωστε από μόνη της, μια κατάληψη εκπαιδευτικού ιδρύματος είναι έγκλημα. Ωστόσο, η ιστορία του πράγματος δεν άλλαξε και πολύ διαμέσου των ετών, εννοώντας τις καταλήψεις που πρωτοξεκίνησαν τη δεκαετία του '90 στα σχολεία.

Δύο - τρία "τσακαλάκια" δηλαδή, που έχουν τη στοιχειώδη επιρροή στα μυαλά των μαθητών που σε αυτή την ηλικία είναι κάτι από σούπα στην πλειοψηφία τους, μερικά αιτήματα αυτονόητα ή και αστεία, και νά το λουκέτο στο σχολείο. Η συνέχεια δεδομένη: χαρτοπαιξία, αλκοόλ (ή και ναρκωτικά) τα βράδια γι' αυτούς που μένουν μέσα στο σχολείο (μιά και οι γονείς τους είναι απόντες ή πολύ φιλελεύθεροι), συνελεύσεις παρωδίες χωρίς ψηφοφορίες και καθηγητές ανήμποροι ( και ωχαδερφιστές μερικές φορές) να αντιδράσουν σε αυτόν τον παραλογισμό, που φυσικά σπάνια θα συναντούσε κανείς σε οποιαδήποτε χώρα.

Μάταια οι εισαγγελείς και ορισμένοι ευσυνείδητοι καθηγητές και διευθυντές προσπαθούν να αποτρέψουν τις υλικές καταστροφές και το χάσιμο διδακτικών ωρών: εκτός από την αναποφασιστικότητα της πολιτείας να λύσει το θέμα, βρίσκουν μπροστά τους και τους γνωστούς γραφικούς που "σέβονται και είναι μαζί στον αγώνα των μαθητών για τα δίκαια αιτήματά τους" και "χαίρονται που η νεολαία διεκδικεί και αντιδρά". 

Επειδή όμως ο Έλληνας φημίζεται πάνω απ' όλα για την καχυποψία και την κουτοπονηριά του, καλό θα ήταν να μπούν  σε εφαρμογή οι προτάσεις του Γ. Μπαμπινιώτη και των επιτροπών διαλόγου για την παιδεία, για άμεση σύνδεση της βαθμολογίας του σχολείου με την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ίσως αυτό να γίνει ένα καλό πρώτο βήμα για το τέλος της απαξίωσης του δημόσιου σχολείου, το οποίο πεισματικά τα τελευταία χρόνια "δίνει" και τη συντριπτική πλειονότητα των επιτυχιών των μαθητών του σε πολλά επίπεδα.

Και ο Λάκης, τον Αλέξη του.

Τελικά, ο γράφων νομίζει ό,τι βρίσκεται στη δεινή θέση να βλέπει τον Ι(5) μόνο και μόνο για να έχει να κρίνει τα λογίδρια που λέει και "επηρεάζει" το -σχεδόν- 60% των τηλεθεατών που του δίνει η -μονοπωλιακή- AGB.

Μέσα σε όλα αυτά, σε ένα αντιεξουσιαστικό κρεσέντο, "έκραξε" τον Καρατζαφέρη με ύφος σαν της γιαγιάς μας, για το τρομερό παράπτωμα του   οτι  δεν θυμόταν το όνομα του 16χρονου που σκοτώθηκε πέρσι. Αλλά και τον Πάγκαλο και οποιονδήποτε άλλο δεν του κάνει τη χάρη να συμβαδίζει με την παρανοϊκή του λογική, που ανάμεσα στα γέλια φαντάζει ως πανάκεια για όλα τα δεινά της χώρας.

Αναρωτιέται δε κανείς τί θα πεί ο δεξιά τσέπη - αναρχοαριστερή ιδεολογία για το συμβάν στο αστυνομικό τμήμα και τους 6 τραυματίες: άραγε θα λιβανίζει το περιστατικό όπως το "κουφάρι" της ανάμνησης του Αλέξη για αρκετά χρόνια ακόμα; Θα θυμάται και θα αναφέρει τα άτυχα θύματα - αστυνομικούς - που έχασαν τη ζωή τους ή τραυματίστηκαν από τέτοιες ενέργειες τύπου Αλ Καπόνε;

Δεν είναι μόνο ότι ο εν λόγω παλιάτσος προσπαθεί να διορθώσει τα "κακώς κείμενα" της χώρας μέσα από μελιστάλαχτους μονολόγους, συνοδεία λυπητερής μουσικής, με ύφος ανάμεσα σε αυτό της Κάλας και του Βασιλάκη Καϊλα, αλλά επιπλέον σταθερά -σχεδόν- υποστηρίζει κάθε ευφυϊολογηματική μπαρούφα ξεστομίζουν οι Τσιπροπαπαρηγάδες. 

Έδωσε όμως και τη συμβουλή του: άλλο αστυνόμευση και άλλο αστυνομοκρατία. Ευφυέστατο και πρωτότυπο, ενώ το αποχαυνωθέν ακροατήριο σπεύδει να χειροκροτήσει  όποτε και άν ο Λάκης της καρδιάς τους μιλήσει στην "ψυχή"  του κόσμου με τη γνωστή συμβουλευτική, απόμακρη χαμηλή φωνή, πρίν τους οδηγήσει σε ένα ακόμα κρεσέντο γέλιου με κάποιο άσχετο βιντεάκι που οι ηλεκτρονικά αλφαβητισμένοι έχουν ήδη δεί 15 μέρες πρίν στο διαδίκτυο.

Το βέβαιο πάντως είναι το εξής: άν όλοι οι σκεπτόμενοι είχαν για συμβουλάτορα αυτόν τον παλιάτσο, η χώρα μας μάλλον θα βρισκόταν σε ακόμη χειρότερη κατάσταση.