Ιωάννης Παναγιωτόπουλος

Ελευθεροαλτερολογίες.

2012-01-03T09:20:00.000-08:00

Παλιότερα, ήταν ο Ελεύθερος Τύπος. Πριν δηλαδή την έλευση της κρίσης για τα καλά. Τότε, όλοι είχαν συγκλονιστεί με το "δράμα των εργαζομένων" και για το τι θα γίνουν οι εργαζόμενοι και οι έρμοι οι Α.Ρ.Δ.

Τους τελευταίους μήνες, έχουμε την υπόθεση του Άλτερ και φυσικά της Ελευθεροτυπίας. Ιδίως όσον αφορά την εφημερίδα, εργαζόμενοι και μη δεν παύουν να διαρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την κατάσταση που περιήλθε η ιστορική αυτή εφημερίδα, ρίχνοντας σε απόγνωση τους 900 εργαζομένους της, μια και τους οφείλονται 5 ολόκληροι μισθοί! Επισημαίνουν δε το πλήγμα για τη... δημοκρατία που επισύρει αυτή η κατάσταση.

Ο φαρισαϊσμός και η συντεχνιακή αντιμετώπιση των Μ.Μ.Ε για ακόμα μια φορά χτυπά αλύπητα οποιονδήποτε πολίτη μπορεί να σκεφτεί λογικά. Προσπαθούν δηλαδή να πείσουν τον κόσμο πως η Ελευθεροτυπία και κάθε "Ελευθεροτυπία" και οι εργαζόμενοί της είναι βασιλικότεροι του βασιλέως σε σχέση με τους άλλους εργαζόμενους που χάνουν τη δουλειά τους. Η βιομηχανία της ενημέρωσης (και της διαπλοκής) είναι σημαντικότερη από τις εταιρίες και τα μαγαζιά που κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Στα τελευταία όμως γίνονται ανώνυμες αναφορές. Ενώ μπορεί να τους οφείλονται έτη μισθών ή απλά να έχασαν τα δεδουλευμένα τους. Για κάποιο όμως Μ.Μ.Ε που μπορεί να κλείσει ή να πνέει τα λοίσθια, πρέπει να μας ζαλίσουν τον έρωτα: λες και μια εφημερίδα λιγότερη από τις αναρίθμητες αναλογικά για τη χώρα που υπάρχουν (έστω και με την "τρομερή" ιστορία της συγκεκριμένης) θα κάνει την ουρά του γαϊδάρου να στάξει.

Κι όμως, στον μέσο πολίτη είναι παγερά αδιάφορο το αν έκλεισε η ελευθεροτυπία και κάθε άλλο μέσο. Ειδικά τώρα, τον ενδιαφέρει η επιβίωσή του. Θα πρέπει οι δύσμοιροι οι Α.Ρ.Δ να καταλάβουν πως δε διαφέρουν από τους υπολοίπους. Ίσως μάλιστα αποτέλεσαν και κομμάτι του προβλήματος που μας οδήγησε στην κατάσταση που βρισκόμαστε ως χώρα.

Καλή χρονιά!

Υ.Γ: Για όσους δεν γνωρίζουν: Α.Ρ.Δ = Αλήτες, Ρουφιάνοι, Δημοσιογράφοι.

Αναδρομικά μ(όνοι).

2011-12-12T13:04:00.000-08:00

Ο λόγος για τους 121 βο(υ)λευτές που έκριναν πως είναι η σωστή περίοδος να διεκδικήσουν κάτι εκατομμύρια ευρώ για πάρτη τους, αναδρομικά, μια και στο παρελθόν αδικήθηκαν και δεν πήραν τις αυξήσεις που τους αντιστοιχούσαν.

Η κίνηση αυτή των πρώην εθνοπατέρων, σίγουρα είναι η ταφόπλακα της πολιτικής και των πολιτικών στη χώρα μας. Οι πολίτες πλέον είναι τόσο εξαγριωμένοι, που όσους αναγνωρίσουν από τη λίστα των...αιτούντων θα τους περιποιηθούν καταλλήλως στους δρόμους. Αν δηλαδή οι τελευταίοι τολμήσουν και βγουν.

Η δημοκρατία στην Ελλάδα, έτσι τουλάχιστον όπως την ξέρουμε, πνέει τα λοίσθια. Είτε με γιαουρτώματα είτε με άλλες "μέθοδες" αυτοί που θα θελήσουν να κατέβουν "μετά από πιέσεις" όπως λένε για να σώσουν τη χώρα, θα πρέπει να το σκεφτούν διπλά και τρίδιπλα: γιατί τα περιθώρια για προκλήσεις τέτοιου είδους, ακόμα και από απόμαχους της πολιτικής είναι εξαιρετικά στενά. Καλά που έσπευσε και ο Πετσάλνικας να διευκρινίσει πως δε θα υπογράψει για τέτοια εκταμίευση εφόσον δικαιωθούν οι προσφυγόντες. Δεν παρέλειψε να μας θυμίσει ωστόσο πως οι βουλευτές έχουν υποστεί μειώσεις της τάξης του 45% την τελευταία διετία...(χωρίς τις επιτροπές). Κλαψ.

Τα βιβλία του Αϊ Βασίλη

2011-12-05T10:39:00.001-08:00

Είναι πλέον επίσημο αίτημα προςτο φίλτατο Άγιο: Εκπαιδευτικοί και μαθητές, σίγουρα θα του ζητήσουν ως δώρο νατους φέρει τα υπόλοιπα των σχολικών εγχειριδίων που τους χρωστάει το υπουργείο.

Αςσυνοψίσουμε την κατάσταση: στην αρχή, οι ανάγκες των μαθητών τακτοποιήθηκαν μεδιάφορους τρόπους, τουλάχιστον στα βασικά μαθήματα: ξεσκονίστηκαν οι αποθήκεςκαι οι βιβλιοθήκες (πράγμα καλό επί τη ευκαιρία), οι προηγούμενοι έφεραν ταπαλιά και γραμμένα, οι ανυπόμονοι αγόρασαν ότι βρήκαν, ενώ οι υπόλοιποιβολεύτηκαν με φωτοτυπίες των πρώτων κεφαλαίων τουλάχιστον.

Έτσι,οι σχολικές επιτροπές στέγνωσαν από ρευστό με αποτέλεσμα να μην έχουν σε πολλέςπεριπτώσεις χρήματα να βάλουν πετρέλαιο, ενώ κάποια στιγμή, οι φωτοτυπίεςτελείωσαν και οι δάσκαλοι αναγκάζονται να κάνουν μαγικά για να «σπρώξουν» τηνύλη λίγο παραπάνω.

Πατριδογνωσίαλοιπόν: οι παλαιοί άλλωστε θυμούνται. Αντιγραφούλα από τον πίνακα γιαεξοικονόμηση χαρτιού, τόνερ και νεύρων του διευθυντή του σχολείου που βλέπειτους συναδέλφους να συνωστίζονται έμπροσθεν του πολυπόθητου μηχανήματος (που θα θέλει οσονούπω γενική επισκευή και πέταμα), απλάγια να βγάλουν φωτοτυπία τα βασικά από την επόμενη ενότητα.Μάλλον η κυρία υπουργός ζει σε μία χώρα όπου σε όλες τις αίθουσες των δημοτικώνσχολείων υπάρχουν μόνιμα εγκαταστημένοι υπολογιστές, προτζέκτορες και διαδραστικοί πίνακες, οι δεμαθητές έχουν τους δικούς τους υπολογιστές με ευρυζωνική σύνδεση στο σπίτι καιέτσι δε χρειάζονται αμάν και καλά τα σχολικά βιβλία.

Ζητείδε (η κυρία υπουργός πάντα) και τη πραγματοποίηση καινοτόμων προγραμμάτων,αγνοώντας φυσικά (άντε να μην πει κανείς πως ο νεοδιόριστος εκπαιδευτικός πλέονπαίρνει 650 €) και την παντελή έλλειψη βασικών υποδομών… Είναι άλλωστείδιον των Ελλήνων να προσπαθούν με…αερισμούς να βάψουν αυγά. Καμιά φορά μάλιστα, κάνουν θαύματα. Για παραίτηση όμως τωνυπευθύνων σχετικά με το φιάσκο των σχολικών βιβλίων, ούτε λόγος. Μόνο, ακόμαμία κατάσταση για καταγραφή τωνελλείψεων ξανακυκλοφόρησε στα γραφεία των συλλόγων διδασκόντων, με αποτέλεσμααυτή τη φορά να ξεκοιλιαστούν όλοι από τα γέλια…

Το...πνίγεις το Κουβέλι;

2011-11-21T11:17:00.001-08:00

Δύσκολο το ερώτημα. Καταρχάς φαίνεται πως πραγματικά με τον Κουβέλη η αριστερά βρήκε επιτέλους έναν άξιο εκπρόσωπο:

Απαλλαγμένο από τις αρτηριοσκληρωτικές αντιλήψεις των παλιών συντρόφων του, άκρως ευρωπαϊστής και πραγματιστής, δείχνει πραγματικά να αξίζει την ψήφο και εμπιστοσύνη των πολιτών. Αυτό δείχνουν άλλωστε και οι δημοσκοπήσεις.

Το σκοτεινό σημείο είναι η συμμετοχή του στην καινούρια κυβέρνηση: άραγε αρνήθηκε τη στήριξη για το γεγονός ότι κανείς (βλ. ΓΑΠ) δεν τον κάλεσε, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος και τα στελέχη του ή "ζήλεψε" τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες σφυγμομετρήσεις και τη στιγμή που θα τη στήριζε έκανε κωλοτούμπα; Γιατί στις μέχρι τότε δηλώσεις του έδειχνε πως ήταν υπέρ μιας τέτοιας λύσης κυβέρνησης συνεργασίας.

Πάντως, το σίγουρο είναι πως χαίρεται κανείς να ακούει σε συνεντεύξεις ανθρώπους που πήγαν μαζί του στο νέο κόμμα, όπως ο Γ. Ψαριανός: στους "πρωταγωνιστές" του Θεοδωράκη χθες (20/11), ήταν πραγματικά υπέροχος. Ίσως τελικά μια ψήφος στη δημοκρατική αριστερά του Κουβέλη, δεν είναι μια χαμένη υπόθεση. Εκφράζει την υγιή πλευρά μιας ελληνικής αριστεράς που πραγματικά χρειάζεται ο τόπος.

Το είδατε. Το παίξατε;

2011-10-28T11:52:00.000-07:00

Μετά τα σημερινά γεγονότα στις παρελάσεις, αναρωτιέται κανείς, για ποια πλειοψηφία πολιτών που καταδικάζει τα γεγονότα μιλάνε οι πολιτικοί. Πραγματικά, φαίνεται πως τελικά, ακόμα δεν έχουν την παραμικρή εικόνα της κοινωνίας.

Η παραλία της Θεσσαλονίκης γέμισε από απλό κόσμο κατά τη διάρκεια των γεγονότων, τόσο μάλιστα, που θα ζήλευε και ο Μπιρσίμ, ο σκηνοθέτης των μεγαλειωδών συγκεντρώσεων του μέγα λαοπλάνου Αντρέα. Φυσικά, κανείς δεν αρνείται πως αριστερίζοντες κατά κύριο λόγο έκαναν την αρχή, μαζί με βέβαια και άλλους αγανακτισμένους. Οι πολίτες όμως που συμμετείχαν στην ακύρωση της παρέλασης ήταν πέρα για πέρα πραγματικοί και κάθε πολιτικής απόχρωσης.

Τη σημερινή μέρα λοιπόν, εγείρονται αφορμές για πολλές σκέψεις: καταρχάς, η κύρια σκέψη είναι πως οι πολιτικοί στο σύνολό τους, παίρνουν τώρα πραγματικά αυτό που τους αξίζει. Ακόμα και ο Παπούλιας (βλ. http://panagiotio.blogspot.com/2010/11/blog-post_19.html ). Δέχονται λοιπόν τις συνέπειες των πράξεων ή της απραξίας τους όλα αυτά τα χρόνια και μάλιστα είδαν την μπάλα να έρχεται εδώ και πολύ καιρό προς το μέρος τους. (βλ. http://panagiotio.blogspot.com/2010/05/blog-post_02.html ).

Το θέμα είναι από ποιους δέχονται τη μομφή και την αποδοκιμασία: στην πλειοψηφία τους από τους ίδιους πολίτες που φοροδιαφεύγουν ακόμα, από τους ίδιους τους μπαμπάδες, παππούδες και θείους που έτρεχαν στα πολιτικά γραφεία για το διορισμό ή την απόσπαση του γιου τους, εντέλει από τους ίδιους ανθρώπους που τους ψήφισαν. Απομένει λοιπόν να δούμε κατά πόσο πραγματικά ισχύει πως ο Έλλην κλασσικός μπαγλαμάς έχει τη μνήμη χρυσόψαρου και τους ξαναψηφίσει στις επερχόμενες εκλογές.

Κατά τα άλλα, παρακάμπτοντας της φανφαρολογίες περί "φασιστικών" νοοτροπιών κλπ, μπορούμε να πούμε πως οι εκδηλώσεις αντίδρασης ήταν ειρηνικότατες και καθωσπρέπει, ακριβώς γιατί έγιναν από απλούς ανθρώπους και όχι από ακραία στοιχεία. Πολύ θα το ήθελαν οι πολιτικοί να είχαν γίνει από "μειοψηφίες" ,αλλά αυτό δε συνέβη. Στις δε περιπτώσεις των μαθητών που μάλιστα σηκώνουν και τις συνέπειες των βλακωδών ψήφων των γονέων τους, οι αντιδράσεις αποστροφής της κεφαλής ήταν ό,τι έπρεπε. Γιατί αυτό που πραγματικά δεν αντέχουν οι πολιτικοί, είναι η αδιαφορία. Μπράβο και στη μπάντα του Δήμου Αθηναίων για τη διαμαρτυρία με τις κορδέλες εις μήνιν μάλιστα του δημάρχου - σκιάχτρου.

Όσο για το αν θα έπρεπε με αυτό τον τρόπο να "αμαυρωθεί" τοιουτοτρόπως η εθνική επέτειος, παραπέμπουμε στις απόψεις το Μανώλη Γλέζου για τα γεγονότα.

Χρόνια Πολλά, ταλαίπωρη!

2011-10-26T11:23:00.000-07:00

99 χρόνια μετά, η πιο γοητευτική, πολυπολιτισμική ιστορικά, η πιο ζωντανή πόλη της χώρας "γιορτάζει" την επέτειο της απελευθέρωσής της στη χειρότερη ίσως, φάση της ιστορίας της.

Η Θεσσαλονίκη άλλωστε, ακόμα και στην περίοδο των ισχνών αγελάδων, ήταν έτσι κι αλλιώς παραμελημένη. Θύμα των αδηφάγων και ανεύθυνων πολιτικών που παρήγαγε, των μακεδονομάχων κάθε είδους, θύμα του υδροκέφαλου κρατιδίου των Αθηνών, αλλά κυρίως θύμα των ίδιων των γκρινιάρηδων και ανάδελφων πολιτών της που σε κάθε ευκαιρία κατηγορούσαν για τις αδυναμίες τους πάντα τους άλλους.

Τελικά, η πεφιλημένη μας πόλη έχασε το τρένο της ανάπτυξης και των μεγάλων έργων χρόνια πριν, με την ταφόπλακά της να μπαίνει απλά σε αυτή την περίοδο της κρίσης, όπου τη μαστίζει (συν τοις άλλοις) η ανεργία, η ανέχεια και η στασιμότητα. Της έμειναν μόνο οι - αναμνήσεις πλέον - της "ερωτικής πόλης" της διασκέδασης και ο τίτλος της φραπεδούπολης του 1 καταστήματος υγειονομικού ενδιαφέροντος ανά 150 κατοίκους.

Η Θεσσαλονίκη της τέχνης, της πολυπολιτισμικότητας και της δημιουργίας, των μεγάλων έργων υποδομής (έχουμε να τα δούμε από την εποχή του Καραμανλή του πρεσβύτερου), η πόλη των ευκαιριών, της βιοτεχνίας και της βιομηχανίας, πνέει πλέον τα λοίσθια.

Ως μόνη ελπίδα φαντάζει η επανάληψη της ιστορίας που μας έχει δείξει πως σε περιόδους μεγάλων κρίσεων ξεπετάγονται κινήματα και άνθρωποι, τρόποι ζωής εντέλει, που αλλάζουν τα δεδομένα και δίνουν προοπτική στον τόπο. Το πρώτο βήμα έγινε με τη σημερινή εικόνα των πολιτικάντηδων και των σφουγγοκωλάριών τους να αποδοκιμάζονται κατά την προσέλευσή τους στον Άγιο Δημήτριο: όσων τόλμησαν δηλαδή να μπουν κανονικά και όχι από την πίσω πόρτα...

(Σ)καταλήψεις...ξανά.

2011-10-12T10:41:00.000-07:00

Είναι κι αυτές κομμάτι τηςζοφερής – οργουελικής ίσως – πραγματικότητας που ζούμε στις μέρες μας. Όχι πωςδε βλέπαμε καταλήψεις παλαιότερα στα σχολεία και τα πανεπιστήμια: η βλακώδηςαυτή πρακτική γιγαντώθηκε στα χρόνια της ανεμελιάς.

‘Ισως, αν ξεκινούσαν κάποια στιγμή οι καταλήψεις κάθε είδους στη χώρα μας, αυτά ταχρόνια να ήταν τα πιο ενδεδειγμένα, μια και τα αιτήματα των μαθητών και τωνφοιτητών είναι μάλλον πιο σοβαρά πλέον. Στο παρελθόν άλλωστε είδαμε καταλήψειςστα σχολεία με αιτήματα όπως «να μην υπάρχουν τριγωνικές τυρόπιτες στοκυλικείο». Χαρακτηριστικά δείγματα της τεμπέλικης, προκλητικής και ανεύθυνηςμενταλιτέ του λαού μας που σπεύδει να επιβεβαιώσει τον εαυτό του από τα άγουρανιάτα του.

Σετελική ανάλυση όμως, παρά τη σοβαρότητα των αιτημάτων, οι καταστάσεις μέσα στασχολεία και τα πανεπιστήμια δεν άλλαξαν καθόλου: ελάχιστοι βλέπουν την κατάληψηως ένα μέσο πίεσης που μπορεί να καταφέρει κάτι σε επίπεδο αλλαγών στοεκπαιδευτικό μας σύστημα. Αντίθετα, η όλη πρακτική λειτουργεί ως καθρέπτης ολόκληρης τηςπαιδείας του λαού μας. Γιατί άλλο παιδεία και άλλο εκπαίδευση.

Οι καταλήψειςλοιπόν αποφασίζονται από ισχνές (συχνότατα αναρχοαριστερές) μειοψηφίες, κάτωαπό τη μύτη καθηγητών που ωχαδερφίζουν με πρόσχημα τις μειώσεις των μισθώντους και γύρω – γύρω από την αδιαφορίατων συλλόγων γονέων που αδυνατούν να επηρεάσουν τα παιδιά τους προς το σωστόδρόμο. Τα αποτελέσματα δε είναι γνωστά τοις πάσι: βανδαλισμοί, εισροήεξωσχολικών, τελέσεις ποινικά κολάσιμων αδικημάτων στα εκπαιδευτικά ιδρύματακαι άλλα αλγεινά.

Κι όμως, οσωστός δρόμος – και μάλιστα σε περιόδους τέτοιων βαθέων κρίσεων – είναι μόνο ταανοικτά σχολεία και πανεπιστήμια. Τα σχολικά και πανεπιστημιακά δηλαδή ιδρύματαπου θα παρέχουν επιπλέον μόρφωση και παιδεία ακριβώς προς τη πλευρά τηςεξισορρόπησης των αιτίων που μας έφεραν σε αυτή τη κρίση, ώστε αυτή να μηνέλθει ξανά στο μέλλον. Δηλαδή μιλάμε για ενημέρωση, δράση καθηγητών, μαθητώνκαι φοιτητών σε όλα τα επίπεδα με ομιλίες – παρεμβάσεις και προτάσεις γιααλλαγή νοοτροπίας πλέον και όχι μόνον ενός ξερού συστήματος σπουδών.

Γιατί ανάμεσα στα «σοβαρά» αιτήματα μαθητώνείδαμε φέτος και τέτοια του τύπου: «να γίνεται καλύτερο μάθημα». Ποιος άραγε θαμπορούσε να ορίσει τι σημαίνει το «να γίνεται καλύτερο μάθημα»; Πόσο αόριστα ναείναι αυτό; Με λίγα λόγια η σημερινή νεολαία, αγόμενη και φερόμενη από τονκαθένα, δεν έχει ούτε τη στοιχειώδη λογική να εκφράσει αυτό που θέλει σε σωστάκαι εμπεριστατωμένα ελληνικά, με επιχειρήματα.

Το ελπιδοφόροστοιχείο της υπόθεσης είναι το κίνημα των φοιτητών που οργανώθηκε μέσωδιαδικτύου και – επιτέλους - διεκδίκησε ανοικτά πανεπιστήμια, κόντρα στιςορέξεις των γραφικών, προβάλλοντας μάλιστα αξιόλογα επιχειρήματα.

Ας ελπίσουμελοιπόν, πως η στιγμή που η χώρα μας αποφασίσει πως οι καταλήψεις δεν αποτελούνδικαίωμα αλλά αδίκημα, όπως στις χώρες της Ευρώπης (και όχι μόνο) δεν είναιμακριά. Για το καλό όλων.

Απελπισμένα απολιθώματα.

2011-09-07T10:33:00.000-07:00

Όσο και να μη θέλει κανείς ν' ασχοληθεί μαζί τους, ορισμένες φορές οι αριστεροί και αριστερίζοντες στη χώρα μας, πραγματικά σκάνε γάιδαρο.

Κορυφαίοι και με διαφορά οι έγκλειστοι στο χρονοντούλαπο της ιστορίας Κ.Κέδες: είναι ταυτόχρονα στο πλάι των ταξιτζήδων, των φορτηγατζήδων, των πρυτάνεων, των φοιτητών, των δασκάλων και γενικώς όλων των αναξιοπαθούντων, χωρίς καμία διάκριση. Αρκεί να αλιεύσουν οιαδήποτε ψήφο διαμαρτυρίας ή βλακείας.

Οι ίδιοι όμως, ενώ δια του τηλεαπολιθώματος τους (βλ. Μεντρέκα) "κατακεραυνώνουν" τις άλλες πολιτικές και προτρέπουν το λαό σε επανάσταση, απολύουν στις επιχειρήσεις τους αβέρτα! (σχετ: ttp://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/26418).

Οι δε Τσίπρες κρύβουν την ανυπαρξία τους πίσω από φανφαρολογίες και γενικότητες ανεφάρμοστες, όταν δεν προκαλούν λέγοντας πως θα πολεμήσουν την εφαρμογή νόμων όπως αυτού για τα Α.Ε.Ι που ψήφισε η βουλή με αυξημένη πλειοψηφία. Άραγε είναι τρομερό θάρρος ή απύθμενη βλακεία το να διαφωνεί κανείς με ένα νόμο που επιτέλους συσπείρωσε τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις;

Μόνος που ίσως διασωθεί είναι ο Κουβέλης που φαίνεται να ξέρει γιατί πήδηξε από το άρμα του Συνασπισμού, αρνούμενος να καλύψει τους αναρχοκουμμούνες.

Δυστυχώς για όλο το πολιτικό σύστημα, ο μόνος που φαίνεται να λειτουργεί "σοβαρά" είναι ο Καρατζαφέρης. Και για να συμβαίνει αυτό, πραγματικά το πολιτικό σύστημα πάσχει άσχημα. Όταν μάλιστα οι αριστερές "δυνάμεις" κινούνται από την ουτοπολογία μέχρι την αστειότητα, ενώ κανείς θα περίμενε ουσιαστικότερη στάση, τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο.

Καινά κενά.

2011-08-25T06:44:00.000-07:00

Κατά γενική ομολογία (και από πηγές του υπουργείου μάλιστα) η χρονιά αυτή που ξεκινάει στα σχολεία θα είναι η «δυσκολότερη από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο». Οι λόγοι είναι απλοί: ελέω μνημονίου – μεσοπρόθεσμου κλπ, οι διορισμοί των εκπαιδευτικών σε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση θα γίνουν με το σταγονόμετρο. Μόλις 600 μόνιμοι σε σχέση με τις αρκετές χιλιάδες των προηγούμενων ετών και οι μισοί αναπληρωτές. Σε συνδυασμό μάλιστα με το κύμα φυγής των παλιών (11.000 αιτήσεις) που τρέχουν να προλάβουν τη σύνταξη και το εφάπαξ, οι συνθήκες δυσκολεύουν ακόμα πιο πολύ.

Σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχει πρόβλημα και στα σχολικά εγχειρίδια, αφού αυτά θα δοθούν με…δόσεις, αραιά και πού. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά: εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, χωρίς «εργαλεία» και σταθερό πρόγραμμα τουλάχιστον ως το Νοέμβριο.

Αν μάλιστα οι «αλχημείες» του υπουργείου με τις θέσεις των εκπαιδευτικών και των ειδικοτήτων (μουσική, θέατρο κλπ) δεν αποδώσουν (δηλαδή διορισμοί μέσω ΕΣΠΑ), τότε ίσως φέτος να βρεθούμε μπροστά σε μία πρωτόγνωρη κατάσταση, όπου η χρονιά θα τελειώσει με αρκετές ελλείψεις και πολλή γκρίνια.

Ας μην περιοριζόμαστε όμως μόνο στα προφανή: σίγουρα η έλλειψη υποδομών, εκπαιδευτικών και εγχειριδίων είναι βασική, ωστόσο το εκπαιδευτικό σύστημα, ως καθρέπτης της κοινωνίας έχει προφανές πρόβλημα νοοτροπίας: τα όργανα που στελεχώνουν το μηχανισμό ακόμα κομματοκρατούνται. Άγονται και φέρονται από «δασκαλοπατέρες» που αναλόγως της αλλαγής κυβέρνησης είτε σιωπούν είτε εξεγείρονται κατά το συμφέρον της παράταξής τους και της ψηφολάγνας διάθεσής τους. Οι κρίσεις των διευθυντών και των υπολοίπων στελεχών γίνονται κάτω από συνθήκες καχυποψίας, ακόμα και αν το σύστημα των μορίων δίνει μερικές ελπίδες αξιοκρατίας, ενώ παράλληλα πολλοί εκπαιδευτικοί κρύβονται πίσω από την επιδρομή στο μισθό τους προκειμένου να δικαιολογήσουν την ήσσονα προσπάθεια που καταβάλλουν στην τάξη. Ακολουθούν γονείς και μαθητές που βλέποντας όλα αυτά απαξιώνουν το σύστημα και τους εκπαιδευτικούς, βάζοντάς τους όλους στο ίδιο τσουβάλι. Συνεπώς, ο κύκλος της φθοράς συνεχίζεται: παραπαιδεία, καυγάδες, διαδηλώσεις κ.α.

Οι εποχές κρίσεων αποτελούν όμως και μεγάλες ευκαιρίες για αλλαγές προς το καλύτερο. Έτσι, αν συνειδητοποιήσουν όλοι οι εμπλεκόμενοι στην παιδεία πως ο σκοπός για τον οποίο δουλεύουν είναι ιερός, π.χ πως το επάγγελμα του εκπαιδευτικού είναι λειτούργημα, πως ο γονέας πρέπει να είναι στην ουσία αρωγός του σχολείου, ακόμα και το υπουργείο να μην κάνει απολύτως τίποτα, το «κουτσό» Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα μπορεί να κάνει θαύματα: το έχει αποδείξει άλλωστε πολλάκις, χάρη στη λίγη καλή θέληση του έμψυχου υλικού του.

"Θερινά" Α.Ε.Ι και Τ.Ε.Ι

2011-08-01T07:33:00.000-07:00

Η κίνηση της υπουργού ήταν αν μη τι άλλο, ευφυέστατη. Μετά από – αρκούντως εκτενή είναι η αλήθεια- διάλογο, ανακοίνωσε μέσα στο καλοκαίρι τις αλλαγές στον τρόπο διοίκησης και λειτουργίας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Έτσι, για αντιδράσεις (κυρίως των φοιτητών) ραντεβού το Σεπτέμβριο, οπότε και θα ισχύσει το νέο νομοσχέδιο.

Εδώ όμως θα πρέπει να επισημάνει κανείς κάποια πράγματα: Καταρχάς, οι αλλαγές στη τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι εμπνευσμένες στην πλειοψηφία τους από τα ξένα μοντέλα διοίκησης τέτοιων ιδρυμάτων. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, εκτός και αν συνεχίζουμε να πιστεύουμε ως Έλληνες πως μόνο εμείς ως τώρα κάναμε το σωστό. Δεύτερον, με την απαξίωση που μαστίζει τα Ελληνικά Ανώτερα και Ανώτατα ιδρύματα, οποιαδήποτε αλλαγή θα είναι προς το καλύτερο, μια και αν κοιτάξει κανείς τα στοιχεία θα φρίξει: 40 ανώτατα ιδρύματα, 40% ανενεργοί φοιτητές, μαύρες τρύπες στα οικονομικά των ιδρυμάτων, παντελής απουσία αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου, «σκοτεινές» σχέσεις μεταξύ φοιτητών - παρατάξεων, καθηγητών και πρυτάνεων με ανταλλάγματα ψήφους, μαθήματα και βαθμολογικές εξελίξεις, επιτροπές ερευνών χωρίς αντικείμενα με σκοπό το βόλεμα ημετέρων, άδεια Τ.Ε.Ι που παρακμάζουν σε επαρχιακές πόλεις γιατί έτσι το θέλουν τοπικοί κοτζαμπάσηδες, σχολές που παράγουν εντέλει νέους, άνεργους «πολυτελείας» είτε με πτυχία αμφιβόλου αξίας, είτε με γνώσεις καθομολογουμένως άχρηστες για τις σύγχρονες ανάγκες της αγοράς εργασίας και πολλά άλλα αλγεινά.

Εν προκειμένω λοιπόν οι τομές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ήταν κάτι παραπάνω από επιτακτικές και κατά πάσα πιθανότητα (για όποιον μελέτησε το νομοσχέδιο) στο σωστό δρόμο. Κυρίως αυτές που έχουν να κάνουν με τη διοίκηση των ιδρυμάτων μάλιστα. Οι δε φωνές αντίδρασης της πλειοψηφίας των πρυτάνεων φαντάζουν στα αυτιά του κάθε ψιλιασμένου πολίτη τουλάχιστον κωμικές. Γιατί απλά για τόσα χρόνια που το Ελληνικό πανεπιστήμιο καταβαραθρώνεται, οι Πρυτάνεις περιορίζονταν στο να αφήνουν τους αναρχικούς να καίνε την περιουσία του δημοσίου κρυμμένοι πίσω από το παρεξηγημένο θεσμό του ασύλου και τις φωνασκίες της αριστεράς, έχοντας δε παράλληλα ως κύριο αίτημα τους την περαιτέρω -χωρίς έλεγχο- χρηματοδότηση του «μαγαζιού» τους.

Το μόνο που θα μπορούσε κανείς – ορθά – να αντιτάξει ως επιχείρημα για το νέο εγχείρημα της κυβέρνησης είναι το εξής: πως κανονικά, στα πολιτισμένα κράτη, οι αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα δεν ξεκινούν από «πάνω». Από το νηπιαγωγείο ξεκινούν και «ανεβαίνουν» με σκοπό την εύρυθμη λειτουργία όλου του οικοδομήματος. Εκεί που φτάσαμε όμως, κάθε προσφορά, έστω και με ένα ψήγμα εκσυγχρονισμού, ευπρόσδεκτο είναι.

Τάνκς και άλλα αλγεινά.

2011-06-29T05:56:00.000-07:00

Μερικές φορές πρέπει να κάτσει να σκεφτεί κανείς αυτά που λέει ο Πάγκαλος. Εξ' ού και η "καθυστερημένη" αντίδραση. Κι όμως, ο αντιπρόεδρος που σπεύδουν όλοι να φτύσουν, έχει τα δίκια του: ποιος δε θυμάται άραγε τις ακραίες αντιδράσεις των βλαχοελλήνων σε ανάλογες καταστάσεις πανικού όπως π.χ το Τσέρνομπιλ όπου σκουντιόνταν οι θείες εμπρός στα ράφια με τα εβαπορέ γάλατα;

Είναι απλό να φανταστεί κάποιος την ίδια σκηνή με την Ελληνική οικονομία σε πτώχευση και τα ευτράπελα που θα γίνουν μπρος στις τράπεζες. Όχι τάνκς, αλλά μπουλντόζες θα χρειαστούν για να απομακρύνουν τους καταθέτες να πάρουν τα (χαμένα πλέον) λεφτά τους.

Άλλωστε οι πιο προνοητικοί, φοροφυγάδες και μη έχουν φροντίσει να στείλουν τις καταθέσεις τους έξω. Καλό θα ήταν τέλος πάντων, να αφήσουν τον Πάγκαλο να πεί κι άλλα. Όπως π.χ πως εξέθρεψε το κόμμα του όλους τους συνδικαλιστάδες του τύπου Φωτόπουλου της ΓΕΝΟΠ, δίνοντάς τους προνόμια πρωθυπουργού. Επίσης θεάρεστο θα ήταν να μας πει πως τον αντιμετωπίζουν στο εξωτερικό όταν τους λέει πως οι εργατοπατέρες αυτού του τύπου αποφασίζουν και σταματούν τη ροή ενέργειας με το έτσι θέλω σε μια "αναπτυγμένη" χώρα. Μπορεί και να τα έχει πει όλα αυτά άλλωστε.

Και μάλλον άτομα σαν τον Πάγκαλο, αν είχαν πραγματική ευχέρεια θα έλεγαν κι άλλα. Ίσως έπρατταν κιόλας. Γιατί απλά, όταν τα ακούμε από το στόμα του, του χρεώνουμε πως είναι μέρος του συστήματος, οι δημοσιογράφοι παραφράζουν και βάζουν τα κομμάτια που τους συμφέρει για να πουλήσουν, ενώ το νόημα των λόγων του μένει ασχολίαστο. Καλά είναι μερικές φορές να κοιτάει κανείς την ουσία των λόγων που τον πειράζουν. Ειδικά ο Έλλην λειτουργικά αναλφάβητος, ενώ ξέρει πως έχει καμπούρα, τον εξοργίζει να του το λένε ανοιχτά...

Παιδεία και εκπαίδευση εν μέσω κρίσεως.

2011-06-23T09:07:00.000-07:00

Αρθράκι που δημοσιεύτηκε στη μηνιαία τοπική εφημερίδα που κυκλοφορεί στο Δήμο Θέρμης, "Άποψη":

Το να μιλά κανείς για παιδεία σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, σε καθιστά τουλάχιστον γραφικό στη χώρα μας.

Ναι μεν, θεωρητικά όλοι ενδιαφέρονται για το καλύτερο για τους απογόνους του, αλλά μπροστά στο κύμα των περικοπών και της πτώσης του βιοτικού του επιπέδου, το θέμα της παιδείας στην Ελλάδα έρχεται μάλλον τελευταίο. Άμα μάλιστα δεν μπορεί κανείς να πάρει πλέον διακοποδάνειο και καινούριο κινητό, ακόμα χειρότερα.

Στις υπόλοιπες αναπτυγμένες χώρες – αντίθετα – έχουν συνειδητοποιήσει εδώ και καιρό πως η επένδυση στην παιδεία – ακόμα και σε καιρούς κρίσεως πάσης φύσεως – είναι η πιο σίγουρη και αποδοτική μεσο/μακροπρόθεσμη επένδυση που μπορεί να κάνει ένα κράτος προκειμένου να εξασφαλίσει την ευδαιμονία του.

Έτσι, στη μεταπολεμική Αμερική του ’50, όταν οι Ρώσοι έστειλαν πρώτοι το δορυφόρο «Σπουτνικ» στο διάστημα, οι ιθύνοντες Αμερικανοί έσπευσαν να αναμορφώσουν το εκπαιδευτικό τους σύστημα, μια και θεώρησαν πως ήταν πολύ οπισθοδρομικό και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μείνουν πίσω στην έρευνα. Αυτό έμεινε στην Αμερικάνικη ιστορία ως “Sputnik shock”.

Στην Ολλανδία, το «κίνημα των ρεαλιστικών μαθηματικών» ήλθε να αλλάξει όλη τη φιλοσοφία της διδασκαλίας των θετικών επιστημών, ενώ στις Βόρειες χώρες με πρωτοστατούσα τη Φινλανδία, η εκπαίδευση είναι ιεραρχημένη ψηλά στις προτεραιότητες του κράτους: υποδομές, χρηματοδότηση αλλά και σχέδιο με έμπνευση.

Στην Ελλάδα εξακολουθούμε να βλέπουμε σχολικές μονάδες να λειτουργούν υποχρηματοδοτούμενες, τις υποδομές ανύπαρκτες και τους υπουργούς να παρελαύνουν κάνοντας «τομές» χωρίς ουσία: το σύστημα έτσι παράγει και αναπαράγει πολίτες χωρίς καμία κριτική ικανότητα, με κύριο αυτοσκοπό τη φοίτηση στο – εξίσου υποβαθμισμένο – κρατικό πανεπιστήμιο, περνώντας μέσα από τη κρεατομηχανή των πανελλαδικών. Η δε παραπαιδεία ανθεί, αντλώντας μπόλικο αίμα από τις αδυναμίες του συστήματος, αλλά και από τη ματαιοδοξία του Έλληνα γονέα.

Σε ένα σεμινάριο, πριν από 4 χρόνια είχε έρθει στη Θεσσαλονίκη η Έλενα – Γλύκατζη Αρβελέρ. Ερωτώμενη αν δέχτηκε ποτέ πρόταση για να γίνει υπουργός παιδείας απάντησε πως υπήρξαν προτάσεις, αλλά θα γινόταν μόνο με έναν όρο: να υπηρετούσε στο υπουργείο μόνο για μία μέρα, έτσι ώστε να ψηφίσει ένα νόμο που να απαγορεύει στον εκάστοτε υπουργό να κάνει οποιαδήποτε αλλαγή!

Αναλογιζόμενοι μάλιστα και τον προϋπολογισμό – ανέκδοτο του υπουργείου Παιδείας (πρόσφατα έγιναν και περικοπές στη δεύτερη ξένη γλώσσα στα δημοτικά, αλλά και στον αριθμό ολοημέρων προκειμένου να γλιτώσουν εκπαιδευτικούς), οι οποιαδήποτε βαθυστόχαστες «τομές» της σημερινής υπουργού (αλλά και αυτές των παλαιότερων) δικαιώνουν τη ρήση της Αρβελέρ περισσότερο από ποτέ.

Συγκάτοικοι στην ανευθυνότητα.

2011-06-16T10:04:00.000-07:00

Οι δύο αρχηγοί μας έκαναν για λίγο να πιστέψουμε πως ίσως τους έχει μείνει λίγη τσίπα, λίγο αίσθημα ευθύνης για την κατάσταση της χώρας.

Όχι πως μια ευρύτερη κυβέρνηση θα έλυνε όλα τα προβλήματα. Τουλάχιστον όμως θα έδινε στον κόσμο την εντύπωση πως κανένας δε θα σκεφτεί την καρέκλα του προκειμένου να κάνει ένα βήμα παραπάνω για τη χώρα.

Η ανάλυση των ευθυνών για το τις πταίει που δεν έγινε η συμφωνία απλά δεν απασχολεί κανέναν πια: το δια ταύτα είναι πως καταλήξαμε σε ένα ακόμα ναυάγιο της πολιτικής ζωής.

Οι εκλογές φαίνεται πως δεν είναι μακριά: σίγουρα τότε και οι δύο πολιτικοί αρχηγοί που θα ψάχνουν την ψήφο τους (αφαιρώ την ψήφο των κομματόσκυλων και των μπαζουκοκέφαλων πολιτών), θα εύχονταν να είχαν συνεννοηθεί τώρα. Ίσως έτσι θα είχαν σώσει ένα μίνιμουμ αξιοπιστίας.

Ούτε φυσικά τα υπόλοιπα κόμματα βοηθούν: η Μπακογιάννη μετά Χριστόν προφήτης, ο Καρατζαφέρης παρά το direct λόγο του παίζει επικοινωνιακά παιχνίδια, ενώ τα κόμματα της αριστεράς αποδεικνύουν για ακόμα μία φορά γιατί θα έπρεπε να επιστρέψουν πάλι στην εκτός νόμου κατάστασή τους.

Το κίνημα των αγανακτισμένων δεν είπε σε κανέναν από τους πολιτικούς τελικά τίποτα αξιοποιήσιμο. Καταλήξαμε πάλι σε ανακατέματα τράπουλας με τους υπουργούς και φανφαρονισμούς της αντιπολίτευσης χωρίς τη παραμικρή ένδειξη βιώσιμης λύσης. Χωρίς πολιτική βούληση να ληφθούν αποφάσεις που έπρεπε να έχουν ληφθεί χρόνια τώρα.

Ίσως τελικά θα πρέπει να επισπεύσουν την έλευση των Ευρωπαίων επιτρόπων στα υπουργεία: μήπως εν μια νυκτί γίνουμε Βέλγιο και λειτουργήσουμε ρολόι χωρίς κυβέρνηση.

Ποιός είναι ο εχθρός άραγε;

2011-06-03T10:38:00.000-07:00

Νυχτερινές βόλτες στον εθνικό κήπο, βαρκάδες, "αρμένικες βίζιτες" σε εκδηλώσεις και προσκλήσεις χωρίς ανταπόκριση έγινε η ζωή των πολιτικών (μας;).

Όλοι το είχαν προβλέψει, αλλά αυτοί ενώ τους έφτυναν, νόμιζαν πως βρέχει.

Αντί να τα μαζέψουν και να απαντήσουν με πράξεις στις εκδηλώσεις περιφρόνησης και απέχθειας, οι περισσότεροι, με πρωτεργάτες μάλιστα κάτι σκύμβαλα όπως ο Πετσάλινκος, ο Πρωτόπαππας κ.α μιλούν για κίνδυνο της δημοκρατίας. (Ποιάς;).

Ως νέοι Παλαιολόγοι, οι έγκλειστοι στο Κυνοβούλιο έχρισαν τον εαυτό τους υπερασπιστές του πολιτεύματος και εχθρούς αυτούς που τους εμπόδιζαν ειρηνικά να φύγουν.

Και πού είμαστε ακόμα: σε λίγο καιρό οι απλές εκδηλώσεις περιφρόνησης και απέχθειας θα γίνουν γιαούρτια και τα γιαούρτια, φάπες τουλάχιστον. Όχι βέβαια μολότωφ, γιατί το κίνημα των αγανακτισμένων ευτυχώς μέχρι τώρα καπελώματα από ιεράρχες και αριστερά απολιθώματα δε δέχτηκε.

Φαίνεται μάλιστα πως ούτε θα δεχθεί πατρονάρισμα από κανέναν, και ας μη βρεί "πολιτική έκφραση" όπως λέει ο Πάγκαλος, αλλά ούτε και θα "εκτονωθεί" εύκολα.
Η εποχή των παχέων αγελάδων, κύριοι, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Οι εχθροί της δημοκρατίας είστε εσείς οι ίδιοι που την καταντήσατε έτσι.
Σειρά τώρα έχουν οι συνδικάλες και οι έτεροι σφουγγοκωλάριοι.

Δείχνουν το δρόμο.

2011-05-22T01:18:00.000-07:00

Το ντόμινο της Ευρώπης ξεκίνησε. Από το "φτωχό" Νότο φυσικά. Ο νέος κόσμος στην Ισπανία που κουράστηκε από τους φανφαρολόγους πολιτικούς ξεκίνησε τις διαδηλώσεις για να αλλάξει το σύστημα, υπογράφοντας ένα μανιφέστο το οποίο θα προσυπέγραφε ο καθένας.

Συνήθως από περιόδους κρίσεων ξεπηδούν καταστάσεις που δείχνουν ελπιδοφόρες.

Δε μένει παρά χώρες όπως η δική μας να ακολουθήσουν, μια και το μόνο που μας μένει είναι να "αντιγράψουμε" πραγματικά κινήματα όπως αυτό.

Φυσικά να αντιγράψουμε και όχι να προσαρμόσουμε στα ελληνικά δεδομένα: γιατί απλά, αν πούμε πως το ντόμινο φτάσει εδώ και το "προσαρμόσουμε", τότε το σίγουρο είναι πως οι αναρχοκομμούνες και γενικότερα οι αριστερίζοντες μπαγλαμάδες θα σπεύσουν να καπελώσουν τις κινητοποιήσεις. Οι γνωστοί άγνωστοι θα σπάσουν και θα ρημάξουν την περιουσία του κράτους και των άλλων, ενώ στο τέλος (γιατί θα υπάρξει τέλος σύντομα) οι πολίτες που θα ήθελαν πραγματικά να συμμετέχουν, θα μείνουν στο σπίτι τους.

Είναι καιρός λοιπόν να λάβουμε ακόμα ένα μάθημα δημοκρατίας, έστω και αργά. Οι Ισπανοί δείχνουν το δρόμο.

Γαλάζοαίματες ονειρώξεις.

2011-04-29T12:19:00.000-07:00

Η ροπή προς τη ματαιοδοξία και την κατινιά δεν είναι τελικά μόνον Ελληνικόν ίδιον. Ο κόσμος ανά τον κόσμο, ασχολήθηκε όσο τίποτα άλλο με το βασιλικό γάμο, ξεχνώντας ότι (ας πούμε) γύρω τους αυτή τη στιγμή κυμαίνονται τουλάχιστον 4 πόλεμοι.

Η γνωστή δικαιολογία βέβαια είναι πως "ο κόσμος θέλει να ξεχαστεί κλπ κλπ και να σχολιάσει κάτι ευχάριστο".

Στη πατρίδα του κουτσομπολιού όμως, την Ελλάδα, κανένα, μα κανένα σχεδόν κανάλι δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να συνδεθεί για να καλύψει το "μεγάλο γεγονός". Σαν να μη φτάνουν αυτά, ήρθε και από τ' αποδυτήρια το Κ.Κ.Ε και έβγαλε ανακοίνωση!

Αν μάλιστα δεν προερχόταν από αυτούς, πολύς κόσμος θα έσπευδε να προσυπογράψει: με λίγα λόγια το κόμμα αναφέρει πως σε εποχή που ο κόσμος πεινάει, οι βασιλιάδες παντρεύονται και προκαλούν το δημόσιο αίσθημα και πως ο λαός θα πρέπει κάποια στιγμή να τελειώνει μ' αυτούς. Βέβαια, επειδή οι φίλοι μας τα κομμούνια (πως λέμε οι φίλοι μας τα ζώα) έχουν επιλεκτική μνήμη, ξεχνούν τη χλιδή (σε αντίθεση με το λαό τους) που ζούσαν και ζούν οι σύντροφοι Τσαουσέσκου, Κιμ γιονκ Ιλ, Κάστρο κλπ κλπ.

Εν πάσει περιπτώσει, σε μία χώρα όπως η Ελλάδα, που έκανε αμάν να διώξει τη βασιλεία, βλέπεις ακόμα ανθρώπους να συγκλονίζονται, να παρακολουθούν και να σχολιάζουν απομεινάρια του μεσαίωνα (πετυχημένη έκφραση του "κόμματος") με τέτοιον ζήλο, που μόνο μια γερή σφαλιάρα θα τους συνέφερε (και αν). Ξεχνούν δε στην πλειοψηφία τους τη λαϊκή ρήση περί του κόσμου που καίγεται και του αιδοίου που περιποιείται την κώμη του, που θα ταίριαζε στην περίπτωση του γεγονότος.

Αν μη τι άλλο ευτυχώς, πέρασε κι αυτό.

Βρε Δε(Η) ΓεΝοΠάτε στο διάολο!

2011-04-27T10:20:00.000-07:00

Τα αγαπημένα παιδιά του πρωθυπουργού και του "κινήματος" σήκωσαν μπαϊράκι. Άλλωστε, όσο η σημερινή κυβέρνηση ήταν στην αντιπολίτευση, οι δηλώσεις περί του "δημοσίου χαρακτήρα της Δ.Ε.Η" και του "φθηνού ρεύματος για το λαό", έδιναν και έπαιρναν, βρίθοντας δε συνδικαλιστικής αγανακτήσεως εναντίον των σχεδίων ιδιωτικοποίησης της εταιρίας.

Τώρα όμως, το παιδί στρέφεται εναντίον του κηδεμόνα που θώπευε για τόσο καιρό, αλιεύοντας ψήφους και κατά παραγγελίαν αγανάκτηση: για να θέσει και πάλι τα ίδια διλήμματα. Δυστυχώς όμως τους πρόλαβε το γενικό ξεβράκωμα του συνδικαλιστικού τους οργάνου: ταξιδάκια, υπεργολαβίες, ρεμούλες, επιχορηγήσεις κλπ κλπ, με αυτονόητο αποτέλεσμα: ακόμα και ο πλέον ανυποψίαστος πολίτης που θα πίστευε τους ηλεκτροεργατοπατέρες πως μάχονται για το δημόσιο συμφέρον, τώρα τους φτύνει στα μούτρα, τοποθετώντας τους στην ίδια (αν όχι χειρότερη) κλίμακα εκτίμησης με αυτή των πολιτικών.

Το μόνο που έμεινε στους Φωτοπουλαίους της Δ.Ε.Η πλέον είναι η διεκδίκηση του "κεφαλαίου" (τους!) που έχει επενδύσει το σωματείο στην εταιρία...εκτιμηθέν κάπου στα 12 δις € μόνο. Και πατώντας σε αυτές τις "χρωστούμενες" εισφορές του δημοσίου στο αμαρτωλό συνδικάτο τους, τώρα επισείουν την κλασσική και δοκιμασμένη απειλή του blackout επάνω στους υπόλοιπους - μη προνομιούχους - πολίτες που δεν είχαν την τύχη να έχουν δίπλωμα δημοτικού και καλή γνωριμία για να χωθούν στα σπλάχνα της ηλεκτρικής εταιρίας και να αμείβονται με μισθούς και παροχές που ακόμα και καθηγητές πανεπιστημίου θα ζήλευαν. Πόσο μάλλον ένας δασκαλάκος.

Τελικά, μήπως θα πρέπει η μπάλα, μαζί με τους πολιτικούς να πάρει και καμιά δεκαριά χιλιάδες συνδικάλες για να έχουμε ποικιλία; Ίσως ένας νόμος που να όριζε τη συνδικαλιστική θητεία του οποιουδήποτε οπουδήποτε για μία διετία μόνον, θα ήταν άριστη αρχή...

Η μεγάλη τους βδομάδα, η τελευταία τους χρονιά;

2011-04-18T13:41:00.000-07:00

Ο λόγος για τους εθνοπατέρες φυσικά, αλλά κυρίως για τα κωλοχανεία που σήμερα αποκαλούνται ακόμα κόμματα.

Οι αναλυτές (τουλάχιστον αυτοί που μιλούν ακόμα για πολιτική), μιλούν πλέον για πρωτοφανή δεδομένα σε σχέση με τη στάση των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς, από την μεταπολίτευση και δώθε.

Χρειαζόταν τελικά οι Έλληνες πολίτες να χάσουν τη κότα με το χρυσό αυγό, τη βολή τους και όλα τα σχετικά, ώστε να αποφασίσουν πως ήταν ζώα τόσο καιρό που ψήφιζαν τους ίδιους και τους ίδιους.

Τα τελευταία στατιστικά δεδομένα μάλιστα μιλούν για καταβαράθρωση του δικομματισμού. Το τραγικό της υπόθεσης ωστόσο είναι πως δε φαίνεται στον ορίζοντα καμιά, μα καμιά πολιτική πρόταση να εγείρεται με προοπτικές να δώσει πρακτικές λύσεις.

Η κυβέρνηση παραπαίει, η αξιωματική αντιπολίτευση αναλώνεται σε βλακώδεις ρήσεις, ο Καρατζαφέρης σε φανφαρολογίες και οι αριστεροί σε ουτοπίες, ενώ οι βουλευτές σπεύδουν να αναπληρώσουν τις χαμένες αποζημιώσεις με περισσότερες επιτροπές, οι τέως υπουργοί υπεκφεύγουν των κατηγοριών με πολιτικές κορώνες και να ποντάρουν στην αλήστου λήθης- μνήμη του Έλλην λειτουργικά αναλφάβητου.

Τα κόμματα θα ψάχνουν τις ψήφους τους στις επόμενες εκλογές, όμως μάλλον για τους λάθος λόγους.

Αλλά κάτι είναι και αυτό.

Καλό Πάσχα.

190 Χρόνια Φαγούρας.

2011-03-25T11:52:00.000-07:00

Τόσα χρόνια πέρασαν και οι απόγονοι (;) των αρχαίων Ελλήνων παραμένουν αμαθείς ή το λιγότερο ημιμαθείς.

Εξακολουθούν να τρώγονται μεταξύ τους, να εκλέγουν άχρηστους πολιτικούς στην πλειονότητά τους και τέλος, να βρίζουν τις ξένες χώρες γιατί επιβουλεύονται των συμφερόντων του Ελληνικού Έθνους.

Όσο μάλιστα τα πράγματα τα τελευταία χρόνια κυλούσαν με αθρόα δανεικά, όσο οι ελλειμματικοί προϋπολογισμοί κάλυπταν τη χασούρα με δανεικά, έστω και με "χαμηλά" επιτόκια, οι Έλληνες κολυμπούσαν ήσυχα στη θάλασσα της άγνοιας και της αυταρέσκειας.

Τα πράγματα στην ουσία δεν άλλαξαν και τόσο από τότε που το Ελληνικό κράτος έκανε τα πρώτα δειλά του βήματα: οι Έλληνες παραμένουν παλιοτόμαρα του κερατά και λειτουργικά αναλφάβητοι στην πλειοψηφία τους, πλήρεις δε κομπορρημοσύνης. Λάτρεις της αρχής της ήσσονος προσπάθειας και ημίθεοι της μετριότητας (εντός συνόρων). Έτσι απλά ούτε τότε από μόνοι τους δεν ήταν ικανοί να ιδρύσουν και να τρέξουν ένα νέο κράτος, ούτε σήμερα να το συντηρήσουν.

Τόσο οι πολίτες, όσο και οι πολιτικοί όμως είναι άριστοι στο να ρίχνουν τις ευθύνες ο ένας στον άλλον, αλλά και να τις σκορπίζουν στο υπερπέραν.

Η νοοτροπία "μακριά απ΄τον κώλο μας κι όπου θέλει ας μπει" παραμένει η επικρατούσα και τότε και τώρα.

Όπως η Βαυαρική εποπτεία, που ήλθε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους: τότε ο Όθων και οι Βαυαροί του, τώρα η οικονομική επιτήρηση των Ευρωπαίων.

Μόνο που τώρα, κανένας πραγματικά νοήμων πολίτης δε θα πρέπει να φέρει αντίρρηση σε ρυθμίσεις όπως η συνταγματική ρήτρα του 3% για τους προκομμένους πολιτικούς μας. Μήπως και το σώσουμε τελικά, αφού το σκανταλιάρικο παιδάκι που λέγεται Ελλάς, εμφάνισε εδώ και χρόνια συμπτώματα αυτισμού και το ίδρυμα είναι το μόνο που του αρμόζει!

Κατά τα άλλα το πρόβλημά μας είναι η φανφαρολογίες περί υπάρξεως της Αγίας Λαύρας και του κρυφού σχολείου...

Οι 300 της συμφοράς και ο κασιδιάρης.

2011-03-04T10:33:00.000-08:00

Ο λόγος φυσικά για τους 300 που έφερε η μοίρα στην ψωροκώσταινα και ποντάρουν στις ανθρωπιστικές ανησυχίες των γραφικών, κάνοντας απεργία πείνας, προκειμένου να διεκδικήσουν δικαιώματα. (από πού άραγε;).

Αυτό που δεν έχουν ενδεχομένως καταλάβει οι πολιτικοί πάσης άποψης επί του θέματος, είναι πως το ζήτημα πλέον στη μείζονα πλειοψηφία του ελληνικού λαού, είναι παγερά αδιάφορο:

Ο Έλληνας πολίτης αυτή τη στιγμή έχει πολύ σοβαρότερα πράγματα να σκεφτεί και δεν μπορεί ν' ασχοληθεί με σκεπτικά περί των δικαιωμάτων των μεταναστών, που μάλλον ανήκουν αυτή τη στιγμή σε προβληματισμούς...Ελβετών. Σίγουρα αυτοί οι προβληματισμοί για τα...δικαιώματα των μεταναστών δεν απασχολούν ιδιαίτερα τους συνταξιούχους που γεμίζουν τα μπετονάκια στα βενζινάδικα με πετρέλαιο θέρμανσης. Μάλλον δε, άν υπήρχε ένα κουμπί που θα εξαφάνιζε όλους αυτούς τους τύπους στο υπερπέραν, 9 στους 10 Έλληνες, θα το πατούσε, χωρίς τύψεις μάλιστα. Απλά αυτή η χώρα που φυτοζωεί δεν έχει την πολυτέλεια ν' αντέξει τέτοια προβλήματα. Έχει αρκετά δικά της.

Γιατί άλλωστε να μιλάμε για δικαιώματα σε ανθρώπους που ήρθαν με το έτσι θέλω σε μια χώρα που γνώριζαν πως δε θα κάνουν ρούπι; Και από που και ως πού διαπραγματεύονται - με σκληρούς μάλιστα όρους - με μια κυβέρνηση που δεν έχει καν τις δυνατότητες να εξυπηρετήσει τους ίδιους της τους πολίτες;

Ο θυμόσοφος λαός έλεγε: τι του λείπει το κασιδιάρη; (η ασημένια σκούφια των τριακοσίων;)

Χέστες.

2011-02-13T10:34:00.000-08:00

Είναι ίσως η επιεικέστερη έκφραση που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κανείς για να περιγράψει την κίνηση της κυβέρνησης να ποινικοποιήσει την άρνηση πληρωμής διοδίων και την καταστολή του κινήματος "δεν πληρώνω".

Κάτω από το -κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους- λάβαρο της προάσπισης της ευνομίας, οι κυβερνώντες - ορντινάντσες των μεγαλοεργολάβων θέσπισαν πρόστιμο 200 ευρώ για την άρνηση πληρωμής διοδίων. Με άμεση επιβολή μάλιστα, από τις αστυνομικές αρχές. Για μια διαφορά που θα λυνόταν σε οποιαδήποτε περίπτωση στα αστικά δικαστήρια, μια και είναι ανάμεσα σε ιδιώτες.

Οι κυβερνώντες έβαλαν στο ίδιο καζάνι όλες τις αντιδράσεις των πολιτών για διαφορετικές όμως περιπτώσεις. Ενώ λοιπόν οι αυξήσεις στα Μ.Μ.Μ της Αττικής (και όχι μόνο) φαίνονται γενικώς σωστές (αλλά και τα πρόστιμα τους τσαμπατζήδες), η θέσπιση προστίμου για άρνηση πληρωμής διοδίων έρχεται σε αντίθεση με την κοινή λογική: είναι τουλάχιστον προδοτικό, το να ζητάει κανείς από τον κόσμο να πληρώσει διόδια για δρόμου οι οποίοι δεν έχουν ακόμα ολοκληρωθεί ή να χρηματοδοτήσει άλλους δρόμους με τον ίδιο τρόπο. Σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις (που δε συμβαίνουν πουθενά στον πολιτισμένο κόσμο), όπως αυτή των Τεμπών και του Πλαταμώνα, οι οδηγοί πρέπει να νοιώθουν τουλάχιστον ηλίθιοι να πληρώνουν τα υπέρογκα χαράτσια για ένα δρόμο του 1960, με "προοπτική" πως θα γίνει καινούργιος, κάποτε.

Αντί λοιπόν οι ανευθυνουπεύθυνοι να επαναδιαπραγματευτούν τις δοσιλογικού χαρακτήρα συμβάσεις, αγνοώντας ευρωπαϊκή νομοθεσία, χρεώσεις ανά χλμ, και άλλα "ήσσονος σημασίας", έσπευσαν ως συνεπείς φιλιπινέζες να ικανοποιήσουν τις ορέξεις των εταιριών/ εργολάβων/ ιδιοκτητών Μ.Μ.Ε (ω τι σύμπτωσις) που έχαναν λεφτά καθημερινά από το όλο και διογκούμενο κίνημα των πολιτών, ανεξαρτήτως πολιτικής απόχρωσης (άλλο αν οι γραφικοί της αριστεράς δεν έχασαν την ευκαιρία να προσπαθούν να το διευρύνουν σε άλλες πρακτικές και να το καπελώσουν).

Εδώ μιλάμε για πραγματική σκλαβιά: ολόκληρης της Ελλάδας έναντι του κράτους των Αθηνών, ίσως και χειρότερη από την οθωμανική. Ως πότε παλληκάρια;

Και κωλόγιατροι.

2011-02-07T09:28:00.000-08:00

Σε συνέχεια του προηγούμενου άρθρου, το έτερον ήμισυ του αμαρτωλού κλάδου της υγείας, ήλθε για να συμπληρώσει το παζλ της αγανάκτησης και να δώσει την τελική κλωτσιά στ' αχαμνά των ασφαλισμένων.

Αυτοί οι μισάνθρωποι (στην πλειοψηφία τους) επαγγελματίες, τους οποίους καρπαζώναμε πιο πολύ απ' όλους όταν ήταν συμμαθητές μας, αποφάσισαν πως είτε θίγονται τα συμφέροντά τους (οι του Ι.Κ.Α), είτε πως δεν ενημερώθηκαν για τις αλλαγές (οι υπόλοιποι των διάφορων ταμείων/ νοσοκομείων). Με λίγα λόγια οι -έτσι κι αλλιώς- ταλαίπωροι ασφαλισμένοι του Ι.Κ.Α δεν έχουν που να εξεταστούν, κι ας περίμεναν για ένα καταραμένο ραντεβού στα πολυ-σκατο-ιατρεία του ιδρύματος κάτι μήνες.

Τελικά σε αυτή τη χώρα, πρέπει ή δεν πρέπει να επιδιώκεται (έστω και σε βάθος χρόνου) η ίση μεταχείριση των ασφαλισμένων έναντι οιασδήποτε νόσου; Γιατί άραγε τόσα χρόνια οι ασφαλισμένοι του Ι.Κ.Α να θεωρούνται ως η πλέμπα των εργαζομένων/συνταξιούχων έναντι των υπολοίπων συγκλητικών του δημοσίου και των άλλων;

Άραγε, οι εν λόγω κωλόγιατροι/χασάπηδες/φακελάκηδες αναρωτήθηκαν αν οι κινήσεις της κυβέρνησης για επιλογή περισσότερων ιατρών προς εξυπηρέτηση των ασφαλισμένων είναι προς όφελος του όλου συστήματος, μια και τριπλασιάζονται οι επιλογές;

Μάλλον οι έμποροι συνταγών (και πουλέν των φαρμακευτικών), όπως άλλωστε πράττουν τόσα χρόνια, εξαργυρώνοντας το κόστος των σπουδών και των χρόνων τους στην πλάτη μας, κοιτούν την πάρτη τους. Και όχι τον όρκο του Ιπποκράτη. (ποιος είναι αυτός είπαμε;)

Φαρμακοτρίφτες.

2011-02-04T10:03:00.000-08:00

Είναι η σειρά τους να αντιδράσουν στις προωθούμενες ρυθμίσεις για τα κλειστά επαγγέλματα: το πάλαι ποτέ φαρμακείο που πήγαινε από πάππου σε γιο και εγγονό, τείνει να χάσει τα σκήπτρα της γειτονιάς.

Οι φαρμακοποιοί πάντα ήταν διχασμένοι ως κλάδος. Από τη μια μεριά επιστήμονες και από την άλλη έμποροι σε ένα "θανατηφόρο" συνδυασμό. Πολλοί από αυτούς τώρα, νοιώθουν σαν το Βέγγο στην ταινία "πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης". Πέρα από το ό,τι δίνουν από τη μέση και πάνω ασπιρίνη και από τη μέση και κάτω υπόθετο μαζί με αρκετά παραφαρμακευτικά που έχουν πάντοτε διαθέσημα στο ράφι τους ελέω κέρδους) έρχονται σε πλήρη σύγχυση με τα μέτρα εναντίον τους.

Πράγματι τα ταμεία τους χρωστούν παπάδες, αλλά επίσης είναι αλήθεια και πως είναι ίσως τα μόνα "μαγαζιά" που τηρούν το ωράριό τους ευλαβικά (φωτιά και τσεκούρι σ' αυτόν που θέλει ν' ανοίγει Σάββατο όπως τα υπόλοιπα μαγαζιά), και δια νόμου έχουν σταθερό κέρδος (παχυλό μάλιστα) στο φάρμακο.

Για να πάρουμε δε τα πράγματα ανάποδα, αν δεν υπήρχε χώρος για "άνοιγμα" του επαγγέλματος, δε θα υπήρχαν τόσα πολλά φαρμακεία στις πόλεις: κάθε τετράγωνο και ένας φαρμακοτρίφτης που είτε έτσι, είτε αλλιώς, όχι μόνο επιζεί, αλλά πολλές φορές θησαυρίζει κιόλας χάρη στην φαρμακολαγνεία του Έλληνα και την ασυδοσία των αθρόα συνταγογραφούντων ιατρών - έρμαιων των φαρμακευτικών εταιριών.

Η "συνταγή" του εν λόγω κλάδου δε διαφέρει από των υπολοίπων: ταλαιπωρούν με τη σειρά τους το κοινωνικό σύνολο, αρκεί να μη δουν πολυεθνικές εταιρίες να ανοίγουν μαγαζιά δίπλα τους. Αντί να ποντάρουν στην ειδική σχέση που έχουν με τη θείτσα της γειτονιάς (δώστο μου και θα το γράψω), τρέμουν μήπως κανείς κοντά τους αρχίσει να πουλάει με έκπτωση. Είναι άλλωστε ηλίθιοι στην Ευρώπη και σ' αυτόν τον τομέα.

1821

2011-01-30T04:09:00.000-08:00

Τελευταία τείνει να γίνει μόδα η συζήτηση για την εθνική παλιγγενεσία. Πρώτα ο Πάγκαλος και οι απόψεις του για τους "αναλφάβητους" που δεν ήξεραν τι έκαναν, μετά η καταπληκτική σειρά του ΣΚΑϊ, και μια μεγάλη μερίδα Ελλήνων που κάνει συζήτηση για το θέμα, με καθυστέρηση 200 χρόνων.

Μέχρι τώρα άλλωστε, οι περισσότεροι ζούσαν στην ψευδαίσθηση πως όλα τότε έγιναν καλά και άγια, στη δίνη των μύθων του κρυφού σχολείου και της Αγίας Λαύρας. Ενδεικτικά τα σχόλια του συμπαθή πλην άσχετου εν προκειμένω θείου Τράγκα που ωρύεται πως η σειρά του ΣΚΑΙ είναι κατάπτυστη γιατί του καταρρίπτει όλα όσα ήξερε ως τώρα.(βλ:http://www.youtube.com/watch?v=xudkqaZORFs&feature=player_embedded#)

Η χώρα αυτή είχε πάντα μια τάση να ακολουθεί τις εξελίξεις - πόσο μάλλον να κάνει αυτοκριτική - πολλά χρόνια αργότερα: και εδώ λοιπόν, το θέμα είναι πως ακόμα δεν μπορεί να χειριστεί ιστορικές αλήθειες/διαπιστώσεις μολονότι έχουν περάσει τόσα χρόνια και η ιστορική έρευνα έχει προχωρήσει πολύ περισσότερο.

Κάθε προσπάθεια σαν αυτήν του ΣΚΑΙ είναι όμως καλοδεχούμενη και χρήσιμη. Ιδίως όταν οι πολίτες κάνουν την έκπληξη και της δίνουν αναπάντεχα ποσοστά τηλεθέασης.

Έμπαινε Γιούτσο (φυσικά και στη Νομική).

2011-01-25T10:34:00.000-08:00

Θέμα χρόνου ήταν. Ίσως και της κατάλληλης πολιτικής υποκίνησης από τα γνωστά υποχείρια της Αριστεράς. Πάντως, το σίγουρο είναι πως όποιος θέλει να δημιουργήσει ακόμα μια χαβούζα στην Μπανανία που ζούμε, παίζει με τον χώρο του πανεπιστημίου (και με τα νεύρα μας).

Όχι φυσικά με το ίδιο το πανεπιστήμιο σε βάθος, αλλά βάζει τους θεσμούς και τους ανευθυνο - υπεύθυνους να ερίζουν για άλλη μια φορά σχετικά με το άσυλο.

Γι' αυτό και - τι καλύτερο - για τους μουλάδες από τις Αφρικανικές χώρες ή όπου αλλού, παρά να την αράξουν στη Νομική, αιτούμενοι μάλιστα νομιμοποίηση όλων των λαθρομεταναστών που η μοίρα (και οι κατάλληλες κλωτσιές) τους έφεραν στην Ψαροκώσταινα.

Το έχουν πιάσει το νόημα: εν μέσω διαφωνιών και αντεγκλήσεων, πατριδολάγνων και ψευτουποστηρικτών της "ανθρώπινης αξιοπρέπειας", οι καταληψίες του ελέους κάνουν τη δουλειά τους μια χαρά. Γιατί για να παρέμβει κάποιος απλά, πρέπει να αντιμετωπίσει στο σύνολό της τη λαθεμένη νοοτροπία και νομικό πλαίσιο που κρατάει το δημόσιο πανεπιστήμιο εκεί που είναι: στον πάτο. Για να μην αναφέρουμε τη συνεπικουρία των φοιτητικών παρατάξεων στην κατηφόρα .

Μ' αυτά και μ' αυτά ο απλός (ακόμα και ο λειτουργικά αναλφάβητος) πολίτης φρίττει: ακόμα και ο βοσκός με το απλό μυαλό που έχει, θα έβαζε τα σκυλιά του να πετάξουν έξω τους παρείσακτους. Τουλάχιστον ας τους έστελναν στη Βουλή ή στην Εκάλη.

Ίσως έτσι, αμα αρχίσουν να λύνονται έτσι τα πιο απλά των θεμάτων δηλαδή, προχωρήσει και μια πιο ουσιαστική συζήτηση για τα υπόλοιπα δεινά που μαστίζουν το δημόσιο πανεπιστήμιο. Για να καλλωπίσεις την κώμη σου όμως, πρώτα πρέπει να ξεφορτωθείς τις ψείρες.

Η ελεεινή συντεχνιακή τεχνική της συγκάλυψης.

2011-01-22T15:46:00.000-08:00

Οι Έλληνες πολιτικοί προσέφυγαν και πάλι σε αυτό που μας έχουν συνηθίσει να κάνουν: με άχρηστα πορίσματα, υπεκφυγές, συντεχνιακές λογικές μη άρσης ασυλιών, παραγραφές και τυπολατρικές ανούσιες διαδικασίες, κουκούλωσαν τις ευθύνες τους και ετοιμάζονται για νέες περιπέτειες.

Έτσι έγινε καταφανέστατα και με την περίπτωση της Siemens, με τη συνεννόηση μάλιστα των δύο μεγαλύτερων κομμάτων. Αυτά που έλαβαν κατά γενική ομολογία γενναιόδωρες "προσφορές" από τα μαύρα ταμεία του Γερμανικού κολοσσού.

Άραγε αυτοί που μας κυβερνούν, δεν έχουν καταλάβει τελικά πως το μόνο που καταφέρνουν είναι να προκαλούν όλο και μεγαλύτερη οργή;

Είναι αδύνατον να φανταστεί κανείς πως θα αντιδράσουν οι πολίτες, προτού μάλιστα να προκηρυχθούν οι επόμενες εκλογές. Το σίγουρο είναι πως οι πολιτικοί στο εγγύς χρονικό διάστημα, δύσκολα θα τολμούν να κάνουν "εξόδους", ακόμα και αν αυτές θα είναι σε φαινομενικά ήρεμες γειτονιές...πόσο μάλλον δε θα σκέφτονται ούτε κατά διάνοια περιπάτους σαν του Χατζηδάκη εν μέσω διαδηλώσεων.

Γιατί οι προπηλακισμοί θα είναι μάλλον το λιγότερο που θα δεχθούν. Και μάλλον όχι άδικα.

Τα κοπριτοχρυσόψαρα.

2011-01-10T09:45:00.000-08:00

Οι παρεξηγιάρηδες συμπολίτες μας τα έβαλαν πάλι με τον Θόδωρο. Τα Μ.Μ.Ε βέβαια συνετέλεσαν στο να κρατήσουν μόνο το κομμάτι των δηλώσεών του που "έβγαζε" μάτια και έτσι το όλο πράγμα έγινε μύλος.

Μετά το "τα φάγαμε μαζί", ήλθαν οι "κοπρίτες" που διορίστηκαν με πολιτικό μέσο: πιο συγκεκριμένα, οι οσφυοκάμπτες που τριγυρίζουν στα πολιτικά γραφεία και κάνουν deals με τους πολιτικούς της περιοχής τους προκειμένου οι μεν να εξασφαλίσουν θέση στο δημόσιο και οι δε την ψήφο των οικογενειών και των φίλων τους.

Και πράγματι ποιος θα είχε αντίρρηση γι' αυτή τη συνομοταξία των πολιτών πως πρόκειται για κοπρίτες. Είναι μάλιστα αυτοί οι ίδιοι που βρίσκονται πίσω από τα γκισέ των διάφορων οργανισμών και κοιτούν τους υπόλοιπους ταλαίπωρους με ύφος χιλίων καρδιναλίων. Είναι οι ίδιοι που μεταχειρίστηκαν οποιονδήποτε και οτιδήποτε προκειμένου να λουφάξουν σε κάποιο υπολειτουργών τομέα του δημοσίου που να αμείβεται μάλιστα και πλουσιοπάροχα ει δυνατόν.

Απλά όλα αυτά τα χρυσόψαρα (οι υπόλοιποι λειτουργικά αναλφάβητοι Έλληνες) τα έχουν ξεχάσει. Ας έχουν και κάποιον που αποτελεί τρανταχτό παράδειγμα στο ευρύτερο ή στενότερο περιβάλλον τους.

Τα χρυσόψαρα επίσης ξέχασαν τις υπόλοιπες αθρόες προσλήψεις στο δημόσιο, το "τσοβόλα δώστα όλα" , τις ασύλληπτες νόμιμες ρεμούλες των αγροτών κλπ, τις υπέρογκες αυξήσεις μισθών στις ΔΕΚΟ, ενώ παράλληλα έψεγαν τον Μητσοτάκη όταν ήταν ο μόνος που κατά την περίοδο διακυβέρνησής του είχε μηδενικό έλλειμμα στους προϋπολογισμούς του. Χωρίς σε καμία περίπτωση να πλέκει κανείς το εγκώμιο του γκαντέμη, πρέπει να ειπωθεί πως ήταν και ο πρώτος που προσπάθησε να βάλει χέρι στις δημόσιες συγκοινωνίες των Αθηνών, βρίσκοντας το τοίχος των τότε γραφικών εργατοπατέρων. Για να μην αναφερθεί πως τώρα παρακαλούμε να είχαμε τη λύση του για τα Σκόπια.

Αυτά και πολλά άλλα θα ήταν χρήσιμο να θυμηθούν τα κοπριτοχρυσόψαρα. Γιατί και όλοι μαζί τα φάγαμε (ίσως όχι δίκαια μοιρασμένα) και ποιούσαμε την νήσσαν όταν διακεκριμένοι οικονομολόγοι όπως ο Μαρίνος έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου 10ετίες πριν για την εθνική κατρακύλα της οικονομίας.

Πρέπει να θυμηθεί και να πράξει πολλά ο κάθε Έλλην κοπρίτης: κυρίως να σταματήσει τις βόλτες από τα γραφεία αυτών που εκλέγει. Γιατί το πολιτικό σύστημα χάρη στους κοπρίτες αυτούς επιβιώνει. Όχι μόνο να ζητά να μπουν οι υπαίτιοι στη φυλακή.

Η απλή λογική της (περί)φραξης.

2011-01-04T15:34:00.000-08:00

Η καινούργια χρονιά ξεκίνησε με μία απόφαση - θρίαμβο- της απλής λογικής:

Ο κάθε χωριάτης (κυριολεκτικά και μεταφορικά) ξέρει πως για να εμποδίσει τη φυγή των ζώων του και την κλοπή της σοδειάς του, πρέπει να κάνει μια απλή κίνηση: περιφράσσει το κτήμα του.

Αν δεχτεί λοιπόν κάποιος το γεγονός πως η Ελλάς τα τελευταία χρόνια είναι ξέφραγο αμπέλι, με κύρια πληγή τους τελευταίους μήνες τα μήκους περίπου 12 χλμ χερσαία σύνορα της στον Έβρο, τότε πολύ καλά έκανε ο αρμόδιος υπουργός και πήρε την απόφαση να τα φράξει.

Από το σημείο αυτό περνούν περί τους 250 κακομοίρηδες κάθε μέρα, υπό το βλέμμα των Τούρκων που σφυρίζουν αδιάφορα, συνοδεύοντας τη μελωδία των υπόλοιπων Ευρωπαίων που λειτουργούν με τη λογική "μακριά απ΄τον κώλο μας κι όπου θέλει ας μπει".

Οι 250 κακομοίρηδες μας κάνουν περίπου 125.000 το χρόνο στην Ελλάδα, χωρίς δημιουργική λογιστική. Ακόμα και αν ο φράκτης (προτείνεται ο ηλεκτροφόρος) "κόψει" τους μισούς, κέρδος θα είναι για τη χώρα που έτσι κι αλλιώς καρκινοβατεί στο μεταναστευτικό.

Κανείς δεν λέει πως με ασπιρίνες καταπολεμάται η αιμορραγία: ωστόσο τα - έστω και προσωρινά- μέτρα, είναι καλύτερα από το τίποτα, ιδίως όταν συμβαδίζουν με την κοινή λογική.

Οι δε αριστερόστροφοι γραφικοί πολέμιοι τέτοιων μεθόδων και κίνσορες της ηθικής και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καλά θα ήταν να πρότειναν και καμιά δραστικότερη λύση ανάμεσα στις φωνασκίες τους. Όχι φανφάρες ιδεολογικοπολιτικού τύπου που είναι για λαϊκή κατανάλωση...

Τους τα είπαμε.

2010-12-25T10:31:00.000-08:00

Χρόνια Πολλά και ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος. Ένα σχόλιο ενός φίλου στο Facebook προέτρεψε τον γράφοντα να ασχοληθεί με το ολοένα και αυξανόμενο κίνημα της άρνησης πληρωμής διοδίων στις εθνικές οδούς.

Παρά το γεγονός ό,τι πολλοί ακόμα φοβούνται και πληρώνουν, μια μεγάλη μερίδα οδηγών, αγανακτισμένη από τις δοσιλογικές συμβάσεις παραχώρησης των εθνικών οδών, απλά σηκώνει τις μπάρες και προχωρά ακάθεκτος.

Αυτό που επίσης πολύ σωστά επεσήμανε ο φίλος είναι πως στα μεγάλα κανάλια τουλάχιστον, τηρείται σιγή ιχθύος για το όλο και κίνημα που γίνεται κύμα. Άλλωστε είναι γνωστό πως οι ιδιοκτήτες των μεγάλων καναλιών είναι ταυτοχρόνως και μεγαλοεργολάβοι/διαπλεκόμενοι.

Η όλη φάβα της υπόθεσης είναι βέβαια πως το κίνημα αυτό της δικαιολογημένης αγανάκτησης των πολιτών καπελώνεται από τις γνωστές κουφαλίτσες της πολιτικής (βλ. Κ.Κ.Ε, αναρχοαριστεροί και ΠΑ.Μ.Ε). Όλοι αυτοί ερίζουν για να μετουσιώσουν την οργή του οικογενειάρχη σε στήριξη των βλακωδών ιδεών τους.

Όπως και να είναι, η όλη υπόθεση των διοδίων βρωμάει ως το κόκαλο και καλά θα κάνουν οι πολίτες που σέβονται τον εαυτό τους να προβούν στην ανάλογη άρνηση. Μέχρι τουλάχιστον η κατάσταση στις εθνικές οδούς να επανέλθει στη νομιμότητα.

Για την ώρα, όλοι όσοι δε βαρέθηκαν να βγουν από το αυτοκίνητο, τους τα είπαν...

Τις μάζεψε!

2010-12-15T11:44:00.000-08:00

Ακόμα και ο πιο ανυποψίαστος πολίτης (πόσο μάλλον πολιτικός) θα το σκεφτόταν διπλά να εμφανιστεί εμπρός στο πλήθος της συγκέντρωσης της απεργίας.

Μάλλον ο Κ. Χατζηδάκης είχε υπερβολική σιγουριά ή υπερβολική βλακεία για να το κάνει αυτό. Παλαιότερα (χωρίς τα αίματα) συνέβη κάτι ανάλογο στον Α. Κακλαμάνη, ο οποίος κλείστηκε στην τουαλέτα μιας στοάς.

Εδώ και μήνες έχει φανεί η αποστροφή των πολιτών προς τους πολιτικούς στο σύνολό τους. Οπότε μάλλον κανείς δεν σκέφτηκε να δείρει τον πρώην (αποτυχημένο) υπουργό και δελφίνο πρώτο τη τάξει στη Ν.Δ, γιατί την περίοδο της υπουργίας του έδωσε τα κονδύλια που προορίζονταν για την αγορά σε εντελώς άχρηστους τομείς της οικονομίας (βλ. συμβολαιογράφους, τράπεζες και τέτοια ωραία), αλλά στο πρόσωπό του είδε την πολιτική την ίδια.

Οι πολιτικοί έχουν λάβει εδώ και καιρό προειδοποιήσεις, αλλά φαίνεται πως ακόμα και μετά τέτοιο φτύσιμο στις αυτοδιοικητικές εκλογές, νομίζουν πως βρέχει. Το κακό γι' αυτούς είναι πως σε λίγο θα αρχίσει να βρέχει φάπες για τους ίδιους και τους οσφυοκάμπτες τους, αν εξακολουθήσουν να σφυρίζουν ανέμελοι στους διαδρόμους της Βουλής. Έτσι κι αλλιώς μόνο στους διαδρόμους του κωλοχανείου τους θα μπορούν να κυκλοφορούν ανέμελοι πλέον.

Γιατί στο δρόμο δυσκολεύουν συνέχεια τα πράγματα. Ακόμα και ο φιλησυχέστερος των πολιτών τουλάχιστον θα μπει στον πειρασμό να εκστομίσει ένα μπινελίκι στη θέα και του πιο ασήμαντου πολιτικού. Σειρά τώρα έχουν οι εργατοπατέρες και πάει λέγοντας...

Μικροπρεπές τάπωμα.

2010-12-10T09:54:00.000-08:00

Ο Γ.Α.Π έχει έναν περίεργο τρόπο μερικές φορές να επισημαίνει αυτό που θέλει με εύστοχα και πραγματικά παραδείγματα. Αυτό έπραξε σήμερα απέναντι στην πριγκίπισσα της ουτοπίας σε συζήτηση στη Βουλή.

Ενώ λοιπόν οι χαμέρποντες λαϊκιστές του Κ.Κ.Ε φωνασκούσαν για το καινούριο νομοσχέδιο για τις εργασιακές σχέσεις, απειλούσαν με εκσφενδονισμό των μαριονετών του Π.Α.Μ.Ε προς πάσαν κατεύθυνσιν και τα γνωστά γραφικά, ο πρωθυπουργός τους έφερε μπροστά στο αυτονόητο:

τη διασφάλιση των υπαρχουσών θέσεων εργασίας έναντι του οριστικού χαμού τους λόγω της κρίσης.

Σα να μην έφτανε αυτό όμως, εξαπέλυσε (γλυκά και απαλά όπως συνήθως πράττει) και την παντόφλα: επεσήμανε στους σταλινικούς στην ιδεολογία και δεξιούς στην τσέπη Κ.Κ.Εδες μπρούκληδες πως οι ίδιοι στις επιχειρήσεις τους (τυποεκδοτική και 902) προέβησαν σε μειώσεις μισθών και απολύσεις, ενώ κηρύττουν μετά αληθοφανούς παρρησίας τον αποτροπιασμό τους σε τέτοιες πρακτικές.

Η ταπωμένη Αλέκα σε προφανή σύγχυση απάντησε στον Γιώργο πως όλα αυτά είναι μικροπρέπειες και δεν απαντά. Μάλλον δεν το περίμενε, καθώς μάλλον θα πίστευε πως μια τέτοια αναφορά στις επιχειρηματικές δραστηριότητες του κόμματος θα ήταν χτύπημα κάτω απ' τη ζώνη. Κρίμα βρε.

Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;

2010-12-04T09:29:00.000-08:00

Μέχρι τον πρόεδρο της Δημοκρατίας έφτασε το φλέγον θέμα: η κρίση στα εργασιακά και γενικότερα στα Μ.Μ.Ε.

Οι δημοσιογράφοι απήργησαν για να διεκδικήσουν τις ρεαλιστικές συμβάσεις τους (κατώτερος μισθός 1900 €), εφημερίδες και μέσα ενημέρωσης κλείνουν.

Έτσι οι κολλητοί τους (ακόμα και ο πρόεδρος) πολιτικοί, έσκυψαν βαθιά να συζητήσουν το ζήτημα.

Μερικά από αυτά που δεν μας είπαν τόσο καιρό, τόσο οι μεν εξαρτώμενοι πολιτικοί, όσο και οι εξαρτηθέντες δημοσιογράφοι μαζί τη θλιβερή τους συντεχνία είναι τα εξής:

Χωράνε άραγε στην Μπανανία οι τριπλάσιες και βάλε εφημερίδες από τις αντίστοιχες στη Γαλλία; Ή μήπως η Ελλάδα, όπως υποστηρίζουν "προστατεύει" όπως καμία άλλη χώρα το "αγαθό της ενημέρωσης" συντηρώντας στρατούς ατάλαντων;

Γιατί το ταμείο των δημοσιογράφων πέρασε εξ απαλών ονύχων από την ασφαλιστική μεταρρύθμιση;

Οι δημοσιογράφοι είναι μια ειδική κάστα εργαζομένων που απολαμβάνουν την εύνοια όλων, έναντι των υπόλοιπων εργαζομένων που απολύονται ή υφίστανται μειώσεις αποδοχών;

Τελικά πόσα λεφτά χρωστούν στο δημόσιο και τα ταμεία τα Μ.Μ.Ε;

Είναι τουλάχιστον προκλητικό να βομβαρδίζεται η χώρα με οδυρμούς από τους πρίγκιπες των εργαζομένων (ακόμα και τους "μικρούς" δημοσιογράφους) τη στιγμή που η αγορά τους είναι εδώ και χρόνια τουλάχιστον φυτοζωούσα, υπερπλήρης και γεμάτη σκοτεινές σχέσεις με πολιτικούς και οικονομικά συμφέροντα. Ακόμα και εν μέσω μνημονίου βλέπουμε νέες εφημερίδες και σταθμούς να φυτρώνουν, τη στιγμή που μια τέτοια επένδυση και από τον πιο τρελό επιχειρηματία θα φάνταζε ισοδύναμη με χρεωκοπία με μαθηματική ακρίβεια.

Ο λαός έβγαλε τυχαία το σύνθημα "αλήτες- ρουφιάνοι-δημοσιογράφοι" άραγε; Ή θα πρέπει να προσθέσει μαζί και το "καναλάρχες";

Τι να της είπε άραγε;

2010-11-24T09:42:00.000-08:00

Η εικόνα συνόδευε τη γραπτή δήλωση της υπουργού για τη συνάντησή της με τον Γιάννη Μπουτάρη. Άλλωστε η κυρία υπουργός έχει συνηθίσει όλους τους εκπαιδευτικούς που έχουν λογαριασμό mail στο σχολικό δίκτυο, σε βομβαρδισμό ενημέρωσης για τις δραστηριότητες της.

Το σχολικό δίκτυο έγινε έτσι ένα ιδιότυπο, νεότευκτο τσιφλίκι του εκάστοτε υπουργού για προπαγάνδα έναντι των υφισταμένων της.

Μέσα σε αυτή τη γραπτή δήλωση της υπουργού λοιπόν, η οποία μάλιστα είναι και σε πρώτο πρόσωπο -για περισσότερη αμεσότητα- η τελευταία ενημερώνει πως έδωσε στο νέο δήμαρχο Θεσσαλονίκης φάκελο με το θέμα της σχολικής στέγης, το θέμα της δια βίου μάθησης και τέλος πληροφορίες για το διάλογο με τις υπόλοιπες θρησκευτικές μειονότητες της πόλης.

Καμία αντίρρηση. Το ερώτημα που προκύπτει όμως είναι γιατί το υπουργείο της πολιτικής μηχανικού (και ειδικής πλέον στα εκπαιδευτικά θέματα) έβλεπε μέχρι τώρα με το σταγονόμετρο τους δημάρχους και νομάρχες της πόλης;

Τι έκανε άραγε με το φλέγον θέμα της σχολικής στέγης στο νομό; Σταμάτησε τη βλακώδη εξάρτηση της περιφέρειας γενικότερα από την αδηφάγο υδροκέφαλη Αθηνοκρατούμενη τακτική του Ο.Σ.Κ; Απελευθέρωσε καμιά -έστω πενιχρή- χρηματοδότηση για τις ανάγκες της παιδείας (λειτουργικές και υποδομής);

Ή μήπως και αυτή η συνάντηση με τον Μπουτάρη ήταν προς χάριν των εντυπώσεων; Γιατί από εντυπώσεις (και mail με δηλώσεις) οι εκπαιδευτικοί και οι πολίτες του νομού Θεσσαλονίκης έχουν χορτάσει. Έργα επιθυμούν να δουν. Όχι χαριεντισμούς και επινίκιες φανφάρες.

Η μομφή του δανειστή.

2010-11-19T10:49:00.000-08:00

Αργήσαμε να το χωνέψουμε. Μερικοί θορυβήθηκαν πολύ από τα λόγια του σοφού... προέδρου. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας μίλησε και εμέμφθη τους πολίτες για την άρνηση συμμετοχής τους στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές.

Όπως όλοι οι πρόεδροι μέχρι τώρα, έτσι και ο υποφαινόμενος μπροστά στις ευθύνες τους για την γενικότερη κατάσταση της χώρας, κάθησε στ' αυγά του.

Το μόνο "όπλο" που δίνεται άλλωστε στον εκάστοτε πρόεδρο της δημοκρατίας για να προλάβει καταστάσεις ή και να θεραπεύσει ενδεχομένως διαφαινόμενες εξελίξεις, είναι η παραίτηση. Κανείς εκ των μέχρι τώρα προέδρων δεν το χρησιμοποίησε προκειμένου να αποδείξει στην πράξη τις ανησυχίες του για τη χώρα.

Έτσι και ο Παπούλιας: με οσμή αγέρωχου σοφού συμβουλάτορα, έσπευσε να αποδώσει μομφή στους πολίτες για την αποχή τους στις εκλογές. Αποχή για την οποία ευθύνεται το σύστημα του οποίου ο ίδιος υπήρξε αναπόσπαστο μέλος για πολλά χρόνια.

Και όχι μόνον αυτό: ο Πρόεδρος ποντάρει στην αλήστου λήθης-μνήμη του λειτουργικά αναλφάβητου Έλληνα πολίτη. Ο ίδιος έσπευσε να σώσει από τον λάκκο τον αρχηγό του Ανδρέα, όταν εγέρθηκαν σοβαρές υποψίες για το πόθεν έσχες της ροζ βίλας της Εκάλης. "Για το κωλόσπιτο που θα χάναμε την εξουσία", όπως είχε πεί ο έτερος παλλήκαρος Γιαννόπουλος. Για όποιον θυμάται καλά, ο Κάρολος Παπούλιας εμφανίσθη ως δανειστής του Ανδρέα Παπανδρέου, αντάμα μάλιστα με έναν έμπορο όπλων της εποχής. Με αυτόν τον τρόπο δικαιολογήθηκαν τα αστρονομικά -για την εποχή- μεγέθη της βίλας.

Κύριε Πρόεδρε, στη σημερινή εποχή κανείς από εσάς τους πολιτικούς δεν είναι δυνατόν να μείνει απυρόβλητος. Πόσο μάλλον όταν και η δική του φωλιά βρίθει...οσμών πολιτικής φαυλότητας. Άλλωστε η Προεδρία δεν είναι πολιτικό εξαγνιστήριο...

Η άχρηστη γενιά (του Πολυτεχνείου).

2010-11-17T08:32:00.000-08:00

Είναι η γενιά που κατάφερε να μετατρέψει την διεκδίκηση της ελευθερίας σε ασυδοσία. Ναί. Είναι η σημερινή γενιά των 50άρηδων (και κάτι) που κυβερνά την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Είναι αυτοί που έμαθαν τις υπόλοιπες γενιές που ακολούθησαν, όχι να πολεμούν για τα ιδανικά τους, αλλά μόλις βολεύονται να ποιούν την νήσσαν και μόνο να θεωρητικολογούν (ιδίως όταν εκλεγούν σε αξιώματα).Είναι αριστεροί από πεποίθηση (και δεξιοί στην τσέπη πλέον). Τους χαρακτήρισε η γενιά τους στην πλειοψηφία τους, αυτοί που εξεγέρθηκαν στο Πολυτεχνείο το ' 73. Βρίσκονται και ζουν ανάμεσά μας διοικώντας οργανισμούς, δημόσιες υπηρεσίες, κόμματα, φορείς και πολλά άλλα. Με τεράστια αποτυχία.Όσοι ήταν έξυπνοι έφυγαν στο εξωτερικό, ενώ όσοι έμειναν έπεισαν τους υπόλοιπους πως είναι "ντεμοντέ" να ανήκεις οπουδήποτε αλλού από την ευρύτερη αριστερά (ή έστω στο κέντρο) και οι ιδέες τους λυμαίνονται ακόμα και σήμερα τα δημόσια πανεπιστήμια. Οι θαυμαστές τους ακόμα αποκαλούν "φασίστες" όποιον έχει το θράσος να διατηρεί διαφορετική γνώμη για τα πράγματα. Η βλακώδης ιδεολογία τους εισχώρησε τόσο βαθιά στη νοοτροπία του Έλληνα, που αλλοίωσε τα χαρακτηριστικά του, αποθέωσε το μέτριο και έθαψε το καλό.

Η ουσία είναι πως σε πραγματική βάση, αυτή η γενιά πρόσφερε (και δυστυχώς κάνει πως προσπαθεί να προσφέρει) τα ελάχιστα στη χώρα. Για να μην πούμε τίποτα απολύτως πέραν φανφαρολογιών και ετεροχρονισμένων ιδεών. Το καλύτερο θα ήταν να φεύγει όσο το δυνατόν γρηγορότερα από τα πράγματα, μήπως και ο τόπος μπορέσει ν' αναπνεύσει...

Ψήφοι αναλφάβητων, ερμηνείες ανόητων.

2010-11-08T02:43:00.000-08:00

Και σε αυτές τις εκλογές, ο λειτουργικά αναλφάβητος Έλλην πολίτης, έδωσε το μήνυμα: το κακό είναι πως αυτό είναι τόσο διφορούμενο, που δεν το αποκωδικοποίησε κανένας. Τουλάχιστον κανένας από τους πολιτικούς αρχηγούς, ακολουθούμενους από την πλειοψηφία των δημοσιογράφων.

Έτσι, έσπευσαν όλοι να επιχαίρουν των αποτελεσμάτων.

Ο μεν πρωθυπουργός πήρες πίσω τις δηλώσεις του περί πρόωρων εκλογών χάνοντας ακόμα ένα τεράστιο κομμάτι της (έτσι κι αλλιώς ελάχιστης) αξιοπιστίας του. Είχε πραγματικά δεμένο το χαρταετό του στο συρματόπλεγμα μέχρι να γυρίσει και να συνεχίσει το θεάρεστο έργο της κυβέρνησής του, η οποία βγήκε αλώβητη -κατά τα λεγόμενά του- από την εκλογική διαδικασία.

Ο Σαμαράς επιχαίρει με τη σειρά του διότι είδε τη θητεία του να παίρνει μια μικρή ανάσα: το κόμμα του θα συνεχίσει να υπάρχει και να πείθει τους απελπιστικά ανόητους πως άλλαξε.

Τελευταίο το πολιτικό μορμολύκειο και το κόμμα της: ερμήνευσε φυσικά την ψήφο σαν σαρωτική νίκη και "αντεπίθεση" (πού άραγε;) των πολιτών στο πολιτικό σύστημα. Μόνο που το ίδιο το κόμμα της είναι το χειρότερο κομμάτι του.

Οι δημοσιογράφοι, αφού με αυτά τα αποτελέσματα θα πορευθούν για να έχουν αν λένε, αφού προσπέρασαν με δύο κουβέντες παραπάνω τη συγκλονιστική αποχή και τα λευκά, κάνουν τη δουλειά τους σαν να μη συνέβη τίποτα.

Για όλα αυτά φυσικά και είναι υπεύθυνοι οι πολίτες: όχι όλοι, αλλά αυτοί που ψήφισαν έναν από όλους αυτούς.Ακόμα και τους μικρότερους. Γιατί τους έδωσαν δικαίωμα να ελπίζουν στη διατήρηση του αποσαθρωμένου πολιτικού συστήματος το οποίο φυτοζωεί χάρη σε αυτούς που πήγαν να ψηφίσουν με οποιοδήποτε κριτήριο, πόσο μάλλον πολιτικό.

Όσο γι' αυτούς που έκαναν αυτό που έπρεπε (αποχή): είναι καιρός να πείσουν και τους υπόλοιπους να κάνουν το ίδιο. Γιατί, ακόμα και τώρα που οι μισοί πολίτες τουλάχιστον έφτυσαν τους πολιτικούς, αυτοί νομίζουν πως βρέχει.Εως ότου να αρχίσει να βρέχει φάπες...

Έριδες αχρήστων, διλήμματα για μπούφους, πολιτικοί (ή) του μηδενός.

2010-11-01T11:49:00.000-07:00

Κάπως έτσι έχει καταντήσει το πράμα: Να μας "απειλούν" ό,τι θα προσφύγουν στη "λαϊκή ετυμηγορία" με σκοπό να "εκφοβίσουν" τον κόσμο ώστε να ψηφίσει τους ανάλογους δημάρχους και περιφερειάρχες.

Η δε αντιπολίτευση δράττεται της ευκαιρίας και προβαίνει σε αναλόγου βλακώδους ύφους φανφάρες, σαν να μην ήταν ποτέ αυτή που κυβερνούσε μέχρι πριν ένα χρόνο. Οι δε αριστεροί αναλίσκονται στο μόνο πράγμα που ξέρουν, δηλαδή στο να μαλώνουν μεταξύ τους για ιδεολογήματα που δε θα συγκινούσαν ούτε το Στάλιν πια, ορεγόμενοι δε ψήφους διαμαρτυρίας, ασχέτου (και ασχέτων) προέλευσης.

Ειλικρινά, όποιος πολιτικός ποντάρει στην αλήστου μνήμης -λήθη- του Έλληνα, δεν έχει χάσει μέχρι τώρα. Γιατί απλά, αυτοί οι πολιτικοί αξίζουν στον Έλληνα πολίτη.

Φυσικά και οι τοπικοί (με τους λίγο πιο διευρυμένους, ελέω Καλλικράτη) άρχοντες κινούνται σε παράλληλες γραμμές με τους αχρήστους της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Σκοτεινές υποψηφιότητες, μαύρο χρήμα που ρέει άφθονο προκειμένου να πείσουν πως νοιάζονται για τον τόπο τους, πολιτικές συγγένειες/οικογένειες και χρίσματα, άφθονα βολάν, sms και φυλλάδια με την τρομερή τους μέχρι τώρα δράση (βιογραφικά πλουσιότατα σε παράλληλες δράσεις επιπέδου τίρα - μόλα) και πολλά άλλα ευτράπελα, όπως οι φλογερές αναρτήσεις στα ιστολόγια/ιστοσελίδες/σελίδες κοινωνικής δικτύωσης τους που δίνουν την επίφαση της προσωπικότερης επαφής.

Απίστευτα πολυέξοδοι και μακροσκελείς προεκλογικοί "αγώνες" τοπικών ηρώων ακόμα και για την κατάληψη μιας θέσης τοπικού κοινοτικού ή διαμερισματικού συμβούλου. Με τι χρήματα άραγε;

Μικρότερου αλλά όχι ευκαταφρόνητου βεληνεκούς παπάντζα εκπέμπουν και οι συνδικαλιστές παντός είδους. Είναι όλοι τους ή νέοι με διάθεση να "προσφέρουν" ή "δοκιμασμένοι στα μετερίζια των αγώνων του κλάδου" και ζητούν ψήφους μπούφων. Μεταχειρίζονται δε μικρότερης κλίμακας μέθοδες όπως οι άνω αναφερόμενοι. Στο βάθος οι περισσότεροι ονειρεύονται την κεντρική (η τοπική) πολιτική σκηνή, τουλάχιστον δε κάποιο κεντρικότερο όργανο του φορέα ή κόμματός τους. Σε μερικές περιπτώσεις, τα κινητρά τους είναι και βλακωδέστερα των ίδιων των πολιτικών μεντόρων τους, ενώ στην καλύτερη περίπτωση αποτελούν Δον Κιχώτες, σε μια χώρα που σίγουρα δε χρειάζεται άλλους...

Τελικά, ίσως ένα νομοσχέδιο χρειάζεται μόνον η χώρα: αυτό που θα απαγορεύει στους πάσης φύσεως πολιτικούς και συνδικάλες να έχουν πάνω από δύο θητείες (αυτοί και οι συγγενείς τους μαζί) σε οποιονδήποτε θώκο. Έτσι τουλάχιστον θα γλιτώσουμε από τις ίδιες φάτσες. Οι δε ολίγοι εναπομείναντες καλοί των τριών κατηγοριών, ας θυσιαστούν για το πραγματικά κοινό καλό: το ξεφόρτωμα του 99% των άχρηστων.

Επιφάσεις σοβαρότητας, με highlights κοροϊδίας.

2010-10-17T09:36:00.000-07:00

Ακόμα ένα "επεισόδιο" στη Βουλή των Ελλήνων. Πράξη πρώτη: ο Αλέξης της καρδιάς μας καλωσόρισε τον πρωθυπουργό στη "χώρα των διεφθαρμένων" και το κοινοβούλιό της, προκαλώντας την επίπλαστη μήνιν του Πετσάλνικα: "σας παρακαλώ προσέχετε πως μιλάτε στο κοινοβούλιο " κλπ κλπ.

Πράξη δεύτερη: ο πρωθυπουργός κατηγορεί τον Αλέξη και το κόμμα του, πως κουρελιάζει τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Πράξη τρίτη και καλύτερη: ο πρωθυπουργός ανακοινώνει πως η περίοδος της ατιμωρησίας τελείωσε, οι πολίτες θέλουν να δουν αποτελέσματα (μια και μέχρι τώρα δεν ήθελαν) και πως η εξεταστική επιτροπή για την οικονομία, θα ασχοληθεί μόνο με την περίοδο 2007 - 2009, οπόταν και παραποιήθηκαν τα στατιστικά στοιχεία της χώρας, με αποτέλεσμα η Ελλάς να παρουσιάσει έλλειμμα αξιοπιστίας και να γίνουμε διεθνώς ρεζίλι.

Και στον πιο λειτουργικά αναλφάβητο πολίτη, όλα αυτά φαντάζουν τραγελαφικά, στέλνοντας και την τελευταία ελπίδα για πολιτική ανάρρωση του τόπου στον Καιάδα της ανυποληψίας.

Αναλυτικότερα:

Είναι τουλάχιστον φαιδρό, να περιμένει ο πρωθυπουργός να παρεξηγηθεί για μια ειρωνική αναφορά που - ορθώς - έκανε για τη χώρα, και ιδίως από τον ηγέτη του τίποτα. Άλλωστε ακόμα και οι πέτρες ξέρουν πως πράγματι είμαστε μια διεφθαρμένη χώρα, συμπεριλαμβανομένων πρώτιστα των εαυτών τους. Και, εν τέλει, το κ(υ)νοβούλιο θα έπρεπε να το σέβονται κάνοντας πράξεις, όχι αναλισκόμενοι σε έπη βλακείας.
Οι δημοκρατικοί θεσμοί δεν περίμεναν τον ΣΥΡΙΖΑ για να δυναμιτιστούν και να κουρελιαστούν: αυτό το έχει πετύχει συλλήβδην ο πολιτικός κόσμος εδώ και πολλά χρόνια. Τώρα δε προσπαθούν ανεπιτυχώς να πείσουν τους πολίτες πως έσωσαν την καρδάρα με το γάλα, η οποία δεν έσπασε, αλλά ράγισε.
Όσο για το τελευταίο ανέκδοτο: σε λίγο καιρό, όπως φημολογείται, ακόμα και ο ταπεινότερος πολιτευτής θα ντρέπεται να κυκλοφορήσει στο δρόμο. Ο κόσμος ακούει πάλι για επιτροπές επί επιτροπών που το μόνο πράγμα που κάνουν είναι να αναπληρώνουν τις χαμένες (ελέω κρίσης) βουλευτικές αποζημιώσεις. Και μάλιστα για επιτροπές κατά παραγγελίαν που θα ελέγξουν το έργο των παλαιότερων κυβερνήσεων που συμφέρει τις τωρινές. Μια και τα "στοιχεία" παραποιούνταν μόνο κατά την τελευταία διετία, το οικονομικό πρόβλημα και η κρίση δανεισμού προέκυψε εξ ουρανού και οι τωρινοί εθνοσωτήρες κόπτονται για την τιμωρία των (εσχάτων) ενόχων.
Ειλικρινά, πιστεύει κανείς πως με όλα αυτά τα δείγματα, από όλες τις πολιτικές "δυνάμεις", υπάρχει περίπτωση να κάνει ο τόπος έστω και μισό βήμα εμπρός;

Blog action day 2010.

2010-10-13T10:35:00.000-07:00

Ας μιλήσουμε και λίγο σοβαρά: Την Παρασκευή 15 Οκτωβρίου, οι bloggers ανά τον κόσμο αποφάσισαν όπως κάθε χρόνο, να ευαισθητοποιήσουν τον κόσμο για ένα διεθνές πρόβλημα. Πρόπερσι ασχολήθηκαν με τη φτώχεια, πέρσι με την κλιματική αλλαγή.

Αυτή τη χρονιά, η μέρα δράσης των ιστολογίων αφορά στο νερό. Χιλιάδες ιστολόγια και εκατομμύρια αναγνώστες θα ευαισθητοποιηθούν και θα ευαισθητοποιήσουν τους άλλους για το τεράστιο θέμα του νερού στον κόσμο. Είτε αυτό είναι το νερό που στερούνται οι άνθρωποι στον Τρίτο κόσμο, είτε το νερό των ωκεανών που μολύνεται, είτε το πόσιμο νερό που λιγοστεύει, τη στιγμή μάλιστα που στις αναπτυγμένες χώρες η πώληση του εμφιαλωμένου (ή νερού κονσέρβα) κάνει άλματα...

Πρόσφατες καταστροφές όπως αυτή της Ουγγαρίας στο Δούναβη και της BP στον Κόλπο του Μεξικού, υπογραμμίζουν την αναγκαιότητα της πίεσης των πολιτών στις κυβερνήσεις τους να λάβουν επιτέλους σοβαρά μέτρα για το απαραίτητο αυτό στοιχείο της ζωής μας.

Εκλογική φενάκη.

2010-10-02T06:14:00.000-07:00

Μια από τις μεγαλύτερες ελπίδες του πολίτη, μέσα σε όλο αυτόν τον κυκεώνα δυσμενών εξελίξεων για τη χώρα, θα ήταν η αλλαγή νοοτροπίας και η επιλογή νέων δρόμων των πολιτικών και της πολιτικής, προκειμένου να φανεί -επιτέλους- μια ελπίδα στο βάθος του πηγαδιού.

Και αυτή η ελπίδα ενδεχομένως θα μπορούσε να φανεί μέσα από τις επερχόμενες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές: το πολιτικό μας σύστημα όμως, αντί να πρωτοπορήσει μέσω της επιλογής πραγματικά άφθαρτων προσώπων κυρίως, προσπαθεί για ακόμα μια φορά να εξαπατήσει (και σε μεγάλο βαθμό θα τα καταφέρει) τους πολίτες και να μετατρέψει τις εκλογές αυτές σε ένα ακόμα δεκανίκι που θα στηρίξει την σάπια του ύπαρξη.

Από τη μια κρυμμένοι πίσω από τα σοβαρότερα προβλήματα της χώρας και από την άλλη διατεινόμενοι επιφανειακά για την ανάγκη εκσυγχρονισμού της περιφερειακής διοίκησης της χώρας έξω από κομματικές αποχρώσεις, όλες ανεξαιρέτως οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας στο βάθος έχουν ένα πράγμα στο επαίσχυντό τους μυαλό: τη διατήρηση της θλιβερής τους επιρροής, είτε μέσω κομματικών ανδρείκελων, είτε μέσω "απολιτίκ" αχυρανθρώπων που επιδεικνύουν όψιμο ζήλο για την τοπική αυτοδιοίκηση. Τα ποσά που πέφτουν στο τραπέζι των αυτοδιοικητικών σωτήρων είναι ανάλογα με αυτά των βουλευτών που λυμαίνονται τόσα χρόνια τον τόπο και αυτό από μόνο του είναι απόδειξη της τροχοπέδης στην οποία βρίσκονται τα πράγματα.

Οι ολίγες εξαιρέσεις που έχουν δώσει κάποιες εξετάσεις και πραγματικά ενδιαφέρονται για τον αποκεφαλισμό του υδροκέφαλου αθηναϊκού κρατιδίου, είναι ανίσχυρες -ακόμα- και πολύ απομονωμένες για να ανατρέψουν τους συσχετισμούς.

Η πολιτική βούληση των ολίγων που σχεδίασαν το ιδεατό δε φτάνει: μόνο η βούληση των πολιτών να ανατρέψουν συθέμελα το σύστημα μπορεί να δώσει μια αμυδρή υπόσχεση...

Οι μουσικές καρέκλες του πρωθυπουργού.

2010-09-08T07:07:00.000-07:00

Έτσι χαρακτήρισε -εύστοχα- το Reuters τον πρόσφατο ανασχηματισμό της κυβέρνησης. Όσο έπαιζε η μουσική και περνούσε η νύχτα, οι καρέκλες και οι υπουργοί άλλαζαν συνεχώς, μέχρι να φανεί τελικώς πως -αντίθετα με το παιχνίδι- οι καρέκλες πλήθυναν κατά 12.

Κόντρα στους χαλεπούς καιρούς, ακόμα ένας πρωθυπουργός αποφάσισε να αναστήσει υπουργεία ("Θαλάσσιας πολιτικής"), να ιδρύσει υπουργεία-ανέκδοτα ("Υγείας, διατροφής και άσκησης"), αλλά κυρίως, να φορτώσει τον πολίτη με μερικούς ακόμα "σωτήρες", φτιάχνοντας έτσι μια από τις πολυπληθέστερες κυβερνήσεις των τελευταίων ετών. Ευελιξία πάνω απ' όλα.

Σαν να μην έφτανε αυτό, το μεγάλο αστείο ήταν ο διορισμός του Κ. Σκανδαλίδη, βουλευτή Αθηνών (!) (και "τιμωρημένου" για το "σκάνδαλο" με το γραφείο του συνδυασμού του στο Δήμο Αθηναίων), ως υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και της επίσης βουλευτού Αθηνών Μιλένας Αποστολάκη ως υφυπουργού του. Ένα ακόμα βήμα προς την αποκέντρωση την οποία όλοι επιθυμούν διακαώς.

Παράλληλα, ο πρωθυπουργός - ανέκδοτο, στον οποίο ο κάθε πικραμένος είχε εναποθέσει τις ελπίδες του για ανάκαμψη της χώρας με άλλες νοοτροπίες και πολιτικές, έσπευσε να κατευνάσει τις εσωκομματικές του έριδες, αλλά και τα ηχηρά χαστούκια που έλαβε για τις υποψηφιότητες στις Περιφερειακές και Δημοτικές εκλογές.

Ενώ δηλαδή το κόμμα του διατεινόταν πως η τοπική αυτοδιοίκηση ήταν και είναι το πρώτο τους μέλημα (και θα έπρεπε τουλάχιστον να δώσουν το παράδειγμα), τα πρόσωπα που επιλέχθηκαν να στηριχθούν είναι τουλάχιστον άσημα και φαιδρά στην πλειοψηφία τους: καθαρό δείγμα της έλλειψης πολιτικής βούλησης (και από αυτήν την κυβέρνηση) για πραγματική εκχώρηση αρμοδιοτήτων και αποκέντρωση εξουσιών.

Έτσι, καθώς οι δεινόσαυροι όλων των κομμάτων δε φαίνεται να ενδιαφέρονται για την τοπική αυτοδιοίκηση, η ταφόπλακα στην περιφέρεια θα παραμείνει εσαεί, ταΐζοντας το υδροκέφαλο κρατίδιο των Αθηνών.

Δυστυχώς,νωρίς επτωχεύσαμεν και από τις λιγοστές ελπίδες που τρέφαμε (και) γι' αυτόν τον πρωθυπουργό.

Η Ελλάδα έχει "λίπος" τελικά.

2010-08-22T13:02:00.000-07:00

Αυτό απεφάνθη γνωστός δημοσιογράφος σε οικονομικά θέματα πριν από δύο μήνες περίπου σε συζήτηση στην τηλεόραση σχετικά με τα επώδυνα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση, εννοώντας πως το μαύρο χρήμα που κυκλοφορεί, αλλά και οι "τέχνες" που απεργάζονται οι πολίτες θα τους κάνουν να επιπλεύσουν πολύ πιο εύκολα απ' ότι φαντάζεται κανένας, χωρίς να μειώσουν και πολύ τον γνωστό -πανηγυρτζίδικο και φιγουρατζίδικο- τρόπο ζωής τους.

Όλοι αυτοί λοιπόν που έσπευσαν να στρέψουν τα βέλη τους στον εν λόγω δημοσιογράφο για την άτοπη και προσβλητική κουβέντα που ξεστόμισε, θα πρέπει να το ξανασκεφτούν βλέποντας μάλιστα πως τελειώνει αυτό το καλοκαίρι:

Οι παραλίες και τα beach bars ήταν και παρέμειναν γεμάτες μέχρι τέλους, όπως και τα κοσμοπολίτικα νησιά (και όχι μόνο), τα οποία μάλιστα δε δέησαν να ρίξουν τις τιμές τους ζητώντας εξωφρενικά ποσά προκειμένου να παρέχουν στέγη στους Έλληνες που -για μια ακόμα φορά- ήταν διατεθειμένοι να τα πληρώσουν, έστω και για μια βραδιά.

Οι γνωστοί αοιδοί είδαν τα τραπέζια στις πρεμιέρες τους να είναι ασφυκτικά γεμάτα: μέχρι και 1500 ρεζερβέ σε "καλλιτέχνη" μετρίου αναστήματος, με 150 (και βάλε) ευρώ τη φιάλη.

Οι δρόμοι πεισματικά - παρά το κόστος της βενζίνης- παρέμειναν γεμάτοι κίνηση και ουρές χιλιομέτρων (βλ. Χαλκιδική) από και προς τους τουριστικούς προορισμούς, ενώ τα πλοία των (ακριβών) γραμμών τον 15αύγουστο χτύπησαν πληρότητες 100%.

Γι όλα αυτά οι ρομαντικοί δηλώνουν πως "αφού δεν έχει δουλειά ο κόσμος, κάνει διακοπές" και άλλα τέτοια ευτράπελα, τη στιγμή που συνεχίζει να ταΐζει τους ιδιοκτήτες των γνωστών cafe με 5 € το ρόφημα.

Αν για τα παραπάνω ισχύει γνωστό ρητό που λέει πως η φτώχεια θέλει καλοπέραση, τότε μάλλον κοροϊδευόμαστε...

Κατ' εικόνα και ομοίωση. (Ιδέα για εκδίκηση)

2010-07-19T10:59:00.000-07:00

Τουλάχιστον δεν μπορεί να πει κανείς πως τα κόμματα δεν κατάντησαν τους εαυτούς τους όπως τη χώρα: η τελευταία συζήτηση στα Μ.Μ.Ε για την επιχορήγηση των κομμάτων κατέληξε σε ένα γαϊτανάκι δηλώσεων εκατέρωθεν των μέσων και του υπουργείου το οποίο φρόντισε με τη σειρά του να μαγειρέψει σωστά τα νούμερα, ώστε να φαίνεται τελικά πως η επιχορήγηση των απο- κομμάτων είναι μειωμένη φέτος κατά 10% φέτος και περίπου 29% συνολικά.

Το σύστημα φυσικά δεν μπορεί παρά να τροφοδοτήσεις το νοσηρό εαυτό του. Με εξαίρεση τον Καρατζαφύρερ (και μπράβο του σε αυτό), τα κόμματα εμφανίζονται -παρά τις παχυλές επιχορηγήσεις και τις "δωρεές" μέσω κουπονιών κλπ- να έχουν υποθηκεύσει τις μελλοντικές τους επιχορηγήσεις για να λάβουν δάνεια από τις τράπεζες. Φυσικά, ακόμα και ο πιο ανυποψίαστος πολίτης θα αναρωτηθεί μετά πως είναι δυνατόν οι ίδιοι οι δανειολήπτες να λάβουν μέτρα που να περιορίζουν τους τοκογλυφικούς οργανισμούς που τους δάνεισαν. Τους πιστωτές τους δηλαδή.

Έτσι, ακόμα και το κραδαίνον τη ρομφαία του προλεταριάτου Κ.Κ.Ε, εμφανίζεται με χρέη περίπου 4,5 εκατομμυρίων €, ενώ φυσικά για τα κόμματα εξουσίας, που διατείνονται τόσον καιρό πως θα σώσουν τη χώρα, τα δάνεια φτάνουν περίπου στα 120 εκατ. € για έκαστο.

Τι θα γινόταν δηλαδή, αν τα υπάρχοντα κόμματα δεν έμπαιναν στη βουλή στις επερχόμενες εκλογές; Μήπως οι "υποθήκες" έναντι μελλοντικών επιχορηγήσεων θα εξέπιπταν; Ίσως μάλιστα και οι πιστωτές τους τότε, να έκαναν άμεσα απαιτητέα τα ποσά που τους δάνεισαν. Υπέροχη ιδέα...

Οι αλαλάζοντες αλαζόνες του 5%.

2010-07-06T08:16:00.000-07:00

Τα πολιτικά μορμολύκεια του Κ.Κ.Ε, φαίνεται πως έχουν μια περίεργη άποψη για την κριτική: θεωρούν πως οι ίδιοι μπορούν να επικρίνουν και να κατακρίνουν τον οποιονδήποτε και οτιδήποτε, ενώ όταν η κριτική ασκείται σε αυτούς και την επιχείρηση που αποκαλούν "κόμμα", σπεύδουν να χαρακτηρίσουν αυτούς που τόλμησαν να τους πιάσουν στο στόμα τους με διάφορους, πρωτόγνωρους χαρακτηρισμούς, όπως "ουρακοτάγκους" και "γκέμπελς".

Το Κ.Κ.Ε απολάμβανε μέχρι τώρα μια ιδιότυπη ασυλία στις πρακτικές και τα αστεία λεγόμενά τους, καθώς ουδείς νοήμων ασχολείτο με τις θέσεις τους. Ακόμα και όταν δήλωσαν πέρσι, μετά από ενδελεχείς εργασίες στο συνέδριό τους, πως η βάση για το σοσιαλιστικό σύστημα της Σοβιετικής Ένωσης, δηλαδή "η καλή αρχή" συντελέστηκε μετά το θάνατο του Λένιν και την ανάληψη της εξουσίας από τον "πατερούλη" Στάλιν και μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η ασυλία αυτή τελείωσε μόλις τα πολιτικά ραμολιμέντα του Περισσού αποφάσισαν να στείλουν τους αφισοκολλητές του ΠΑ.Μ.Ε και τους σφουγγοκολάριούς τους ανάμικτους με τους αναρχοκομμούνες του Τσίπρα, να κάνουν επεισόδια στις πορείες (με τραγικά αποτελέσματα), αλλά και να ζημιώσουν σε πραγματική βάση τη χώρα με αψυχολόγητες ενέργειες όπως αυτές του κλεισίματος των λιμανιών από καμιά 10αριά πιθήκους (όχι ουρακοτάγκους).

Εκεί, αντίθετα με τις ελπίδες τους πως ο κόσμος θα σιχαθεί τον "καπιταλισμό", οι πολίτες εξέφρασαν και συνεχίζουν να εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους για τις πρακτικές της γιάφκας του Περισσού, βλέποντας μάλιστα την άρνησή τους να δεχθούν οποιονδήποτε έλεγχο στις επιχειρήσεις και τα οικονομικά τους. Με μπροστάρηδες όψιμους αριστερόφρονες γυρολόγους όπως η Λιάνα (που δημοκρατικά δεν αφήνει ποτέ τους άλλους να μιλήσουν), το Κ.Κ.Ε επιβεβαιώνει διαχρονικά τις ρήσεις των μεγάλων πολιτικών ηγετών όπως ο Ε.Βενιζέλος και ο Γ.Παπανδρέου (ο γέρος φυσικά) εναντίον τους: άλλωστε η πλάστιγγα της πατρίδας και του κόμματος - σκοτεινής οργάνωσης για αυτούς έκλινε πάντα προς το δεύτερο.

Καλό θα ήταν, ακόμα και αυτοί που -ελαφρώς σκεπτόμενοι- τους ψηφίζουν έστω για αντίδραση, να τους στείλουν μια και καλή εκεί που ανήκουν, μαζί με τα σφυροδρέπανά τους: στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Τα είχαμε ανάγκη, είναι αλήθεια.

2010-06-28T03:13:00.000-07:00

Άλλα δύο κόμματα, έρχονται στο ταλαιπωρημένο πολιτικό σκηνικό της χώρας μας. Και μάλιστα, από αγαπημένα παιδιά της παράταξής τους, οι οποίοι διαφώνησαν, όρθωσαν το ανάστημά τους και αποφάσισαν πως ήλθε η ώρα να δώσουν το δικό τους πολιτικό στίγμα, με το οποίο θα βοηθήσουν και αυτοί με τη σειρά τους να σωθεί το πολιτικό σύστημα. Επομένως και η χώρα.

Σειρά είχαν οι εταιρίες δημοσκοπήσεων, που έσπευσαν να δώσουν και ποσοστά στα νεογέννητα: γύρω στο 5% στον Φώτη και στο 10% για την Ντόρα.

Κι όμως, υπάρχουν ακόμα πολίτες που σπεύδουν σε συνέδρια και πιστεύουν πως με μονολόγους και πηγαδάκια στα φουαγιέ γίνεται πολιτική και παίρνονται συλλογικές αποφάσεις, πως με αλλαγές ονομάτων και συμβόλων λύνονται τα εσωκομματικά προβλήματα και τέλος, πως τα αποτυχημένα διαφωνούντα στελέχη των μεγαλύτερων (πόσο μάλλον των μικρότερων) κομμάτων, αποτελούν ενδεδειγμένες λύσεις για τη χώρα. Έτσι, ερωτώμενοι, απαντούν πως θα ψήφιζαν τα εν λόγω κόμματα, ακόμα και αν δεν άκουσαν ποτέ την ιδρυτική τους διακήρυξη. Η φενάκη της προσωπολαγνείας σε όλο της το μεγαλείο.

Με λίγα λόγια, το πρόβλημα της κοροϊδίας και της αναξιοπιστίας (με τις γνωστές συνέπειες) της πολιτικής ζωής, έγκειται στην ίδια του τη βάση: τον πολίτη που πιστεύει πως ο λύκος που φεύγει από την αγέλη, γίνεται πρόβατο. Αυτό αρχικά. Στη συνέχεια, (όπως έχουν δείξει άπειρα παραδείγματα) ο Έλλην ψηφοφόρος όταν έρθει η ώρα της κάλπης αποφασίζει πως είναι καλύτερα να μην υπερβεί τα εσκαμμένα και να ψηφίσει κάποιο κόμμα που έχει "σίγουρες" πιθανότητες να κυβερνήσει ή να εισέλθει στο κυνοβούλιο. Τελικά, είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς ποιο από τα δύο σκεπτικά είναι το χειρότερο...

Ο φαύλος κύκλος του πολιτικοκοινωνικού συστήματος της φαιδράς πορτοκαλέας έτσι, ακόμα και σε αυτή την περίοδο κρίσης καλά κρατεί. Με τη συνδρομή μάλιστα των πολιτικοδίαιτων διαπλεκόμενων εκδοτών και δημοσιογράφων. Όσο οι επίδοξοι νέοι και παλιοί μεσσίες βρίσκουν χειροκροτητές σε συνέδρια και διακηρύξεις, η χώρα δεν θα έχει καμία ελπίδα.

Το χαμένο γκολ της 20ης Ιουνίου 1978.

2010-06-23T06:33:00.000-07:00

Αναδημοσιεύω ένα υπέροχο κείμενο παλιού μου συμμαθητή με αφορμή την περασμένη επέτειο του σεισμού του 78 στη Θεσσαλονίκη.

Σε όσους μεγάλωσαν στο κέντρο της εποχής εκείνης, σίγουρα θα προκαλέσει ιδιαίτερα συναισθήματα.

Οι άλλοι μπορούν απλά να το απολαύσουν.

Ευχαριστώ Κωστή, που μου ξύπνησες θύμησες...

Φωτογραφία τραβηγμένη από τα σκαλάκια της πόρτας του ιερού του Αγίου Κωνσταντίνου,

από τον Καθηγητή του ΑΠΘ Κωνσταντίνο Σολδάτο.

Η Είσοδος του σχολείου μας και ο εκσκαφέας στα δεξιά να προχωρεί στην άρση των ερειπίων.

" Έχει μια βδομάδα που ΄χει τελειώσει το σχολείο. Θυμάμαι ακόμα τη γιορτή στη τάξη της κυρίας Λόλας στο υπόγειο νηπιαγωγείο του Ιωαννίδειου: θυμάμαι το ποιηματάκι που έμαθα απέξω για την περίσταση, θυμάμαι τους φίλους να καθόμαστε στους ξύλινους πάγκους μπροστά στο κουκλοθέατρο και τους γονείς απέναντι, θυμάμαι την κυρία Άννα να μας βάζει πάλι τις φωνές γιατί βρεχόμαστε στις βρύσες, θυμάμαι να κυνηγιόμαστε με χρωματιστές ζελατίνες στα μάτια απ' αυτές που τύλιγαν τα ζαχαρωτά "ευζωνάκια" του σχολικού κυλικείου. Του χρόνου η αδερφή μου θα πάει γυμνάσιο και γι' αυτό της έδωσαν "απολυτήριο", χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι την έδιωξαν από το σχολείο και σε αντίθεση με τον πατέρα μου, ο οποίος μας είχε συνηθίσει μέχρι τότε σε πιο κοινές και πιο στενάχωρες χρήσεις της λέξης "απόλυση". Διακοπές δε θα πάμε φέτος στη Καψόχωρα γιατί ο μπαμπάς μου δεν έχει άδεια και θα τη βγάλουμε μάλλον με μπάνια τα σαββατοκύριακα στην Επανομή. Έχει και Μουντιάλ στη τηλεόραση, που είναι όταν "παίζουν ποδόσφαιρο μεγάλοι, κι όχι ο ΠΑΟΚ, κάπου μακρυά".

"Στην Αργεντινή!", λέει ο ξάδερφος μου που μόλις τελείωσε την πρώτη γυμνασίου και έχει μανία με τη γεωγραφία αλλά και το ποδόσφαιρο.Προσπαθεί να μου εξηγήσει πού είναι η Αμερική αλλά σκοντάφτει στο πεντάχρονο μυαλό μου. Βέβαια είναι Άρης, αλλά ο πατέρας μου, που είναι και νουνός του, τον αντιμετωπίζει με κατανόηση. Αντίθετα με μένα που όποτε τολμήσω να φωνάξω ο "ΠΑΟΚ είναι κουρέλα", προκειμένου να κερδίσω το πατρικό ενδιαφέρον, καταλήγω με τρόπο συστηματικό τιμωρία κλειδωμένος στο μπάνιο, με κλειστό το φως. Ο πατέρας μου είχε από πάντα "αρχές"! Στο "τέλος" είχε όμως δυσκολίες κι αν δεν ήταν η μάνα μου να ανακαλύπτει ότι το μπάνιο ήταν πάλι κλειδωμένο, είμαι σίγουρος ότι θα είχα αφήσει προ πολλού τα παιδικά μου κόκαλα στη μπανιέρα.

*

Ο ξάδερφος μένει στη Βέροια, αλλά από Σεπτέμβρη θα μετακομίσουν οικογενειακώς στη Θεσσαλονίκη και θα μένουν ακριβώς από πάνω μας, στον τρίτο, και ακριβώς κάτω από τη γιαγιά τη Δήμητρα και τη θεία που μένουν στον τέταρτο. Λένε ότι εκείνη τη Τρίτη είχε ζέστη, αλλά εγώ δε θυμάμαι. Έχω πάει βόλτα στη παραλία με τον "Ντιντίνια" -έτσι φωνάζω τον ξάδερφο- και έχει υποσχεθεί ότι θα με γυρίσει σπίτι με το που ανάψουν τα φώτα του Δήμου στη Γούναρη, δηλαδή γύρω στις οκτώ, οκτώμισι. Έτσι κι αλλιώς έχει ματς το βράδυ, Ιταλία-Αυστρία και βιάζεται να το δει παρέα με τον πατέρα μου στο σαλόνι. Το μάτς θα τελειώσει 1-0, με γκολ του Ρόσσι στο 14', αλλά κανείς ακόμα δεν μπορεί να φανταστεί εκείνο το απόγευμα ότι κανείς Σαλονικιός δεν θα δει και δε θα θυμάται αυτό το ορφανό γκολ. Στο γυρισμό, θυμάμαι ότι ο ξάδερφος μου αγόρασε από το περίπτερο στα Ηλύσια ένα Μίκυ Μάους και υποσχέθηκε να μου το διαβάσει. Εγώ πάλι υποσχέθηκα, για να τον ευχαριστήσω, να φωνάξω "ζήτω ο Άρης" με το που φτάσουμε στο σπίτι. Έχει πέσει το σούρουπο, είμαστε στη Γούναρη με Τσιμισκή και στρίβουμε την Ισαύρων που είναι ακόμη ένα μικροσκοπικό σκοτεινό δρομάκι. Φτάνουμε στο σπίτι. Όλοι τους είναι στο μπαλκόνι και πίνουν καφέ. Μαζί και οι θειες μου. Μιλάνε για το γυμνάσιο που θα πάει η αδερφή μου που δεν το λένε πια "1ο Θηλέων" γιατί είναι πλέον "μεικτό". Δεν καταλαβαίνω Χριστό από τη συζήτηση κι έτσι προτιμώ να παίζω με κάτι πασχαλίτσες που μάλλον έχουν κάνει φωλιά πίσω από τη γλάστρα, στην υδρορροή του μπαλκονιού. Τις μαζεύω μία-μία στη χούφτα μου με προσοχή. Κάποια στιγμή, πλησιάζω την αδερφή μου, σηκώνω τον γιακά της στο σβέρκο κι αφήνω να γλιστρήσουν οι πασχαλίτσες στη πλάτη της. Με μιας ο χρόνος αρχίζει να τρέχει ξέφρενα. Η αδερφή μου βάζει τις φωνές. Μου χώνει ένα χαστούκι. Πονάω και μπήγω τα κλάματα. Οι μεγάλοι προσπαθούν να καταλάβουν τι έγινε. Η αδερφή μου φωνάζει. Εγώ αρπάζω τη μικρή σχάρα της υδρορροής του μπαλκονιού και χτυπώ την αδερφή μου στο χέρι. Το πουκάμισο της σκίζεται και ματώνει. Οι μεγάλοι προσπαθούν ακόμη να καταλάβουν τι έγινε κι εγώ είμαι πλέον σίγουρος ότι όποιος και να κερδίσει απόψε στο Ιταλία-Αυστρία, αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει τη μοίρα μου: θα φάω πολύ, μα πάρα πολύ ξύλο απόψε!

*

Έχει πάνω από ώρα που κλαίω ασταμάτητα. Οι θειες έχουν φύγει, και η μητέρα μου, μου έχει φορέσει κάτι χάλια ροζ πιτζάμες και με κρατά στην κρεβατοκάμαρα. Απ' έξω παραμονεύει η αδερφή μου και ο πατέρας μου που συναγωνίζονται για το ποιος θα με τσακίσει πρώτος. Κάποια στιγμή η μητέρα μου πετάγεται σαν ελατήριο κι αρχίζει να γρυλίζει. Ορμά στη πόρτα κι αρχίζει να μαλώνει τον πατέρα μου. "Τον έχετε τρομάξει το μικρό, με τα καμώματα σας! Τώρα θα κοιμηθεί και μη τολμήσει να τον πειράξει κανείς σας". Φωνάζουν και οι δύο πολύ. Τσακώνονται για την πάρτη μου. Κατεβαίνω από το κρεββάτι και βγαίνω στο διάδρομο. Η αδερφή μου με βλέπει. Έχει ένα τσιρότο στο αριστερό χέρι. Κάνει να ορμήσει να με πιάσει. Τρέχω και κρύβομαι πίσω από τη φούστα της μάνας μου. Φωνάζουν και οι δύο πολύ. Πάρα πολύ κι είμαι βέβαιος ότι σε λίγο θα καταφτάσει η γιαγιά η Δήμητρα από τον τέταρτο να μας κατσαδιάσει όλους ανεξαιρέτως, κατά ύψος και ηλικιακή σειρά. Αλλά όχι...

*

Η ώρα είναι 23:02 ακριβώς. Το ματς έχει μόλις αρχίσει, αλλά τελικά δε θα το δει ο πατέρας μου και δεν θα φταίω εγώ. Δεν είναι τίποτα το μαγικό και κανείς δεν μπορεί να το ξέρει, αλλά σε ένα λεπτό από τώρα θα είμαστε και πάλι όλοι μιαν αγκαλιά, όλοι αγαπημένοι. Η αδερφή μου θα έχει ξεχάσει με μιας το τσιρότο στο χέρι της, η μητέρα μου θα ξεφωνίζει με έναν γλυκό πανικό "Γιώργο, τα παιδιά", κι εγώ θα βρεθώ κρεμασμένος από τον λαιμό του πατέρα μου χωρίς να φοβάμαι ότι θα τις φάω. Τρέμοντας και τρέχοντας θα κατεβαίνουνε τα 36 σκαλοπάτια που οδηγούν από τον δεύτερο όροφο στη Πλατεία Ναυαρίνου και που μόνο γι΄αυτήν τη νύχτα, θα μοιάζουν χιλιάδες . Σε 1 μόνο, ελάχιστο, λεπτό. Δεν είναι μαγικό... Είναι ένας θόρυβος μεγάλος, ένα βουητό, που ποτέ δεν ξανάκουσα. Είναι μια βία στη κίνηση των πάντων κι ένα χάσιμο σε όλα τα βλέμματα που ποτέ δεν ξανάνιωσα. Είναι μια μεγάλη κίτρινη σκόνη που θα μας τυλίξει όλους. Σε λίγο... Τώρα!

Στις 20 Ιουνίου 1978, στις 23 και 3 λεπτά και 58 δευτερόλεπτα γινόταν ο μεγάλος σεισμός στη Θεσσαλονίκη. 6,5 ρίχτερ, 49 νεκροί, 220 τραυματίες και σκόνη... σκόνη παντού. Όλος ο κόσμος στη πλατεία. Φωνές παντού. Κλάματα. Κλάματα. Είμαι ξυπόλυτος στη πλατεία. Σειρήνες. Σκόνη, σκόνη παντού. Η θεια μου με ντύνει βιαστικά στο παρκάκι με κάτι ρούχα που άρπαξε κατεβαίνοντας.

*

"Παιδιά έπεσε... έπεσε σας λέω... πάνε οι άνθρωποι! Έπεσε!"

*

Ένα μήνα νωρίτερα, του Αγίου Κωνσταντίνου, γιορτάζαμε οι τρεις μας: Ο Κώστας ο Κ., ο Κώστας ο Β. κι εγώ. Η κυρία Λόλα είχε συνήθεια να βάζει τα παιδιά που γιορτάζουν να κάθονται χωριστά κι εμείς είχαμε φροντίσει με τις μανάδες μας να πάρουμε γλυκά για να κεράσουμε τους συμμαθητές. Φορούσα τα καλά μου και ήμασταν απογευματινοί στη βάρδια. Στον Άγιο Κωνσταντίνο, στη Ιπποδρομίου, απέναντι από το σχολείο είχε πανηγύρι και πάγκους που πουλούσαν παιχνίδια και γλυκά. Η μάνα μου είχε φύγει νωρίτερα από το γραφείο για να με ντύσει και να περάσουμε από τον "Νίκο", το ζαχαροπλαστείο. Θυμάμαι να της ζητώ να πάρουμε παγωτά κι αυτή να μου λέει ''όχι", γιατί θα κρύωναν, τάχατες,τα λαιμά μας. Ψέματα, ψέματα της μάνας μου, και στο φινάλε, 2 κιλά σιχαμερές καριόκες!

*

Όταν γύρισε μετά από ώρα ο πατέρας μου, είπε ότι είχε πέσει η πολυκατοικία του "Νίκου" του ζαχαροπλαστείου, δίπλα από το σχολείο. Δεν μπορούσες να αναπνεύσεις από τη σκόνη και οι πυροσβέστες είχαν φέρει προβολείς από το Κρατικό Θέατρο για να φωτίσουν τα συντρίμμια. Δεν είχα καταλάβει τι μπορεί να σήμαιναν όλα αυτά. Η αδερφή μου πάλι, μάλλον ναι, κι έτσι έβαλε τα κλάματα και είδαν και πάθανε για να τη συνεφέρουν. Στη πλατεία δεν έπεφτε καρφίτσα και όλα τα ραδιόφωνα ήταν συντονισμένα στον ραδιοφωνικό σταθμό Μακεδονίας. Κάποιες θείτσες ψέλνανε τροπάρια, κι εγώ έκοβα βόλτες από τη μια άκρη της πλατείας στην άλλη, όντας περήφανος που δεν νύσταζα καθόλου, πράγμα που μπορεί και να σήμαινε ότι μεγαλώνω κιόλας. Τα καλοκαίρια οι νύχτες είναι μικρές, αλλά εγώ δεν το ήξερα ακόμα. Πρώτη φορά ξαγρυπνούσα κι όταν άρχισαν τα ξημερώματα, θυμάμαι εκείνο το μπλε της αυγής που δεν είχα ξαναζήσει και που θύμιζε ξανάστροφο σούρουπο. Εκείνη την ώρα ο πατέρας μου με πήρε να πάμε βόλτα και μου εξήγησε, με το που βγήκαμε προς την Παλαιών Πατρών Γερμανού, ότι θα φεύγαμε εγώ και η αδερφή μαζί με τις θειάδες για τη Βέροια. Η μαμά έπρεπε να μείνει στη Σαλονίκη γιατί όλοι οι υπάλληλοι του δήμου θα επιστρατεύονταν, πράγμα που σήμαινε ότι θα ήταν κάτι σαν φαντάροι, αλλά χωρίς στολές.

*

Στη πολυκατοικία του "Νίκου" σκοτώθηκαν 29 άνθρωποι. Ανάμεσα τους και παιδιά που, τα περισσότερα, πήγαιναν στο σχολείο μας. Ήταν και μια καλή φίλη της αδερφής μου, που η μνήμη της δεν την άφηνε σε ησυχία για μήνες κι ίσως για χρόνια. Εμένα δεν μου λέγαν τίποτα οι δικοί μου, γιατί ήμουνα μικρός. Δεν χρειάστηκε όμως να περάσει χρόνος μέχρι να 'ρθει ξανά του Αγίου Κωνσταντίνου για να καταλάβω τι έγινε. Δεν ξαναείδα ποτέ τον Κώστα Β. Αυτός και η οικογένεια του χάθηκαν κάτω από τα ερείπια της οικοδομής στο Ιπποδρόμιο.

*

Όταν το 2007 ξαναπάτησα το πόδι μου μετά από πολλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη, βρήκα ευκαιρία να μαζέψω παλιές φωτογραφίες: ανάμεσα τους κι αυτή εκείνης της γιορτής στα νήπια. Ο Κώστας στέκει στα αριστερά. Μπροστά στο κουκλοθέατρο. Κι ολόγυρα εμείς. Η Νάσια, που ό,τι και να κάνει, πάντα θα την έχω στο μυαλό μου με εκείνο το φορεματάκι με τα τρενάκια, ο Νίκος, που είναι πια ο λατρεμένος "ελαφροχέρης" οδοντίατρος της Θώμης, ο "άτακτος" Αλέξης, κι ένα σωρό άλλοι φίλοι που ούτε που ξέρω που βρίσκονται και τι κάνουν, αλλά ας είναι καλά.

*

Προχθές η γαλλική τηλεόραση είχε αφιέρωμα στην ιστορία του Μουντιάλ. Παικταράς ο Ρόσι στην Ισπανία το '82, με την Ιταλία πρωταθλήτρια, κάποια στιγμή έδειξαν και το γκολ του στο ματς με την Αυστρία στο Μουντιάλ της Αργεντινής. Χρειάστηκε ώρα για να συνειδητοποιήσω ότι ήταν το "χαμένο" γκολ του μεγάλου σεισμού. Έψαξα να τσεκάρω τις ημερομηνίες και στην αρχή δεν έβγαιναν, μέχρι που ο Γ.Κ., καλός φίλος και κυρίως μεγαλύτερος, μου επισήμανε ότι ο αγώνας είχε γίνει την προηγούμενη μέρα και ήταν μαγνητοσκοπημένη μετάδοση λόγω διαφοράς ώρας! Μετά άρχιζαν να σκάνε όλα μαζί και αλυσιδωτά στο κεφάλι μου... μνήμες-καραμπόλες, μνήμες με κάθε λεπτομέρεια.

*

Χρειάστηκε να περάσουν 32 χρόνια για να κλάψω κι εγώ για ένα γκολ χωρίς να ντρέπομαι! Και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, νιώθω ότι αυτό το μουντιάλ, έχει από προχθές τελειώσει για μένα. Είναι που θυμάμαι τους φίλους μου, είναι που οι νύχτες είναι και πάλι μικρές και οι αυγές μοιάζουν και πάλι με ξανάστροφα σούρουπα, αλλά μπορεί να σημαίνει ότι μεγαλώνω κιόλας."

Ουδεμία (προ)νόησις.

2010-06-22T01:57:00.000-07:00

Ο λόγος για το κέντρο διάδοσης επιστημών και τεχνολογίας στη Θέρμη. Το γνωστό "Νόησις", που φιλοξενεί το πλανητάριο, κινηματογράφους, θεματικές δραστηριότητες και εκθέσεις σε θέματα ιστορίας, έρευνας και τεχνολογίας.

Στη δίνη της οικονομικής και πολιτικής κρίσης, μάλλον εγχειρήματα σαν και αυτό (που κόστισαν μάλιστα 25 εκατ. €) θεωρούνται πολυτέλειες.

Το αποτέλεσμα είναι ότι το μουσείο στερείται διοίκησης εδώ και λίγους μήνες, ενώ για κρατική επιχορήγηση ούτε λόγος γίνεται, σύμφωνα με δημοσίευμα τοπικής εφημερίδας. Σημειωτέον πως το "Νόησις" είναι από τα περισσότερο επισκέψιμα μέρη της Θεσσαλονίκης. Ο αριθμός των επισκεπτών του φτάνει τους 180.000 τον χρόνο.

Σε μια Ελλάδα που χρειάζεται αυτή τη στιγμή, όσο ποτέ άλλοτε τον τουρισμό, την έρευνα και την εφαρμοσμένη τεχνολογία αλλά και τις "ατραξιόν", η επίσημη πολιτεία κάνει πάλι το θαύμα της: πόσο μάλλον σε μία Θεσσαλονίκη αδικημένη σε σχέση με τον υδροκέφαλο κρατίδιο των Αθηνών που παραδοσιακά κρίνει την τύχη ζώντων και νεκρών, είτε τους αφορούν είτε όχι.

Σαν να μη φτάνει αυτό, η Ε.Ε θα ζητήσει ευθύνες εφόσον το μουσείο δε συνεχίσει να λειτουργεί, μια και η όλη επένδυση έφερε τη σφραγίδα της με τον όρο να χρηματοδοτεί το κράτος τη συντήρησή του για 10 χρόνια.

Στην Κολομβία του Βαλκανικού Νότου όμως, (όπως λέει ο Τράγκας) ένα τέτοιο εγχείρημα ούτε για 6 χρόνια δεν μπορεί να αντέξει. Αντιθέτως τα ιδρύματα των πρώην πρωθυπουργών και άλλες "ατραξιόν" αμφιβόλου χρηστικότητας καλά κρατούν. Χωρίς μάλιστα να κόβουν και εισιτήρια.

Πράσινη ανάπτυξη (με πετρέλαιο).

2010-06-16T03:11:00.000-07:00

Ημέρες καύσωνα. Κλασσικός πονοκέφαλος για τη φίλτατη Δ.Ε.Η. Ο προγραμματισμός, τόσο της εταιρίας, όσο και των Ελληνικών κυβερνήσεων γενικώς, δρέπει δάφνες, για ακόμα μία φορά.

Έτσι, η ηλεκτρική εταιρία ανακοίνωσε πως θέτει σε λειτουργία τους σταθμούς σε Λαύριο και Αλιβέρι για να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες της χώρας.

Ως γνωστόν, οι δύο αυτοί σταθμοί καίνε παραδοσιακό, ακριβό και ρυπογόνο πετρέλαιο για να παράγουν ηλεκτρικό ρεύμα, το οποίο με τη σειρά τους χρεώνονται όλοι οι γραφικοί καταναλωτές του κρατικού μονοπωλίου, με το καπέλο της ρήτρας καυσίμου μάλιστα. Οι πολίτες, πάλι, πληρώνουν την απρονοησία και την αχρηστία των διοικούντων.

Ο γράφων δε διεκδικεί σκήπτρα ενεργειακού σπεσιαλίστα, ωστόσο μόνο και μόνο το γεγονός πως η Ελλάς ακόμα καίει πετρέλαιο για να παράξει ηλεκτρικό ρεύμα ως είδηση είναι εξοργιστικό, σε μια εποχή που όλες οι χώρες (που διαθέτουν πολιτικούς με διορατικότητα) προσπαθούν να απεμπλακούν από το μαύρο διάολο. Σε έναν τόπο που πανθομολογούμενα οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι πολλαπλές και ανεξάντλητες, όπου η ηλιακή τεχνολογία στις αρχές της δεκαετίας του '80 ήταν πρωτοποριακή, η γραφειοκρατία και οι αρτηριοσκληρωτικοί ιθύνοντες καταδίκασαν την Ελλάδα στην ενεργειακή εξάρτηση από τον λιγνίτη και το πετρέλαιο.
Δυστυχώς, έχουμε αργήσει πολύ (και σε αυτό), με τις -έστω καθυστερημένες- προσπάθειες της σημερινής κυβέρνησης για επιτάχυνση των διαδικασιών ανάπτυξης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας να αφήνουν λίγο φως να περάσει από τη κλειδαρότρυπα...

Ο γύφτος εφοπλιστής και το κοιμισμένο Γ.Ε.Ν.

2010-06-15T06:58:00.000-07:00

Πραγματικά, σε αυτή την περίπτωση τα κόκαλα του Αβέρωφ πρέπει να έτριξαν. Το κατάστρωμα του ένδοξου θωρηκτού, το οποίο παραγγέλθηκε με προκαταβολή από τη διαθήκη του, έγινε θέατρο γκλαμουροντιριντάχτας με αφορμή τη γαμήλια δεξίωση εφοπλιστή με "μοντέλα". (είναι η μοντέλα της μοντέλας), (που όπως όλες τον αγάπησε για την ομορφάδα του).

Το τελευταίο κακεντρεχές σχόλιο βέβαια καμία σχέση δεν έχει με ακόμα μια τραγική ιστορία ξεφτίλας:

Στην πραγματικότητα, όλα θα περνούσαν στα "ψιλά", μια και ο εν λόγω εφοπλιστής είχε ζητήσει το θωρηκτό για εκδήλωση για τα 100 χρόνια από την καθέλκυσή του, και όπως είναι φυσικό, έλαβε την αρμόδια έγκριση από το Γ.Ε.Ν. Ο νεόνυμφος δε, μετά την έγκριση για την "εκδήλωση", θεώρησε σκόπιμο να κάνει μια δωρεά της τάξης των 5.000€ στο πολεμικό ναυτικό για την καλή του διάθεση.

Ως εδώ καλά: αυτό που δεν υπολόγισαν οι εμπλεκόμενοι, ήταν κάποια από τα - κατά τα άλλα ενοχλητικότατα κουτσομπολοΜΜΕ, τα οποία "κάλυψαν" την τελετή: η μόνη καθέλκυση που γιορτάστηκε άλλωστε, ήταν αυτή των Moet στον πάγο. Ιδού λοιπόν και μια χρήσιμη πλευρά των παπαράτσι, οι οποίοι μάλιστα απαθανάτισαν και τον καπετάνιο - υπεύθυνο του πλωτού μουσείου εναγκαλισμένο με δροσερές υπάρξεις...

Εν προκειμένω, μόλις έγινε βούκινο η υπόθεση, άρχισαν οι γνωστές κατηγορίες και ΕΔΕ εκατέρωθεν από ΥΠΕΘΑ και ΓΕΝ για το πως τελικά το κατάστρωμα του θωρηκτού έγινε εναλλακτικό "κτήμα" - μόδα για νεόνυμφους του Ελληνικού τζέτ σετ. Και μάλιστα έναντι του πενιχρού ποσού των 5.000€, οικειοθελώς.

Το μόνο που θα δεχόταν ενδεχομένως κάποιος έχων σώας τας φρένας, θα ήταν τουλάχιστον εν μέσω κρίσης ο εφοπλιστής να πλήρωνε κανένα εκατομμύριο ευρώ για τη χρήση του πλοίου, μια και όλα - σχεδόν - στην εποχή μας έχουν την τιμή τους. Ίσως δηλαδή ένα αξιοσέβαστο ποσό υπέρ του Ελληνικού δημοσίου να "ξέπλενε" το βαθύ ύπνο του Γ.Ε.Ν, που άφησε το πολεμικό πλοίο που απελευθέρωσε τα μισά Ελληνικά νησιά το '12 - 13, να πέσει στα νύχια των γκλαμουράκηδων.

Ή μήπως είναι ώρα τα κανόνια του Αβέρωφ να αρχίσουν να στρέφονται εναντίον ορισμένων προκλητικών (κυριολεκτικά και μεταφορικά) οπισθίων; (μήπως και σωθεί ένα δράμι ιστορίας σε αυτόν τον τόπο)...

Ουδεμία Ελπίδα. Μόνο βρεγμένη σανίδα.

2010-06-10T15:27:00.000-07:00

Ένα από τα μαθήματα που υποτίθεται πως θα έδινε στο μέσο πολίτη η γενικότερη κοινωνικοοικονομική κρίση, ήταν η αλλαγή νοοτροπίας και πρακτικών στην καθημερινότητά του.

Στα Βαλκάνια όμως και στη χώρα των λειτουργικά αναλφάβητων, η τάξη των χαχόλων είναι "παντοδύναμη". Για την ακρίβεια, η βλακεία τους είναι παντοδύναμη. Τρανή απόδειξη η αποτύπωση της ηλιθιότητάς τους στο σύμβολο της Θεσσαλονίκης.

Πράξεις που θα εξόργιζαν και τον πιο φιλήσυχο πολίτη αυτής της χώρας, στο βαθμό που θα τοποθετούσε το σπρέι του γράφοντος στον Πύργο άπειρα απόκρυφα σημεία.

Η αυτόματη ερώτηση είναι γιατί δεν επενέβη πραγματικά κάποιος ιθύνων τη στιγμή της βεβήλωσης του Λευκού Πύργου, κάποιος δηλαδή από αυτούς τους αστυνομικούς που είθισται να παραβρίσκονται έμπροσθεν του, κουνώντας αδιάφορα το κεφάλι στην - έτσι κι αλλιώς - ρέουσα κυκλοφορία.

Τα αυτονόητα όμως στη φαιδρά πορτοκαλέα είναι τα πιο δύσκολα. Πόσο μάλλον η πρόληψη έναντι της καταστολής.

Τουλάχιστον ας γίνει να μη χρειαστεί χρονοβόρα διαδικασία μέσω της εφορίας βυζαντινών αρχαιοτήτων για να καθαριστούν οι "επιγραφές". Γιατί ο υπερβάλλων ζήλος των γραφειοκρατών, μπορεί να αφήσει και τον πύργο με τα κουσούρια που απέκτησε για καμιά δεκαετία έτσι. Ικανοί είναι.

Ο μπουρδολόγος και τα μάρμαρα. (όχι του Παρθενώνα!)

2010-06-02T02:10:00.000-07:00

Μια τέτοια φάτσα, σαν του Άκη, αναμφισβήτητα εξόργιζε (τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια) κάθε - έστω και ελάχιστα - σκεπτόμενο πολίτη.

Έπρεπε να έρθει όμως το πλήρωμα του χρόνου και ν' ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου για να δεήσουν οι εισαγγελείς και ο πολιτικός κόσμος να πράξουν το αυτονόητο: να ελέγξουν δηλαδή το πόθεν έσχες του χρυσού σοσιαληστή.

Φυσικά δεν είναι ο μόνος, ούτε από το ΠΑΣΟΚ, ούτε από όλους τους χώρους. Ωστόσο ο Άκης έχει ένα ειδικό βάρος, ως παρατρίχα πρόεδρος και πρωθυπουργός, υποστηριζόμενος από τους παλαιού τύπου χαχόλους και αφισοκολλητές.

Ειδικά στην περίπτωση Τσοχατζόπουλου , ο κόσμος είχε βουήξει για τους πριγκιπικού τύπου γάμους του εις Παρισίους, τους οποίους δικαιολόγησε εξ απαλών ονύχων βασιζόμενος στη γνωστή μπουρδολογία, με την οποία για πολλά χρόνια ταλαιπώρησε την πολιτική ζωή του τόπου. Τα τσιτάτα των δηλώσεών του, κυκλοφορούσαν ως ανέκδοτα στις αντιπολιτευόμενες εφημερίδες, παίζονταν ως βαρύγδουπες δε στις συμπολιτευόμενες. Το τραγικό της υπόθεσης είναι πως δε βρέθηκε και κάποιος να τον γιαουρτώσει τόσα χρόνια και μετά από τόσες προκλήσεις.

Η πολιτική απομόνωση (στην οποία έτσι και αλλιώς τον έθεσε ο πολίτης της περιφέρειάς του - επιτέλους -) για τέτοια υποκείμενα δεν αρκεί. Γιατί ακόμα και ο πιο καλόβολος πασόκος θα αρνηθεί να πιστέψει πως τα μάρμαρα αργεντινής των 3.000 € ανά τ.μ που έβαλε ο μπούρδας στο αρχοντικό της Αρεοπαγίτου προέρχονται από τους μισθούς που λάμβανε τα χρόνια υπηρέτησε τον Ελληνικό λαό στη βουλή και τα υπουργεία.

Τέλος εποχής σημαίνει ένα πράγμα: κανένα έλεος για οποιονδήποτε: οι δοσίλογοι (ανάμεσά τους και οι πρώην πρωθυπουργοί) πρέπει να αντιμετωπίζουν κατηγορίες εσχάτης προδοσίας αν θέλουμε να γίνουμε επιτέλους σοβαρό κράτος.

Δείτε σχετ:http://troktiko.blogspot.com/2010/06/blog-post_9426.html http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_02/06/2010_403114

Το παστέλι του Μαντέλη.

2010-05-27T01:33:00.000-07:00

Ακόμα και έτσι, έγινε ένα βηματάκι. Ο καθένας μπορεί να φανταστεί πως αναγκάστηκε ο πρώην υπουργός να καταθέσει πως "παστελώθηκε" από τη Siemens για τις ανάγκες της προεκλογικής του εκστρατείας. Ελέω υποψηφιότητας στη Β' Αθήνας που χρειάζεται κανένα εκατομμύριο ευρώ για τον υποψήφιο βουλευτή που θέλει να πείσει πως θα υπηρετήσει το λαό.

Εν τέλει, δε νοιάζει το μέσο πολίτη για ποιους λόγους το έκανε αυτό ο Μαντέλης: μπορεί γιατί τα αδικήματα παραγράφηκαν, μπορεί γιατί του έβαλαν το μαχαίρι στο λαιμό. Η ουσία είναι μία: πως έχουμε τη δεύτερη παραδοχή, σε μια χώρα όπου τελικά όλα συγκαλύπτονται και όλα συνομολογούνται.

Δεν είναι όμως και η πρώτη φορά. Στη χώρα των πάσχοντων με αλτσχάιμερ πολιτών, αυτό έχει ξανασυμβεί. Υπενθυμίζεται η παραδοχή της αμοιβής Κουτσόγιωργα για τον "κουτσονόμο" που πληρώθηκε από τον Κοσκωτά 2 εκατ. $. Στη συνέχεια μετά την "κάθαρση", ο Έλλην αποφάσισε να ξαναφέρει το κόμμα του πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης Α.Παπανδρέου στην εξουσία, 3 χρόνια αργότερα. Ελέω μνήμης χρυσόψαρου, συνωμοσιών και καλής καρδιάς.

Οι συνθήκες και η συγκυρία όμως έχουν αλλάξει πλέον (;). Ο λειτουργικά αναλφάβητος ψηφοφόρος πονάει γιατί τελείωσαν τα δανεικά και ξαφνικά ζητά τη παραδειγματική τιμωρία των επίορκων δοσίλογων. Γιατί έχασε τη μαρμίτα. Θα διατηρήσει ο πολίτης τη "μνήμη" των τελευταίων κυβερνήσεων που έφεραν τη χώρα σε αυτή την κατάσταση με ίσα μερίδια ευθύνης με το δικό του αυτή τη φορά; Ή θα καταπιεί το παστέλι (του Μαντέλη και των άλλων) με τη μούχλα;

Πολιτική του τίποτα.

2010-05-18T11:30:00.000-07:00

Η αλλιώς, πολιτική για το τίποτα. Για να μην πούμε πολιτικοί του τίποτα. Πως αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς τη συνάντηση (εκ του πουθενά) Σαμαρά - Τσίπρα.

Θυμίζει τον κλασικό υπάλληλο της Ελληνικής ταινίας που τον πιάνει το φιλότιμο να δουλέψει (ή μπαίνει ξαφνικά το αφεντικό) και βυθίζεται στα χαρτιά του κουνώντας μόνο τα χέρια του, για να δείξει πως δουλεύει πυρετωδώς.

Αλλιώς δεν εξηγείται η ζέση του Α. Σαμαρά να συναντήσει τον αδέξιο πρίγκηπα της Ελληνικής αριστεράς, για να καταλήξουν πως μπορεί να διαφωνούν, όμως η συνάντησή τους ήταν ένα δημοκρατικό βήμα.

Με λίγα λόγια, μια τρύπα στο νερό. Μπορεί κανείς να αντιτάξει πως οι συναντήσεις δεν είναι απαραίτητο να βγάλουν κάποιο συμπέρασμα ή λύση πάντα, αλλά σε αυτήν την καινοφανή (και κενή) συνάντηση, μάλλον οι δύο πολιτικοί κοροϊδεύουν τον κόσμο ή είχαν πολύ άχρηστο χρόνο να γεμίσουν. Μόνο και μόνο η εικόνα των δύο αντιπροσωπειών στο τραπέζι των συσκέψεων προκαλεί θυμηδία.

Ενδεχομένως όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί θα βρουν τρόπους για να δείξουν πως κάτι κάνουν στην παρούσα φάση όπου η πολιτική πέρασε σε δεύτερη μοίρα λόγω της οικονομίας, αλλά και των εξωτερικών επιταγών. Το σίγουρο είναι όμως πως κανείς δε θα τους πιστέψει. Πόσο μάλλον όταν προσπαθήσουν να βρουν την ψήφο τους, ποντάροντας στη μνήμη χρυσόψαρου του Έλληνα. Άραγε ο τελευταίος θα τους δικαιώσει;

Βαστάτε (Έλληνες) τ' άρματα (;).

2010-05-17T02:03:00.000-07:00

Τα αντανακλαστικά του Έλληνα λειτούργησαν και πάλι: στριμωγμένος όπως είναι, βιάστηκε να κολάσει την επίσκεψη Ερντογάν: πολυμελής (αλλαζονική/ ηγεμονική) συνοδεία έχει, μας "ξεβρακώνει" τώρα που είμαστε αδύναμοι, ο πρωθυπουργός θα τα δώσει όλα κλπ κλπ κλπ.

Όπως και με τα οικονομικά, για ένα Σαββατοκύριακο, ο Έλλην οικονομικός αναλυτής μετετράπη αιφνιδίως (και με την αμέριστη υποστήριξη των Μ.Μ.Ε) σε διπλωματικό ακόλουθο για να προβλέψει τα αποτελέσματα της επίσκεψης.

Κι όμως, ο Τούρκος πρωθυπουργός, παρά την εκδήλωση ορισμένων βασικών θέσεων που χαρακτηρίστηκαν ως προκλητικές, έδωσε νέα πνοή στις διμερείς σχέσεις.

Η πολιτική (και πόσον μάλλον η εξωτερική) είναι άλλωστε η τέχνη του εφικτού. Και για την Ελλάδα το εφικτό είναι πολύ προσγειωμένο έτσι κι αλλιώς, είτε εν μέσω οικονομικής κρίσεως, είτε όχι. Μάλιστα, αν οι πολιτικοί μας ήταν έξυπνοι, θα ήταν μια θαυμάσια ευκαιρία να μάθουν από την Τουρκία σε πολλούς τομείς: σταθερή εξωτερική πολιτική, ανάπτυξη και Δ.Ν.Τ, τουρισμός και πολλά άλλα. Γιατί αν ο Ερντογάν και ο κάθε Ερντογάν ήθελε να "θωπεύσει" τα Ελληνικά κεκτημένα, δε θα το έκανε με επίσημη επίσκεψη.

Αντιθέτως, ήταν έκδηλη η διάθεση των άσπονδων γειτόνων να βοηθήσουν την κατάσταση, έστω και αν δεν έγιναν εντυπωσιακά βήματα. Τα μικρά βήματα όμως που έγιναν είναι αναμφισβήτητα στη σωστή κατεύθυνση, με 21 διμερείς συμφωνίες που υπεγράφησαν, οι οποίες μείναν στα "ψιλά".

Η όλη στάση του μέσου Έλληνα πάντως θυμίζει αυτή του μέρμηγκα με τον ελέφαντα: το "πνίξτον Μήτσο πνίξτον" δεν αρμόζει στην πολιτική: γιατί η ουσία των διμερών σχέσεων ανάμεσα στους λαούς, τον 21ο αιώνα παραμένει η ίδια: με τους Τούρκους μας ενώνουν περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν.

Γιατί η ιστορία, όσο σημαντική και αν είναι ως εργαλείο αυτογνωσίας, διαφέρει από τους άμεσους στόχους που μπορεί να έχει η χώρα για να κερδίσει τελικά στο ταμείο. Άλλωστε η επαφίεση της ιστορικής μνήμης στον ανιστόρητο μέσο Έλληνα, μοιάζει με ανέκδοτο...

Η κρεατομηχανή μπήκε μπρος.

2010-05-14T12:34:00.000-07:00

Μόλις σήμερα μπήκε μπρος. Για να αλέσει πρώτα τους μαθητές και στη συνέχεια όλους όσους συμμερίζονται την αγωνία των πανελλαδικών εξετάσεων.

Εξετάσεις οι οποίες όσον αφορά στο σύστημά τους, ίσως είναι και ο μόνος θεσμός που λειτουργεί αδιάβλητα στη χώρα. Το πρόβλημα όμως δεν είναι η άψογη διαδικαστική λειτουργία των πανελλαδικών, αλλά το πριν και το μετά.

Η κρεατομηχανή των εξετάσεων αποτελειώνει το ταξίδι των νέων σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που χωλαίνει από τότε που το σχεδίασαν οι βαυαροί αντιβασιλείς και το βίασαν κατ' εξακολούθηση οι υπουργοί ανά εποχή.

Με τη σχεδίαση όμως της κρεατομηχανής για την εισαγωγή των μαθητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, το σύστημα άρχισε να περιστρέφεται γύρω από το τελευταίο ("άντε ένα κουράγιο να τελειώνουμε") χρόνο της τρίτης λυκείου και πόσο μάλλον αυτών των ημερών. Ο Έλληνας γονέας βέβαια με το βλακώδες ταμπεραμέντο που τον διακρίνει, δεν είναι άμοιρος ευθυνών: "κλάνω σιωπηλά, γιατί διαβάζει το παιδί", "δε σηκώνουμε τηλέφωνα", "κρίνεται το μέλλον σου από μια χρονιά" και άλλα τέτοια χαρακτηρίζουν την εμμονή του για την εισαγωγή των παιδιών του σε ένα απαξιωμένο πανεπιστήμιο ή Τ.Ε.Ι. Σε τμήματα του τύπου "Μπλα μπλα μπλα επιστημών" ή "Τεχνικών μπλα μπλα μπλα" που παράγουν στην ουσία άνεργους πολυτελείας, μια και απέχουν παρασάγκας από τις κοινωνικές/οικονομικές ανάγκες.

Δε πειράζει "κανείς δε χάνεται" οι γνωστές ρήσεις - πιπίλες. "Αρκεί που το παιδί μπήκε"... Στη συνέχεια οι ίδιοι γονείς οικτίρουν το Ελληνικό κράτος για την έλλειψη προσανατολισμού, προγραμματισμού και συνθηκών προς διευθέτηση των πτυχιούχων και εύρεση εργασίας. Δε φείδονται δε καθόλου χρημάτων προς εξυπηρέτηση των στόχων της "δωρεάν" παιδείας. "Αρκεί να περάσει κάπου το παιδί". Ένα παιδί που στη πλειοψηφία του σύρεται ως ανδρείκελο τη τελευταία χρονιά του λυκείου, για το μεγάλο "στόχο".

Είναι οι ίδιοι οι γονείς και αργότερα οι φοιτητές που εναντιώνονται στη θεσμοθέτηση ενός σοβαρού πλαισίου για την ίδρυση ιδιωτικών έγκριτων ιδρυμάτων πανεπιστημιακής εκπαίδευσης προκειμένου να μη στείλουν τους "αποτυχημένους" γόνους τους στο εξωτερικό. Ίσως και να μην έχουν άδικο, αφού οι παλινωδίες της πολιτείας ως προς την ίδρυση κολεγίων ακόμα προκαλούν γέλια. Έτσι οι λίγο πιο "ψαγμένοι" φεύγουν (και μένουν) στο εξωτερικό, γλιτώνοντας μάλιστα και τα φροντιστήρια του θανάτου, τη ψυχολογική φθορά και τη φενάκη της Ελληνικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Το σίγουρο είναι πως με λίγη καλή σκέψη από πολιτεία και πολίτη θα έπρεπε η κρεατομηχανή να πάψει κάποια στιγμή να δουλεύει. Αυτό που παράγει άλλωστε (σχετικά αξιοκρατικά βέβαια) είναι καμμένα μυαλά, μελλοντικούς αιώνιους φοιτητές και ανέργους, πολλούς δε ματαιόδοξους γονείς.

Ίσως όμως να είναι πολύ ρομαντικό να μιλάει κανείς για παιδεία τη στιγμή που η χώρα έχει το πιστόλι στον κρόταφο...

Καλύτερα!

2010-05-10T16:17:00.000-07:00

Θα θυμούνται όλοι πως όταν έπαιζαν μικροί, πάντα είχαν στην παρέα, ένα - δύο κακομαθημένα, συνήθως εκτός πραγματικότητας, γκρινιάρικα παιδιά, που "χαράμιζαν" το παιχνίδι. Τους φώναζαν δε "χαραμτζήδες" και αν μερικές φορές τους έπαιζαν, ήταν γιατί τους παρακαλούσαν οι συγγενείς τους.

Κάπως έτσι, οι χαραμτζήδες της πολιτικής, οι πολιτικές καρικατούρες της αριστεράς επέλεξαν από μόνοι τους να στερήσουν από την παρουσία τους το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών χθες.

Έτσι και αλλιώς οι ουτοπικές θέσεις τους παραπέμπουν σε παράφρονες, αν όχι σε καινοτόμες προτάσεις όπως αυτές της Παπαρήγα για "κολεκτιβοποίηση" της παραγωγής, τύπου Στάλιν για να υπερβούμε την κρίση, καταργώντας μάλιστα τη νομιμότητα, ακόμα και το Σύνταγμα "με λαϊκούς αγώνες" τύπου Βόρειας Κορέας.

Ο Αλέξης μάλιστα επαναχαρακτήρισε τη συνάντηση Παπανδρέου - Σαμαρά - Καρατζαφέρη ως "συνάντηση" πολιτικών αρχηγών και όχι "συμβούλιο", αφού θα έλειπαν ο ίδιος και η πολιτική παρτενέρ του στην μορμολύκεια τους ιδεολογία. Κάθε νοήμων άνθρωπος βέβαια, θα τον διόρθωνε λέγοντάς του πως θα έπρεπε η συνάντηση αυτή ενώπιον του προέδρου της Δημοκρατίας να λέγεται "Συμβούλιο χρήσιμων πολιτικών αρχηγών", μια και οι τρεις που παραβρέθηκαν κατόρθωσαν να συμφωνήσουν σε αρκετά - αυτονόητα επιτέλους - θέματα.

Το αυτονόητο βέβαια για την Ελληνική Αριστερά, απέχει κατά πολύ από το λογικό, πόσο μάλλον από το εφικτό. Γι' αυτό λοιπόν, ας κάνουν τη χάρη στους υπόλοιπους πολίτες να μη παραβρεθούν σε άλλη "συνάντηση". Είναι άλλωστε και αντιοικολογικό να σπαταλιέται μελάνη για να αναπαράγει τις ανούσιες δηλώσεις τους.

Ντού ή Νέο Γουδί;

2010-05-02T00:50:00.000-07:00

Οι εκφάνσεις της δυσαρέσκειας των πολιτών αναπόφευκτα αρχίζουν και εκτραχύνονται: αφορμή η "επίθεση" στον Απόστολο Κακλαμάνη στην Αθήνα χθές. Εν μέσω προπηλακισμών αλλά και γέλιων, ο πρώην πρόεδρος της βουλής κλείστηκε στο WC για να αποφύγει την μήνιν των πολιτών.

Μάλλον αυτή θα είναι και η πρώτη από τις πολλές εκδηλώσεις των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς κάθε κόμματος την ερχόμενη περίοδο, με πολλούς δε να μιλάνε για καινούριο Γουδί. Ακραίο, αλλά αναμενόμενο. Οι πολίτες που τώρα καταλαβαίνουν - μάταια - ποιους ψήφιζαν τόσα χρόνια, τώρα θα κάνουν τους αντιπροσώπους τους να το σκέφτονται διπλά πριν ξεμυτίσουν στο δρόμο χωρίς φρουρά. Μέχρι και η ίδια η φρουρά τους να τους προπηλακίσει τουλάχιστον.

Ήδη είναι επιβεβλημένες αλλαγές, όπως η μείωση του αριθμού των βουλευτών στους 150 τουλάχιστον και η περαιτέρω περικοπή των αποδοχών τους: τουλάχιστον για παραδειγματισμό. Έστω και αργά, οι πολίτες αδυνατούν πλέον να καταλάβουν γιατί κάποιος πολιτεύεται και ξοδεύει αστρονομικά ποσά για πείσει πως θέλει να βοηθήσει τη χώρα από το κ(υ)οινοβούλιο, τη στιγμή που η αποζημίωση που θα λάβει, δεν αντιστοιχεί ούτε στο 1/10 των εξόδων που έκανε για να εκλεγεί.

Αυτά όμως τώρα κατάντησαν ψιλά γράμματα μπροστά στην οργή των πολιτών (έστω και με το αυγό στον κ...), απέναντι στους επαγγελματίες δοσίλογους: το σκηνικό θα αλλάξει για όλους, πολίτες και πολιτικούς, με τους δεύτερους να λαμβάνουν σταδιακά την άγουσα για το (πολυτελές) σπίτι τους. Το επόμενο βήμα θα είναι (εφόσον η χώρα γλιτώσει την αντιβασιλεία) η είσοδος άλλων ανθρώπων και κομμάτων στη βουλή. Ευκτέον να είναι διαφορετικής πάστας και να εκλεγούν με διαφορετικά κριτήρια από αυτά με τα οποία εκλέγονταν από τον βαθιά κοιμώμενο και λειτουργικά αναλφάβητο Έλληνα.

Υποβρύχιος Μάης.

2010-05-01T00:18:00.000-07:00

Δεν θα υπήρχε καλύτερη μέρα από το να αναφερθεί κανείς σε σκάνδαλα, από την κατεξοχήν μέρα "απεργιακής" ραστώνης σαν τη σημερινή: άλλωστε η φετινή, όπως και η επόμενη πρωτομαγιά είναι άριστα προσαρμοσμένη στις δύσκολες ημέρες που περνάει η χώρα: και οι δύο πέφτουν Σαββατοκύριακο, στερώντας από τους ράθυμους Έλληνες τη δυνατότητα να εκδράμουν (ανεμπόδιστα) για ακόμα ένα τριήμερο.

Η είδηση ήλθε από την "κακή" Γερμανία, όπου αντίθετα με εμάς, η εταιρία που λάδωσε κρατικούς λειτουργούς σε 11 χώρες (ανάμεσά τους και εμείς φυσικά), για την αγορά υποβρυχίων, έβαλε ανεξάρτητο δικηγορικό γραφείο για να ερευνήσει την υπόθεση. Ακριβώς όπως έγινε και με τη Siemens.

Αποτέλεσμα: στην αγορά των υποβρυχίων μας δόθηκαν κοντά στα 2 δισεκατομμύρια €, από τα οποία τα 87 (!!) εκατομμύρια € πήγαν σε μίζες μέσω off shore σε "άγνωστους" λογαριασμούς Ελβετικών τραπεζών, την περίοδο 2000 - 2003. Ακόμα ένα καρφί στο φέρετρο των πολιτικών μας, οι οποίοι θα ψάχνουν στις επόμενες εκλογές (επιτέλους) την ψήφο με το μακαρόνι. Σε όποιο κόμμα και αν ανήκουν. Το βέβαιο είναι όμως πως δύσκολα θα αναζητηθούν σοβαρά (αλλά και θα τιμωρηθούν) τα πολιτικά golden boys της Ελλάδος και σε αυτή την περίπτωση. Όσο βρίσκεται σε ισχύ ο κατάπτυστος νόμος περί ευθύνης υπουργών, είναι μάταιο να ζητάει κανείς τιμωρία πέρα από την πολιτική τιμωρία, η οποία συνίσταται στην απομάκρυνση από το πολιτικό σκηνικό: για να μπορέσουν οι δοσίλογοι να εκμεταλλευτούν τα "δεδουλευμένα" με την ησυχία τους...

Τουλάχιστον αυτοί πέθαναν στην ψάθα.

2010-04-21T03:14:00.000-07:00

Η σημερινή κατάσταση που βιώνει η χώρα, δεν επιδέχεται και πολλές φανφάρες "δημοκρατικού" τύπου και ιδεολογιών, των κλασσικών υπέρμαχων της "ελευθερίας" (ή της ασυδοσίας;). Αφορμή η σημερινή επέτειος, που, αν μη τι άλλο, προσφέρεται για αυτοκριτική και κριτική του πολιτικού συστήματος γενικότερα.

Για τους "δημοκράτες" αριστερούς και τους πάσης φύσης πολιτικούς που παρασιτοζωούν επειδή ο Ελληνικός λαός έχει πλέον την ελευθερία να εκφράζεται και να τους ψηφίζει, η 7 ετία αποτελεί ταμπού. Παράδειγμα προς κολασμόν.

Στην Ελλάδα είμαστε των άκρων όμως. Οτιδήποτε αρνητικό το απορρίπτουμε συλλήβδην, βάζοντάς του μια ετικέτα (στην περίπτωση αυτή "χούντα" ) και δεν κρατούμε τα καλά. Το "ουδέν κακόν αμιγές καλού" δεν ισχύει σε τέτοιες περιπτώσεις.

Έτσι, περνάει στα ψιλά (ή πανθομολογείται σιωπηρά) ότι στη διάρκεια της 7ετίας η δραχμή ήταν το σκληρότερο νόμισμα, το δημόσιο χρέος εκμηδενίστηκε, έγινε άθλος στις υποδομές υγείας παιδείας και δημοσίων έργων (όχι μόνο ποσοτικά αλλά και ποιοτικά), ενώ οι προδότες του έθνους έφτασαν και στο "τραγικό" σημείο να χαρίσουν χρέη στους αγρότες! Αυτά και πολλά άλλα, σε μια επταετία όπου απαγορευόταν η έξοδος κεφαλαίων σε τράπεζες του εξωτερικού. (Πόσο μάλλον οι off shore). Ενώ η διαφθορά ήταν σχεδόν ανύπαρκτη μια και οι πολίτες ζούσαν υπό καθεστώς βίας και φόβου.

Το ισχυρότερο τεκμήριο για το ποιόν των χουντικών όμως είναι άλλο: πέθαναν στην ψάθα μολονότι μπορούσαν επί της εξουσίας τους να κολυμπήσουν στο χρήμα στο εξωτερικό όπως άλλοι δικτάτορες παγκοσμίως. Αντίθετως, οι τροφαντοί (κυριολεκτικά και μη) πολιτικοί μας, στήνουν και (μέχρι εσχάτως) επιδοτούμενα ιδρύματα (απραξίας), ενώ μετά την αποστρατεία τους λαμβάνουν παχυλές συντάξεις επειδή είχαν την καλοσύνη να μας υπηρετήσουν.

Τα θετικά όμως, που σε κάθε περίπτωση πρέπει να αξιοποιούνται, θάφτηκαν κάτω από τη συνομωσία των πολιτικών για να παραμένουν στην εξουσία και να λυμαίνονται το δημόσιο βίο και (κυρίως) χρήμα: αρκεί να υπάρχουν οι εξυπηρετούμενοι χαχόλοι/χειροκροτητές/αφισοκολλητές για να τους ψηφίζουν. Άντε και μερικοί ρομαντικοί που δεν την έχουν "ψιλιαστεί" ακόμα.

Αυτό όμως που πρέπει να επαναπροσδιοριστεί είναι ο ορισμός του προδότη για τη χώρα, σε κάθε περίοδο: δημοκρατίας ή δικτατορίας. Και το πρώτο βήμα είναι η κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών που προβλέπει (και) την παραγραφή. Γιατί οι μεν προδότες πήγαν φυλακή. Οι δε προδότες όχι.

Πολυτέλειες;

2010-04-20T01:35:00.000-07:00

Ο λόγος για το αντικείμενο που "διχάζει" τη Θεσσαλονίκη τις τελευταίες μέρες. Για το αν δηλαδή και πότε (και πού φυσικά) θα στηθεί(;) ο ανδριάντας του Κ. Καραμανλή.

Το εγχείρημα αποφασίστηκε 12 χρόνια πριν, όταν και οι εποχές ήταν σαφώς "ευκολότερες" για τη χώρα. Όταν τα δανεικά έρεαν άφθονα. Η γραφειοκρατία και οι αντιδράσεις έφεραν το θέμα να συζητείται εν μέσω σοβαρής κρίσης, με αποτέλεσμα να θεωρείται πως πράγματι εδώ μιλάμε για πολυτέλειες.

Αυτό που θα θεωρούσε κανείς επιβεβλημένο σίγουρα, θα ήταν να μάθαιναν οι πολιτικοί που ακολούθησαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή (και ιδίως οι συγγενείς του), κάτι από τις πράξεις και την αποφασιστικότητά του.

Σίγουρα κατά την άποψη του γράφοντα, ο ανδριάντας δε θα έβλαπτε κανέναν, αλλά η ουσία βρίσκεται πίσω από το άγαλμα: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής - παρά τα μεγάλα του λάθη - έβαλε τη χώρα στη σωστή τροχιά σε κρίσιμες περιόδους της ιστορίας της. Ιδιαίτερα στην πόλη της Θεσσαλονίκης δημιούργησε υποδομές, τις οποίες θα ζήλευαν όλες οι υπόλοιπες κυβερνήσεις που τον ακολούθησαν. Έβαλε θεμέλια και έφτιαξε θεσμούς που είναι άγνωστοι στον μέσο πολίτη.

Όλα αυτά όμως, ένα άγαλμα δεν μπορεί να τα πει, πόσο μάλλον να παραδειγματίσει τους σύγχρονούς του. Για την ώρα, ακόμα και γι' αυτούς που θα ήταν σύμφωνοι με την τοποθέτησή του, το άγαλμα συζητείται σε λάθος στιγμή: κρίσιμη για σοβαρές αποφάσεις και όχι για φανφάρες.

Η Ελληνική τηλεοπτική κόλαση (συνεχίζεται)

2010-04-19T02:03:00.000-07:00

Παρά τις δύσκολες μέρες που ζούμε, ήλθε η ανακοίνωση της Forthnet - Nova να προβληματίσει: η συνδρομητική τηλεόραση έχει εντυπωσιακή αύξηση νέων συνδρομητών.

Και όλα αυτά, παρά το (μειωμένο ωστόσο) μονοπωλιακό/ληστρικό κόστος συνδρομής. Βοήθησε βέβαια και η επανακωδικοποίηση του σήματος που έστειλε στον κάλαθο των αχρήστων τις "σπασμένες" κάρτες που τους χαλούσαν τη "σούπα" και τα έσοδα.

Αυτό το γεγονός δεν μπορεί παρά να σημαίνει το εξής απλό: οι έχοντες έστω και τα ολίγα περισσεύοντα, προτιμούν να τα διαθέσουν για να βάλουν συνδρομητική τηλεόραση, παρά να βλέπουν τη σαβούρα που διέπει για πολλοστή χρονιά την Ελληνική Τηλεόραση: reality εφιάλτες, shows με "αστέρες", ειδήσεις για βραδύνοες, σίριαλ αμφιβόλου αισθητικής και προέλευσης, ανάμικτα με τηλεπαίγνια για καθυστερημένους, δεν αφήνουν και μεγάλες επιλογές στον μέσο τηλεθεατή που σέβεται τη νοημοσύνη του. Οι λιγοστές εκπομπές που αξίζουν τον κόπο, τόσο στην ιδιωτική όσο και στην κρατική τηλεόραση θάβονται κάτω από την τηλεσαβούρα της ζώνης υψηλής τηλεθέασης: είναι δηλαδή λίγες και συνήθως πολύ αργά.

Η δε πιθανότερη πρόβλεψη για το μέλλον είναι πως όσο η κρίση χτυπάει τις πόρτες όλων και μαζί των media, τόσο επίπεδο των εκπομπών και των τηλεθεατών θα πέφτει κατακόρυφα. Ευτυχώς υπάρχουν και εξαιρέσεις όπως ο ΣΚΑϊ, ο οποίος επιμένει να μη δημοσιεύει μετρήσεις τηλεθέασης της εξίσου μονοπωλιακής AGB, προφανώς για το καλό όσων εκπομπών απέμειναν προς τέρψιν των ολίγων που δεν έχουν ή δε θέλουν να διαθέσουν τη συνδρομή...

Παλούκωμα!

2010-04-13T00:13:00.000-07:00

Ο Βλάντ Τσέπες, τοπικός άρχοντας, τα χρόνια της εισβολής των Τούρκων στα Ρουμανικά εδάφη και ειδικότερα στα Καρπάθια, είχε έναν ιδιότυπο τρόπο να φοβίσει τους εισβολείς: τους παλούκωνε ζωντανούς στο δρόμο από τον οποίο περνούσαν οι συμπολεμιστές τους, έτσι ώστε να βλέπουν τι θα πάθουν αν πέσουν στα χέρια του. Από αυτή μάλιστα τη συνήθειά του, ο Βλάντ αργότερα χαρακτηρίστηκε ως "δράκουλας". Οι Τούρκοι πάντως φύγαν από τα Καρπάθια και δεν ξαναγύρισαν.

Μερικές φορές, το επιχείρημα πως "η βία φέρνει βία" δεν αρμόζει σε περιπτώσεις άνανδρων τρομοκρατών και άλλων εγκληματιών, οι οποίοι σε ισλαμικές χώρες τιμωρούνται με τέτοιο τρόπο, τόσο αποτρεπτικό, που κάνει τον κάθε σκεπτόμενο πολίτη να ζηλεύει τους κατά τόπους νόμους που επιτρέπουν τιμωρίες όπως ο λιθοβολισμός, το κόψιμο του χεριού και των γεννητικών οργάνων (σε εγκλήματα όπως αυτό της παιδεραστίας).

Σε τέτοιες περιπτώσεις, όπως αυτή των τρομοκρατών και των συμπαθούντων αυτών, η δημοκρατία περισσεύει. Τους φέρεται με το γάντι, ενώ θα έπρεπε μέσω ενός Ελληνικού Γκουαντάναμο, να τους φερθεί με τον ίδιο - αν όχι χειρότερο - τρόπο με τον οποίο φέρθηκαν αυτοί στο κοινωνικό σύνολο. Η δικαιοσύνη ανέχεται δηλώσεις περί "πολιτικής δίωξης", ενώ θα έπρεπε να τους αφαιρείται το ίδιο το δικαίωμα της απολογίας. Γιατί οι ίδιοι όταν δικάζουν με τα όπλα, δεν δίνουν σε κανένα το δικαίωμα να απολογηθεί.

Αλλά η δημοκρατία και η δικαιοσύνη δεν ενεργεί από μόνη της εν προκειμένω: ανάμεσα στους "συμπάθοντας αυτούς" βρίσκονται τα εσωκοινοβουλευτικά και εξωκοινοβουλευτικά κόμματα της αριστεράς, τα οποία όχι μόνο στηρίζουν σιωπηλά και μή, αλλά πολλές φορές υποθάλπουν την τρομοκρατία, αρκεί αυτή να συμπορεύεται έστω και ελάχιστα με την παρωχημένη αριστερίστικη ιδεολογία τους. Σε δε περιπτώσεις εκδήλωσης ακροδεξιών φαινομένων (φυσικά ακροδεξιά τρομοκρατία υπό τύπον οργάνωσης δεν υπάρχει), σπεύδουν να καταδικάσουν τα συμβάντα υπογραμμίζοντας τους κινδύνους που διατρέχει η δημοκρατία μας. Γιατί απλά οι "γνωστοί άγνωστοι" θρασύδειλοι των επεισοδίων τρέπονται σε φυγή (όσοι και αν είναι) από καμιά 10αριά Χρυσαυγίτες.

Προφανώς έχουν πείσει μερίδα ανεγκέφαλων πολιτών, πως ό,τι πορεύεται αριστερόθεν είναι δίκαιο και ό,τι δεξιόθεν χουντικό. Ακόμα και αν αυτό είναι η πάσης φύσεως τρομοκρατική δράση, εν προκειμένω για τον επαναστατικό αγώνα οι δολοφονίες αστυνομικών και οι βόμβες στην περιουσία του Έλληνα πολίτη.

Αν όμως οι τρομοκράτες είχαν μυαλό, στα πρώτα σημεία που θα έπρεπε να βάλουν εκρηκτικούς μηχανισμούς, θα ήταν στον Περισσό και την Κουμουνδούρου. Έτσι για ν' αρχίσουν και σωστά, μια και εκτός από τον Τσε που είναι ο γενικά παραδεκτός ημίθεος των αριστερών, τους χωρίζουν τόσα πολλά στην κατεψυγμένη ιδεολογία τους...

Ας μη γελιόμαστε λοιπόν. Το "παλούκωμα" είναι ενδεδειγμένο για όλες τις περιπτώσεις και ιδεολογίες, όταν αυτές βλάπτουν με τη βία τον μέσο πολίτη.

Με τ΄ αυγό στον κώλο.

2010-04-07T02:10:00.000-07:00

Η λαϊκή ρήση δε θα ταίριαζε όσο τίποτα άλλο αναφορικά σε αυτά που καλείται να κάνει η κυβέρνηση, αλλά και ο ίδιος ο Έλλην πολίτης μέσα σε λίγους μήνες. Όσα δηλαδή δεν έγιναν μέσα σε πολλά - πολλά χρόνια, προκειμένου η χώρα να αποκτήσει την έξωθεν καλή μαρτυρία και επομένως, αναπτυξιακή προοπτική χωρίς - επιτέλους - να βασίζεται σε δανεικά. Η έστω, τα δανεικά για μια φορά να πηγαίνουν εκεί που πρέπει για όσο χρειάζονται.

Όλα αυτά που έπρεπε να κάνουν οι πεφωτισμένες κυβερνήσεις των ένδοξων ολυμπιακών αγώνων τόσα χρόνια, τώρα πρέπει να γίνουν άρδην, μήπως και σωθεί την παρτίδα. Μιλάμε για αρτηριοσκληρωτικές ρυθμίσεις που πρέπει να καταργηθούν (π.χ κλειστά επαγγέλματα), κρατικές επιχειρήσεις που ρουφάν το αίμα του πολίτη και πρέπει να πουληθούν ή να κλείσουν (βλ. ΟΣΕ) και πολλά άλλα.

Η κυβέρνηση αυτή όμως, παρά το γεγονός πως έχει τη στήριξη του μέσου Έλληνα , ελλείψει μάλιστα και άλλης εναλλακτικής, ήδη κάνει σημαντικά λάθη και καθυστερήσεις: το πρώτο και σημαντικότερο ήταν πως προσπάθησε να κάνει το ίδιο "λάθος" που έκανε και ο Αλογοσκούφης με την απογραφή, μόνο που τα αποτελέσματά της ήταν μη αναμενόμενα και μας έβαλαν στον κυκεώνα των κερδοσκόπων: η προσαρμογή έτσι απέκτησε βίαιο χαρακτήρα, με τα γνωστά μέτρα να επακολουθούν.

Σε δεύτερη ανάγνωση, η κυβέρνηση δεν δείχνει να αντιγράφει, έστω και στο ελάχιστο πετυχημένα παραδείγματα εξόδου από την κρίση από άλλες χώρες (βλ. Τουρκία). Αντιθέτως, στην κυβέρνηση αυτή κατά το Ελληνικό έθος, μιλούν πολλοί και πολύ, χωρίς μάλιστα την ανάλογη συνεννόηση. Το χθεσινό παράδειγμα "υψηλού αξιωματούχου" που εκτόξευσε το spread, είναι άριστο δείγμα της έλλειψης συντονισμού. Εδώ πλέον δεν τίθεται θέμα πολιτικού κόστους, αλλά ταχύτητας και κοινού μετώπου.

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε όλοι, πως δια της μεθόδου "πονάει κεφάλι" - "κόβω κεφάλι" πρέπει να γίνουν όλα από εδώ και πέρα. Οι διαρθρωτικές αλλαγές, τόσο στη νομοθεσία, όσο και στη κουτοπονηρίστικη νοοτροπία μας πρέπει αν γίνουν τόσο γρήγορα, όσο ποτέ. Αν θέλουμε να λέμε και στο μέλλον πως "Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει".

Η "άδικη" φορολογία.

2010-03-23T01:47:00.000-07:00

Ναί, η εκκλησία αντιδρά στη φορολόγηση των εισπράξεών της από τα ακίνητα που διαθέτει, καλώντας μάλιστα την Ιερά Σύνοδο να συνεδριάσει, για να αποτιμήσει το κόστος της φορολογίας, αλλά και να καθορίσει τις αντιδράσεις της ενόψει της εφαρμογής του νέου νόμου.

Σε ακόμα ένα τομέα της δραστηριότητάς της, η εκκλησία (πλήν ίσως του προκαθημένου της που φαίνεται πως "πιάνει" κάποια μηνύματα), φαίνεται πως δε συμβαδίζει με το κλίμα των ημερών και της κοινωνίας γενικότερα: ο πολίτης πλέον δεν έχει στο απυρόβλητο κανέναν. Πόσο μάλλον φορείς όπως η Εκκλησία της Ελλάδος που είναι και μεγαλοεπιχειρηματίας και μεγαλοιδιοκτήτης ακίνητης περιουσίας, γεγονός που την καθιστά έναν από τους πρώτους που πρέπει να φορολογηθούν. Ακόμα και αν η "προσφορά" της "διαχρονικά" στο έθνος είναι "μεγάλη", κατά τα λεγόμενα του χριστεπώνυμου Καρατζαφέρη. Μια συζήτηση που επιδέχεται μεγάλης κριτικής και ανάλυσης τελευταία, αφού κανείς δεν ξέρει τελικά πόσα λεφτά εισπράττουν και πόσα δίνουν σε φιλανθρωπίες. Εν τω μεταξύ, κάθε νεοαναγειρόμενη εκκλησία βρίθει πινακίδων του στυλ "Ενισχύσατε την ανέγερση / αποπεράτωση του ιερού ναού" κλπ, ενώ το κράτος συνεχίζει να καλύπτει τους μισθούς των λειτουργών της.

Από την άλλη, όλοι πλην των μισθωτών που δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να αποκρύψουν τα εισοδήματά τους, φαίνεται πως κάνουν το παν για να αποτρέψουν την εισβολή στην τσέπη τους, λαμβάνοντας - ευτυχώς - τις κατάλληλες απαντήσεις όπως αυτή του ευφυέστατου Θ. Πάγκαλου περί "γκαρσονιών" δικηγόρων. Επιχείρημά τους, πως η επιβολή ΦΠΑ στις παρασιτικού χαρακτήρα υπηρεσίες τους, θα αποτρέψουν το - δικομανή - χαμηλόμισθο να έχει τη βοήθειά τους.

Ενδεχομένως η καλύτερη πρόταση για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, εισφοροδιαφυγής και διαφθοράς μαζί, θα ήταν η συμπλήρωση από τους πολίτες ενός εντύπου στην εφορία κάθε χρόνο μαζί με τη φορολογική δήλωση, στο οποίο να αναφέρουν κάθε παράτυπη συναλλαγή που τους ζητήθηκε κατά τη διάρκεια του χρόνου. Έτσι με τις κατάλληλες διασταυρώσεις ο - έστω και αναποτελεσματικός - μηχανισμός, θα "τσακώσει" τα γκαρσόνια (κατά κανόνα ελεύθερους επαγγελματίες και εμπόρους) που κρύβουν τα μασούρια κάτω από το...Ελβετικό χαλί.

Γιατί κατά βάθος, όσο ο Έλληνας σιχαίνεται τη "ρουφιανιά", άλλο τόσο γίνεται ρουφιάνος ο ίδιος όποτε μπορεί. Τουλάχιστον ας γίνει τώρα για το καλό των παιδιών του.

Τέλος, για όποιον αναλύσει τη διεθνή στάση απέναντι στη χώρα μας σε οικονομικό επίπεδο, καλό θα ήταν να αποφύγει την αγορά - επιτέλους - γερμανικών και ολλανδικών προϊόντων κάθε είδους. Και ας μείνει για ακόμα λίγο η Μερσεντές ανεκπλήρωτο όνειρο κάθε μεσήλικα επιδειξιομανή. Φτάνει πια. Μόνο ένα μειωμένο ταμείο θα τους κοστίσει πραγματικά.

Βαρέθηκαν να ανακαλούν πρέσβεις.

2010-03-12T01:47:00.000-08:00

Η φωτογραφία προς τιμήν του Σουηδικού κοινοβουλίου: εκεί, παρά τις αντιρρήσεις της αντιπολίτευσης, το σώμα ψήφισε υπέρ της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων και των Ποντίων που συντελέστηκε περί το 1915.

Το σκεπτικό της απόφασης βασίστηκε στην υπεράσπιση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως αυτό της ανεξιθρησκίας, μια και τα εγκλήματα των Τούρκων έγιναν συνολικά εναντίον των Χριστιανικών πληθυσμών της περιοχής.

Έτσι, μετά την απόφαση της επιτροπής της Αμερικανικής βουλής για το ίδιο θέμα, που όμως αναγνώρισε μόνο τη γενοκτονία των Αρμενίων, οι Τούρκοι ανακάλεσαν και τον πρέσβη τους στη Σουηδία, μετά από αυτόν στις Η.Π.Α.

Εν τω μεταξύ, η τρομερή σύμπτωση είναι πως ο Έλληνας πρωθυπουργός έχει προϊστορία και θερμές σχέσεις και με τις δύο αυτές χώρες. Είναι πιθανόν άραγε να "ξύπνησε" η Ελληνική εξωτερική πολιτική του παρασκηνίου;

Το "νέο" σχολείο.

2010-03-05T03:43:00.000-08:00

Σχετικά σύντομα, από την ανάληψη των καθηκόντων της καινούριας κυβέρνησης, ακούσαμε τις προτάσεις για το νέο σχολείο της υπουργού παιδείας.

Προτάσεις - διαπιστώσεις και τομές που ακούγονται πολύ όμορφα στο αυτί, όπως άλλωστε οι περισσότερες που έχουν ακουστεί όλες τις τελευταίες δεκαετίες όπου το εκπαιδευτικό σύστημα ταλαιπωρήθηκε από παλινωδίες, αλλαγές επί αλλαγών και εσπευσμένες αποφάσεις.

Επειδή η καχυποψία είναι και ίδιον του γράφοντα (ως Έλλην), δε θα σπεύσει να κατακρίνει το κείμενο που αναρτήθηκε με τις προθέσεις της κυβέρνησης. Οι προτάσεις αυτές όμως φαντάζουν πως θα έχουν την τύχη των διάσημων εγκυκλίων του συγχωρεμένου Αντώνη Τρίτση, που κυκλοφορούσαν στα σχολεία η μία μετά την άλλη, στα τέλη της δεκαετίας του '80.

Αυτή η υποψία της μη - πραγματοποίησης των σχεδίων της κυβέρνησης δεν κατάγεται από καχυποψία, αλλά από πραγματικά δεδομένα: όσο και άν διατείνεται η υπουργός πως δεν είναι όλα θέμα χρηματοδότησης και μισθολογίων - διαπίστωση που είναι εν μέρει σωστή- δεν γίνεται το κράτος να προβεί σε τέτοιες αλλαγές και "αναβαθμίσεις" (όπως γράφεται και σχηματοποιείται εύστοχα) με ανύπαρκτα κονδύλια. Οι "αναβαθμίσεις" εκπαιδευτικών, υποδομών (κυρίως), διαδικασιών κλπ, απαιτούν πρωτίστως χρήματα, τα οποία ιδίως σε αυτή την δημοσιοοικονομική συγκυρία θα ήταν φενάκη να ισχυριστεί κανείς πως μπορούν να εξασφαλιστούν, ούτε καν στο μεσοπρόθεσμο διάστημα.

Η δε σύμπτωση των ανακοινώσεων αυτών με τις περικοπές στο μισθό των δημοσίων υπαλλήλων (επομένως και των εκπαιδευτικών), δε βοηθάει κανέναν να πιστέψει πως "αναβαθμίσεις" σαν και αυτές έχουν ελπίδα, παρά τη καλή θέληση όλων να πιστέψουν πως ενδεχομένως είναι σε καλό δρόμο. Τα δε κονδύλια που ανακοινώθηκαν δε φτάνουν ούτε για να καλύψουν τις ευρυζωνικές συνδέσεις που θα αποκτήσουν τα σχολεία της κάθε χώρας. (τη στιγμή που δε διαθέτουν μάλιστα εργαστήρια Η/Υ, φυσικής, γυμναστήρια κ.α).

Επιπλέον, σε μια χώρα που δεν έδειξε ποτέ να τηρεί μια στοιχειώδη ιεραρχία στις προτεραιότητές της (βλ. τους ματαιόδοξους και αυτάρεσκους Ολυμπιακούς Αγώνες), είναι χρήσιμο να αναφερθεί πως όταν χρονίζουν προβλήματα όπως η υποχρεωτικότητα της προσχολικής εκπαίδευσης (μαζί με τα προνήπια), η ύπαρξη διπλοβάρδιας σε σχολικά συγκροτήματα, η αποσύνθεση της έννοιας του πανεπιστημιακού ασύλου και άλλα βασικά, κείμενα προτάσεων για "νέο" σχολείο σαν κι αυτές, μάλλον φαντάζουν σαν ανέκδοτα.

Κάποτε, ο γράφων είχε βρεθεί σε μία ημερίδα με κεντρική ομιλήτρια την κυρία Αρβελέρ: για το Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και τις προτάσεις που δέχθηκε να αναλάβει πολιτικές θέσεις στο υπουργείο παιδείας η ίδια, είχε πει: "Θα δεχόμουν τη θέση της υπουργού παιδείας για μία μόνο ημέρα, έτσι ώστε να ψηφίσω ένα νόμο που να απαγορεύει στον υπουργό παιδείας να κάνει οποιαδήποτε αλλαγή"...

Πέρα από την επιφάνεια.

2010-03-03T09:55:00.000-08:00

Τα νέα μέτρα ανακοινώθηκαν εν μέσω γενικής σιγής των πολιτών. Μόνο αναστεναγμοί ακούγονται από το μέσο πολίτη, ο οποίος καλείται να φέρει στις πλάτες του το μεγαλύτερο φορτίο των οικονομικών μέτρων για τη δημοσιονομική εξυγίανση. Ίσως είναι πλέον πανθομολογούμενα ορισμένα αξιώματα/διαπιστώσεις για την πορεία της χώρας μας μέχρι τώρα.

1ον: Εθνική ομοψυχία. Όταν η περίσταση το επιβάλλει, οι Έλληνες τείνουν να ενώνονται κάτω από την κοινή απειλή. Βλέπε χρεωκοπία. Όταν οι αγελάδες ήσαν παχιές με τα λεφτά των άλλων, οι πολίτες συνέχισαν να ψηφίζουν ανεπαρκείς κυβερνήσεις, αρκεί οι τελευταίες να συνεχίσουν να τους παρέχουν αυξήσεις και θέσεις στον υδροκέφαλο δημόσιο τομέα.

2ον: Οι εργατοπατέρες και οι γραφικοί (αριστεροί και αριστερίζοντες) πλέον παραπέμπονται μαζί με τις φανφάρες τους στις καλένδες.

3ον: Ξαφνικά, ο μέσος ημιμαθής Έλλην έγινε συνομωσιολόγος, συχτιρίζων τους κερδοσκόπους και τους ξένους λαούς που μας φθονούν και μας έβαλαν σε αυτή τη θέση. Ετέθησαν και στο τραπέζι άλλωστε, οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις.

4ον: Ο ίδιος Έλλην, που ψήφισε τους ανεπαρκείς και τους γόνους πολιτικών οικογενειών τώρα αποζητά τιμωρία των υπεύθυνων για τα διάφορα σκάνδαλα. Την επόμενη φορά όμως, θα τους ξαναψηφίσει. Αυτή τη φορά γιατί έβγαλαν τη χώρα από την κρίση...

Κανείς όμως, απαλλαγμένος από ψευδοφανφαρονισμούς Έλληνας, δε θα αρνηθεί πως το άρθρο του περιβόητου "FOCUS" πέφτει στην περιγραφή μας ως λαό (και τα συνεπακόλουθά του), τουλάχιστον 90% μέσα: (ακόμα και το 10% που υπερβάλλει, έχει αρκετά στοιχεία αλήθειας). Όποιος δεν κάνει την αυτοκριτική του, είναι καταδικασμένος για πάντα.

Ιδού λοιπόν η μετάφρασή του: "απολαύστε" (και κλάψτε). Γιατί ως εγωίσταροι και επιφανειακοί, σίγουρα ελάχιστοι από μας θα έχουν διαβάσει όλο το κείμενο πέρα από το εξώφυλλο που μας προσέβαλε...

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ

Τίτλος: “Πολιτισμικό σοκ της Ελλάδας”

Αρθρογραφος.Κ.Boetig από το Focus on line
* Η μετάφραση από τα γερμανικά του άρθρου, έχει ως εξής:
“Η Ε.Ε. ζητάει από την Ελλάδα όχι μόνο μια σκληρή οικονομική πολιτική αλλά απαιτεί και αλλαγή της νοοτροπίας.
Οι ρίζες όμως της διαφορετικότητας είναι βαθιές και δεν θα αλλάξει τίποτα πέραν μιας αισθητικής εξωτερικής επέμβασης
Μπορούμε να καταλάβουμε τους Έλληνες;
Οι Έλληνες δεν γνωρίζουν προβλήματα προσαρμoγής. Έχουν κατακλείσει τον κόσμο ψήνοντας και τηγανίζοντας γύρω τους, και παίζοντας σε ρόλο κομπάρσου σε κάποια μικρά εργάκια. Σε αυτόν τον συμπαθητικό μικρό λαό που φαίνεται να χορεύει συνεχώς τον Ζορμπά και να γλεντάει, δεν εκπλήσσεται ο γνωστής των πραγμάτων καθόλου με όσα γίνονται.
Πώς και να εκπλήσσεται εξάλλου με έναν λαό που ανακατεύει ρετσίνι με κρασί, τυλίγει ρύζι με χορταρικά σε αμπελόφυλλα , παίρνει το ευρωπαϊκό κύπελλο σχεδόν χωρίς κανένα γκολ, αλλά γνώριζε πριν 2.500 χρόνια ότι η ύλη αποτελείται από άτομα και η γη περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο;
Οι Έλληνες ένιωθαν πάντα σαν τους γονείς του πολιτισμού και δεν δίσταζαν όμως να περνούν τα λεφτά των παιδιών τους. Σήμερα αυτό το κράτος μπαίνει στο γηροκομείο και δέχεται κηδεμόνα να το επιβλέπει.
Αλλά φυσικά αυτό δεν απασχολεί καθόλου τον Έλληνα πολίτη. Αυτός πότε δεν περίμενε κάτι από τον υπουργό του, πέρα από την ανταλλαγή της ψήφου του με την άδεια να κτίσει το αυθαίρετο του.
Δεν βαριέσαι σου λέει το ελληνικό κράτος θα επιβιώσει και χωρίς δική του κυβέρνηση. Εξάλλου γιατί να αλλάξει κάποιος όταν είναι τόσο τέλειος όσο ο Έλληνας.;
Γλώσσα και γραφή
Οι Έλληνες είναι μοναδικοί! Μόνο αυτοί γράφουν ελληνικά. Το να ξεφορτωθούν επιτέλους την 2500 χρονών παλαιά γραφή ούτε που το σκέφτηκαν πότε. Εξάλλου το ελληνικό αλφάβητο ήταν υπεύθυνο για την δημιουργία της λατινικής και κυριλλικής γραφής. Στο πέρασμα των χρόνων δεν άλλαξε ιδιαίτερα πάρα μόνο στην έννοια των λέξεων. Φυσικά στα σχολεία είναι κύριο μάθημα και διδάσκεται από την πρώτη Γυμνασίου. Είναι σαν να μαθαίναμε εμείς τα αρχαία γερμανικά η τα γοτθικά.
Έχουν φροντίσει όμως να διευκολύνουν τους ξένους τουρίστες τους με πινακίδες που αναγράφουν τις τοποθεσίες με λατινικά γράμματα, αν και σε μια απόσταση μερικών μέτρων θα δεις την ίδια ονομασία με τρεις διαφορετικούς τρόπους γραμμένη. Agia , Aghia, Αyia.
Οι κανόνες υπάρχουν για να τους παραβιάζουν. Στα μικρά όσο και στα μεγάλα.
Εγωισμός και αίσθηση του “εμείς”. Ο ένας εναντίον του αλλού, αλλά όλοι μαζί εναντίον του εχθρού.
Ο καθένας προσπαθεί στους δρόμους είτε με αυτοκίνητο είναι είτε με μηχανάκι, να κόψει την προτεραιότητα του αλλού.
“Ο ένας εναντίον του αλλού και όλοι μαζί ενάντια στον πεζό φυσικά”, είναι ο σκοπός.
Για να δοθεί μια λύση μπαίνει στη μέση ο τροχονόμος να ρυθμίσει την κίνηση. Και ξάφνου όλοι οι οδηγοί μαζί συμφωνούν και συνεργάζονται σε έναν εκκωφαντικό θόρυβο κορναρίσματος που τελικά οδηγεί τον τροχονόμο στην φυγή.
Με ελεύθερο το πεδίο λοιπόν πάλι οι οδηγοί επιδίδονται στο εγωιστικό τους έργο.
Μεταξύ τους βασικά οι Έλληνες μισιούνται.
Δεν είναι τυχαίο που στον ελληνικό εμφύλιο του 1944-1949 σκοτώθηκαν περισσότεροι Έλληνες απ’ ότι στον δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο.
Τον εισβολέα όμως τον αντιμετωπίζουν όλοι μαζί. Είτε Αριστεροί είναι είτε Δεξιοί.
Η μεγαλύτερη φιλοφρόνηση που μπορείς να αποσπάσεις από Έλληνα είναι το “είσαι δικός μας”.
Με την πλάτη γυρισμένη.
Υπάρχουν άνθρωποι και Έλληνες
Μέχρι και πριν 30 χρόνια οι Έλληνες μετρούσαν έξι ηπείρους.
Τις γνωστές πέντε που ξέρουμε όλοι και την …Ελλάδα.
Για μερικούς μάλιστα υπήρχαν και τεσσάρων ειδών ζωντανά πλάσματα.
Τα φυτά, τα ζώα, οι άνθρωποι και οι Έλληνες.
Την ΕΟΚ την περνούσαν κάποιοι για συνεργασία του διαόλου με τον Πάπα που σκοπό είχαν να καταδυναστεύσουν και να μυήσουν τους χριστιανούς ορθόδοξους σε ρωμαϊκές αιρέσεις.
Έτσι μάλιστα δεν υποδουλώθηκαν ούτε στους Τούρκους. Η “Ισταμπουλ” ονομάζεται ακόμη επισήμως Κωνσταντινούπολη και η κιτρινόμαυρη σημαία της βυζαντινής αυτοκρατορίας κυματίζει ακόμη σε εκκλησίες και μοναστήρια.
Ακριβώς και πάντα δίπλα της έχει την γαλανόλευκη ελληνική, του μόλις κατά το 1829 απελευθερωμένου ελληνικού κράτους.
Ωστόσο οι Έλληνες ως χριστιανοί δίνουν ονόματα αρχαιοελληνικά στα παιδιά τους χωρίς ενδοιασμούς. Έτσι έρχεται σε αντίθεση η μεγαλοπρέπεια της ελληνικής αρχαιότητας με την σημερινή τους εικόνα.
Η παρέα μετράει. Όμως είναι παρέα της μιας στιγμής
Οι περισσότεροι Έλληνες είναι πολύ της παρέας. Δεν τους αρέσει να τρώνε μόνοι τους ή δυο -δυο. Θέλουν μεγάλες παρέες και ο ένας φέρνει και τον άλλο μαζί του.
Οπότε βλέπεις συχνά μεγάλες παρέες στα τραπέζια τους. Η πίστα στον χορό μονοπωλείται και θεωρούν αγένεια να μπεις μαζί τους στο συρτάκι ή στο χασάπικο.
Και το μπουρμπουάρ στην ορχήστρα πάει για την ατομική του ευχαρίστηση σε δική του παραγγελία.
Τρώνε διαφορετικά, και τσακώνονται ψεύτικα για τον λογαριασμό. Οι Έλληνες παραγγέλνουν όλοι μαζί στο τραπέζι και όχι ο καθένας το πιάτο του. Το κρασί ρέει άφθονο στα ποτήρια και πάντα πρέπει να φροντίζουν να υπάρχει ανεφοδιασμός.
Δεν αδειάζει κάνεις το πιάτο του, γιατί αυτό θα σήμαινε πως το φαγητό έπεσε λίγο και ίσως δεν θα χόρτασαν όλοι.
Όταν έρχεται ο λογαριασμός όλοι προθυμοποιούνται δήθεν να πληρώσουν ενώ ξέρουν πολύ καλά ποιανού η σειρά είναι. Όσο για το μπουρμπουάρ, τους είναι πιο βολικό να αφήνουν τα ψιλά στο τραπέζι , αντί να στρογγυλοποιήσουν το ποσό λεκτικά στον σερβιτόρο.
Ο Θεός βοηθός: Καινούργιοι άγιοι για καινούρια προβλήματα
Το 97% των Ελλήνων είναι χριστιανοί ορθόδοξοι. Οι εικόνες των αγίων τους κρέμονται όπου μπορεί κανείς να φανταστεί.
Έχουν ρόλο υπουργού και γενικού γραμματέα του Θεού και κρέμονται εκτός από τις εκκλησίες και στις ταβέρνες στα σπίτια, στα σούπερ μάρκετ δίπλα στο ταμείο.
Όποιος έχει προβλήματα απευθύνεται σε αυτούς και μάλιστα κατευθείαν στους ειδικούς. Στον Άγιο Νικόλαο (οι ναυτικοί) ή στην Άγια Παρασκευή (όσοι έχουν προβλήματα οράσεως). Όταν βέβαια εμφανιστεί καμιά καινούρια ασθένεια, τότε βαφτίζουμε κάποιον καινούριο Άγιο όπως το 1959 τον Αγ.Ραφαηλ για τους καρκινοπαθείς.
Μόνο που για τους πολιτικούς τους δεν βρέθηκε ακόμη κανένας.
Χωρίς χρόνο και χώρο
Οι Έλληνες ζουν μέσα σε ανοιχτό όριο του αιωνίου χρόνου. Ο χρόνος δεν έχει αρχή και δεν έχει τέλος…Το “τώρα” σπάνια το συναντάς και η λέξη “αύριο” είναι πολύ συχνή. Ομως τα λεωφορεία και τα τρένα πρέπει να κρατήσουν ένα ωράριο και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο.
Όσο για τους δρόμους που έχουν ονομασίες, αυτές τις γνωρίζει μόνο ο ταχυδρόμος γιατί σχεδόν πότε δεν βλέπεις τις πινακίδες στην θέση τους.
Μια προφορική κοινωνία
Ο Έλληνας πολύ εύκολα θα ρωτήσει να μάθει τον δρόμο παρά θα χρησιμοποιήσει τον χάρτη. Δεν ξέρει ούτε να τον διαβάζει και έτσι γέλασε πολύς κόσμος όταν ένας νταλικέρης ερχόμενος από την Βενετία έκανε τον κύκλο της Ελβετίας για να φτάσει στην Νυρεμβέργη. Είχε σημειώσει στον χάρτη που αγόρασε για πρώτη φορά στην ζωή του την διαδρομή που του φάνταζε πιο ωραία.
Συνάδελφοι του εξήγησαν ότι θα ερχόταν πολύ πιο σύντομα μέσα από τη σήραγγα του Brenner. Πέταξε τον χάρτη του και από δω και στο εξής λέει θα ρωτάει.
Με τα τυπωμένα γράμματα φαίνεται δεν τα πηγαίνουν γενικώς καλά οι Έλληνες. Ετσι και τα ωράρια των μουσείων στις ηλεκτρονικές σελίδες του υπουργείου Πολιτισμού ποτέ δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
Πνεύμα δημιουργικό: I have inspiration
Πολλοί Έλληνες είναι πνεύματα δημιουργικά και αυτό όχι μόνο στο να παραποιούν στατιστικά στοιχεία.
Έτσι και ο Κρητικός Γιώργος Πετράκης που έχει το δικό του μουσείο που μας ξεναγεί από την εποχή των πρώτων ανθρώπων έως την εφεύρεση του τροχού έως και την προσγείωση στην σελήνη.
Το ίδιο και ο Κώστας Κοτσανάς από το Κατάκολο που λειτουργεί έκθεση με τίτλο την τεχνολογία από το πρώτο ρομπότ έως και το ξυπνητήρι.
Όσο για την ζωγράφο στα νότια της Κρήτης που διατηρεί και πλυντήριο ρούχων, αυτή έχει την έκθεση της ανάμεσα στα πλυντήρια και συχνά μια ταμπελίτσα στην πόρτα που γράφει: ”I have inspiration. Come back tomorrow”
Οι Έλληνες στις διακοπές τους
Οι Έλληνες προτιμούν να κάνουν διακοπές με παρέες και στην πατρίδα τους. Το καλοκαίρι στην θάλασσα και τον χειμώνα στα βουνά.
Όπως επίσης και στα αρκετά χιονοδρομικά κέντρα που υπάρχουν.
Τα καταλύματα τους κάθε άλλο πάρα ταπεινά χαρακτηρίζονται και έχουν συνήθως τον τζάκι τους και το τζακούζι τους.
Οι παραγγελίες στο φαγητό γίνονται προφορικά και τα γκαρσόνια γνωρίζουν πολύ καλά πως εδώ έχουν να κάνουν με ντόπιους και όχι με τουρίστες.
Βλέπετε οι Ελληνίδες μαμάδες μπορούν να κρίνουν το καλό φαγητό.
Πολλά από αυτά τα καταλύματα φτιάχτηκαν με χορηγήσεις της Ε.Ε. και έχουν πάρει τέτοια μορφή ώστε αργότερα να μπορούν να τροποποιηθούν σε κατοικίες για τα παιδιά τους”.
Τώρα, ας κοιτάξουμε λίγο στον καθρέπτη και τουλάχιστον στο μέλλον, ας μην κάνουμε τα ίδια λάθη.

Γερμανολογίες.

2010-02-23T15:42:00.000-08:00

Ήλθε έτσι το - άγνωστο κατά τα άλλα εδώ - γερμανικό περιοδικό να πειραματιστεί με τα νεύρα και το "φιλότιμον" του Έλληνα, παρουσιάζοντας την (κλεμμένη) Αφροδίτη της Μήλου με άσεμνη χειρονομία: το χειρότερο όμως ήταν οι υπότιτλοι. Πως θέλουν λέει οι Έλληνες να ζούν με τα δικά μας (των Γερμανών δηλαδή) χρήματα. Το περιοδικό δε αναρωτιέται τί μέλλει γενέσθαι για την Ισπανία, Ιταλία και Πορτογαλία.

Από τη μια πλευρά είναι λογικό να πυροδοτείται η γνώριμη Λιακοπούλια καχυποψία του Έλληνα πως όλοι είναι απέναντί και μας πολεμούν γιατί είμαστε ο εκλεκτότερος λαός του κόσμου. Επίσης ακόμα πιο λογικό είναι να θυμάται τις βαρβαρότητες και γενικότερα το σκοτεινό παρελθόν του γερμανικού έθνους, το οποίο μεταξύ άλλων, αιματοκύλησε και την πατρίδα μας, χωρίς μάλιστα να δώσει τις ανάλογες αποζημιώσεις. Πράγματι, η αυτάρεσκη και φιλοτομαριστική έκφραση αυτή των Γερμανών συντακτών είναι ανιστόρητη και τουλάχιστον εκνευριστική, αν όχι και προκλητική ως εικόνα τουλάχιστο.

Ωστόσο, μέσα στο παραλήρημά του, ο μέσος Έλλην προσβεβλημένος πολίτης ξεχνά και πάλι σημαντικότατα στοιχεία: πως η Γερμανία δεν έδωσε ούτε στη Σοβιετική Ένωση τέτοιου είδους αποζημιώσεις,(σαν αυτές που θυμήθηκαν άρτι οι πολιτικοί μας εν μέσω κρίσεως) στην οποία μάλιστα προκάλεσε ανυπολόγιστες ζημίες στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, τόσο σε άψυχο, όσο και σε έμψυχο υλικό. Χωρίς ο γράφων σε καμία περίπτωση να είναι "λάτρης" της γερμανικής κουλτούρας (ούτε καν των γερμανικών αυτοκινήτων) πρέπει να σημειώσει πως η εν λόγω χώρα μετά τον πόλεμο, ούσα κατεστραμμένη ολοσχερώς, κατάφερε να γίνει υπερδύναμη σε λίγα χρόνια, απορροφώντας μάλιστα και την ανάπηρη Ανατολική Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας του ΄90. Βασιζόμενη στον συγκριτικά ανύπαρκτο πολιτισμό μεν,στην άρτια οργάνωση δε. Ταΐζοντας επίσης γενεές επί γενεών Ελλήνων μεταναστών το "πικρό" ψωμί της ξενιτιάς, σε τέτοιο σημείο που χωρίς τις αθρόες εισροές των μάρκων και ευρώ, στην Ψαροκώσταινα ψυγεία θα είχε ο κόσμος ακόμα μόνο στις πόλεις. Πόσο μάλλον LCD τηλεοράσεις στα χωριά.

Αντιθέτως, τα κρίσιμα εκείνα χρόνια μετά τον πόλεμο, η Ελλάς ταλανιζόταν από το βλακοειδές ερώτημα που θέσαν "τσαμπουκά" οι κομμουνιστές - εραστές του Στάλιν - για το αν η χώρα θα έπρεπε να ακολουθήσει το δρόμο που χάραξαν οι όμοιοί τους. Και τότε φυσικά (όπως και τώρα), οι συμπολίτες και πολιτικοί μας έτειναν να τα "ρίξουν" όλα στις μεγάλες δυνάμεις και το ρόλο τους, στη "δύσκολη" ιστορία μας, αλλά σχεδόν ποτέ στον απροσάρμοστο, απείθαρχο και κομπορρήμων χαρακτήρα μας: το δε φιλότιμο που κάπως αντιστάθμιζε παλαιότερα την κατάσταση, τείνει να εξαφανιστεί αναλόγως των οικονομικών μας ανοχών.